de trends voor 2012

Ik heb even in mijn super-geïsoleerde glazen bol gekeken en er meteen de 10 trends gezien voor 2012. Een jaar met veel economische problemen, stijgende energieprijzen en een grillig weerpatroon zal onvoorziene creativiteit opleveren!

1. De containerparkmob. De flashmob en de carrot-mob kennen we al, maar de containerparkmob zien we voor het eerst in 2012. Via sociale media spreken tientallen mensen af om op hetzelfde moment naar een containerpark te gaan met fietsen en bakfietsen. Iedereen wandelt tegelijk het terrein op en gaat in de containers op zoek naar bruikbare spullen.  De parkwachters kunnen niks beginnen tegen de overmacht en een kwartiertje later gaan de honderden bezoekers weer naar huis, met handige spullen die een tweede leven krijgen.

2. De parkcirkels. Sommige parkcirkels ontstaan spontaan, anderen worden georganiseerd. In een parkcircel gaat een groep (van ongeveer 5 tot 15) mensen in een kring zitten en naar elkaar luisteren. Meestal wordt een vraag gesteld zoals ‘wat geeft jou voldoening’ of ‘waar maak je je zorgen om’. Als iedereen zijn zeg heeft gedaan gaan de mensen weer hun eigen weg. Vooral de toevallige cirkels blijken een positief effect te hebben. Je ziet ze meer en meer opduiken tijdens zonnige dagen.

3. De weggeefparty. Weggeefwinkels kennen we al langer, maar bij een weggeefparty besluit een persoon of gezin om zich te ontdoen van alle ballast. Ze gaan in de weken vooraf op zoek naar alles wat ze thuis bezitten en eigenlijk kunnen missen. Dan wordt  breed bekend gemaakt wanneer de weggeefparty plaatsvindt. Tijdens het feestje mag iedereen dan meenemen wat hij wil. Wie naar het feestje komt mag natuurlijk geen kadootjes meebrengen, behalve eten en drinken! Na afloop voelen de organisatoren zich een stuk lichter en opgelucht. Sommige mensen organiseren dan nog een tweede weggeefparty.

4. De eetlokaalhoek. Een aantal buurtwinkels voorzien in hun winkel een ‘eetlokaalhoek’. Daarin presenteren ze niet enkel producten van lokale boeren, maar kan iedereen ook zelf spullen te koop aanbieden. Heerlijke confituur, quiches, kruidenthee, soepconcentraat, brood, vlierbessensiroop enzovoort. Het systeem zorgt ervoor dat heel wat oudere mensen plots met veel plezier aan het koken slaan en jonge mensen nieuwe smaken en gerechten ontdekken. In Sint-Amandsberg komt er zelfs een ‘eetlokaalautomaat’.

5. Het stakingsliften. Liften bestaat natuurlijk al heel lang, maar omdat in 2012 het openbaar vervoer regelmatig te maken zal hebben met werkonderbrekingen gaan meer en meer mensen liften om zich te verplaatsen.  Deze occasionele lifters noemen zich ‘stakingslifters’ en automobilisten zijn sneller geneigd deze lifters mee te nemen op zulke dagen. Nogal wat mensen (her)ontdekken daardoor het plezier van het liften, zodat je in de zomer ook wel eens ‘plezierlifters’ kan tegen komen.

6. Weer-een- parkeerplaats-minder acties  Na het succes van de fietsplaatjes met ‘weer een auto minder’ ziet in 2012 een nieuwe actievorm het licht. Bewoners van dezelfde straat toveren daarbij een parkeerplaats om tot moestuin. Op sommige plaatsen gaan mensen zelfs zo ver dat er geen auto’s meer in de straat kunnen omwille van de parkingmoestuinen.

7. hapje-over-applicatie (HOA) Dit is een smartphone applicatie die in 2012 een groot succes zal kennen. Het werkt als volgt: wie na de maaltijd nog iets over heeft kan dit eenvoudig laten weten via deze applicatie, je kiest daarbij zelf de grootte van de perimeter (bijvoorbeeld, 500 meter, of 1 kilometer). Iedereen die de applicatie heeft  en in de buurt is kan dan meteen zien waar er wat te eten valt. Dit blijkt erg handig te zijn voor mensen die niet veel tijd hebben om te koken. Soms wordt een kleine vergoeding gevraagd, soms wordt hiervoor een lokale munt gebruikt. Het voordeel van de HOA is dat er veel minder voedselverspilling is en het mensen bij elkaar brengt. Zo is gebleken dat mensen die alleen zijn nu te veel klaar maken en via HOA iemand uitnodigen om mee te eten. Spannend.

8. De bankzitters  Bankzitters zijn vrijwilligers die minstens 2 uur per week voor een bank gaan zitten. Ze gaan daarbij het gesprek aan met de klanten en helpen ze inzicht te krijgen in het banksysteem. De bankzitters helpen de bezoekers die op zoek willen gaan naar een ethische bank, ze hebben informatie bij over een aantal vaak lokale kleine projecten die op zoek zijn naar aandeelhouders. Trouwens, mijn glazen bol vertelde me ook dat er in 2012 opnieuw een volledig coöperatieve bank het leven zal zien!

9. De kooptroosters Dit is een fenomeen dat uit Nederland is overgewaaid en het is een combinatie van de bekende ‘buy nothing day’ en de ‘free hugh’ acties. Het komt er op neer dat in grote shoppingcentra groepjes “kooptroosters” rondlopen. Ze spreken de mensen aan van wie ze vermoeden dat ze consumeren om innerlijke leegte in te vullen. Want wat blijkt, na een goed gesprek en enkele knuffels is de zin om te kopen meestal verdwenen. Gezien de vele geplande nieuwe winkelcentra in en rond Brussel zal het fenomeen daar zeer populair worden.

10. De kindermarsen  Het meest opvallende fenomeen van 2012 worden ongetwijfeld de kindermarsen. (gegroeid uit een initiatief in Brugge)  Daarbij gaan kinderen van 6 tot 15 jaar overal ter wereld voettochten organiseren voor hun eigen toekomst. Ze nemen het niet langer dat volwassenen de toekomst van het planeet op het spel zetten. De kinderen organiseren de marsen zelf en krijgen onderweg voedsel en onderdak van sympathiserende bewoners.  Soms gaat over duizenden kinderen die dagen onderweg zijn. Omwille van de ontelbare marsen op alle continenten is er eind 2012 toch totaal onverwacht een bindend klimaatakkoord getekend.

Voila, reden genoeg om vol ongeduld uit te kijken naar het nieuwe jaar én zelf de trends te zetten.

9 november 2034: nie pleuje

Dit gaat traag. Ik kan maar 1 vinger gebruiken om dit bericht te tikken. De gevolgen van de hartaanval zijn een stuk erger dan eerst gedacht. Ik bespaar jullie de details, maar beterschap is niet meer mogelijk. Alles is geregeld met de stervensbegeleider, vanavond breng ik nog door met mijn familie en vrienden. Deze nacht is alles afgelopen, voor mij toch.

Ik lig nu beneden met genoeg zonlicht door de grote ramen om de tegelkachel uit te kunnen laten. Boven mij woont al enkele maanden een jonge studente uit Mali. Zoals voorzien was is mijn huisje makkelijk op te splitsen in twee eenheden. Suzanne – zo is haar naam – doet ook af en toe een paar boodschappen voor mij. Maar van bezoek mag ik niet klagen. Dagelijks komen enkele mensen langs om een praatje te doen of me te verzorgen.

Het is ondertussen duidelijk dat hier in Gent de ‘Oil party’ geen voet aan de grond krijgt, daarvoor zijn de mensen te veel gehecht aan het kwaliteitsvolle leven dat de voorbij jaren is uitgebouwd. In andere regio’s liggen de kaarten moeilijker. Ik probeer nog dagelijks op de hoogte te blijven van wat er gebeurt, tegelijk verdwijnt mijn interesse om het allemaal te volgen. Ik heb de voorbije 74 jaar wel een en ander meegemaakt. En soms vraag ik me af of de mens uiteindelijk bereid is om te leren uit zijn fouten. We wisten al heel lang wat er zat aan te komen in de jaren voor de PC, we wisten al heel lang wat we eraan konden doen. Alle mogelijke oplossingen en alternatieven waren voorhanden.

En toch hebben we gewacht. Hebben we gedacht dat het wel goed zou komen, dat er nog een miraculeuze oplossing uit de lucht zou vallen. Zolang het voor ons nog meeviel maakten we ons niet al te veel zorgen over de miserie van de anderen. In de media ging het over de transfer van een of andere goedbetaalde voetballer of de lingerie van een prinses. Tot we zelf enkele mokerslagen te verwerken kregen.  Het springtij, het nucleair conflict, de problemen met water, de permafrostcrisis, noem maar op. De prijs die we betaald hebben voor onze nalatigheid is gigantisch. Een prijs die dan vooral opgehoest is door zij die meest kwetsbaar waren en het minst hadden bijgedragen tot te problemen.

Zal het in de toekomst ooit beter worden?  Tijdens mijn leven zijn heel wat positieve evoluties naar voren gekomen. Meer dan eens ben ik verrast door acties van mensen en groepen die opkomen voor een ecologische en solidaire wereld. Structureel is de invoering van de  wereldregering een verbetering. Al tonen de recente gebeurtenissen aan dat het een processie van Echternach blijft. (voor de jonge lezers: deze Middeleeuwse processie die elke dinsdag na Pinksteren in het Luxemburgse Echternach werd gehouden ging volgens een specifiek ritme: 3 stappen vooruit en 2 stappen achteruit)

Ik kan in elk geval dankbaar zijn dat ik in deze periode mocht leven. Dat ik de kans kreeg om zelf iets te doen. Of het nu veel uitgehaald heeft of niet is nog niet eens het belangrijkste. Ondanks alles geloof ik dat het ooit wel goedkomt. ‘Nie neute, nie pleuje’ zo zeggen ze dat hier in Gent. Groetjes.

11 mei 2026: fantasie en werkelijkheid

Vorige week heb ik op de rommelmarkt een grappige DVD gevonden. Met de titel: “de wereld over vijftig jaar”. De film is gemaakt in 2007, en brengt wel een erg naïf beeld van hoe de wereld er vandaag zou moeten uitzien.

Zo zijn er ruimteliften waarmee we probleemloos naar de ruimte kunnen voor een zondagse picknick, is kernfusie (eindelijk)  mogelijk, halen we tegelijk energie uit methaanhydraat (methaanijs) uit de diepzee. Er bestaan onzichtbare soldaten met kledij die hartmassage kan toepassen, we koloniseren de ruimte, leven in steden vol zelfsturende vliegende auto’s. In die netwerksteden zijn er miljoenen bewakingscamera’s zodat dag in dag uit iedereen perfect kan gevolgd worden. Tegelijk worden chips in ons brein ingepland en kunnen speciale 3D printers een nieuw hart printen op basis van stamcellen.

Tja, de film vertelt natuurlijk veel meer over de denkbeelden van de makers dan over de toekomst. Het optimisme druipt van de beelden af en problemen als watertekorten, opwarming van de aarde of bevolkingsevoluties zijn vanzelf verdwenen. Ondertussen weten we wel beter. De jaren 10 en 20 hebben aangetoond dat blind geloof in techniek weinig uithaalt als tegelijk de grote problemen niet aangepakt worden.

Het enige uit de film dat wel lijkt te kloppen zijn de belangrijke doorbraken rond hernieuwbare energie. Vooral sinds de uitstap uit fossiele brandstoffen vorig jaar volgen de doorbraken elkaar snel op. Zo zijn er nu folies met zonnecellen die een rendement halen van 40%, en het ziet het er naar uit dat we snel naar 50% gaan. Omdat deze folie erg goedkoop is worden alle bestaande panelen ermee bekleedt en brengt zonne-energie 2 tot 3 keer zoveel op.

Nieuwe vormen van kleine windturbines op basis van snaren zijn meer en meer in het straatbeeld te zien. Een techniek om energie op te wekken via membranen die bij hevige regenval worden opengeplooid lijkt ook succesvol te zijn. Dit in combinatie met efficiëntie en sufficiëntie maakt dat we er wellicht in geslaagd zijn de energiecrisis op te lossen. Blijven nu nog de klimaatcrisis, de armoedecrisis, de financiële crisis, de biodiversiteitscrisis en de watercrisis en het komt nog in orde…

Er is echter nog ander nieuws van meer persoonlijke aard. Adam wordt dit jaar ook nog papa. Hij trok al enkele jaren op met Elena, een van oorsprong Poolse dakboerin die al een tijdje hier woont. Blijkbaar verwachten ze nu een kindje, en wordt ik voor de tweede keer opa! Wie weet zal deze kleine spruit ooit met de ruimtelift een feestje bouwen op de maan…

25 september 2019: de toekomst van Klaas

Fantastisch nieuws! Marieke is deze nacht bevallen van een zoontje, ik ben opa geworden. Het was een thuisbevalling (zoals ondertussen steeds meer bevallingen) met  een vroedvrouw en de huisdokter. Gert-Jan is de trotse vader, hij is in Gent terechtgekomen na de grote overstroming in januari 2015. Hij heeft Marieke leren kennen in het vroegere Azaleaparkje hier naast de deur. Het is zoals de meeste parken een voedselbos geworden waar wijken samen groenten en fruit kweken. Blijkbaar hebben ze elkaar leren kennen bij het oogsten van frambozen.

Het is tegenwoordig wel een discussiepunt of het wel verantwoord is om kinderen te krijgen in deze barre tijden. Maar tussen theoretische discussies en de praktijk gaapt een grote kloof. PC of niet, we zijn hier allen dolblij met Klaas, en de manier waarop die onbevangen met zijn heldere ogen de wereld inkijkt is een reden te meer om alles te doen voor zijn toekomst.

De situatie in Azië gaat ondertussen toch de goede richting uit. Onder grote internationale druk heeft Pakistan beslist geen tegenaanval op te zetten, maar een splintergroep is er toch in geslaagd een kernbom te laten ontploffen in India. In de weken daarop ontstond een massale volksbeweging van burgers die dit niet wilden laten escaleren. Heel wat staatsleiders hebben onder druk van het protest plaats moeten maken. De Verenigde Naties zijn hervormd en hebben nieuwe bevoegdheden gekregen. Obama is daar nu de secretaris generaal – er wordt nog gediscussieerd over een nieuwe naam voor deze functie. Zijn opdracht is een hervorming van het mondiaal systeem op basis van de conclusies van de G 10 000.

Het denkwerk van de G10 000 dat in 2017 resulteerde in een globaal tienpunten programma (en dat een tijdlang een maat voor niks bleek te worden) is nu algemeen aangenomen als leidraad voor alle politieke en economische beslissingen. Deze principes worden nu stap voor stap omgezet in wetten en maatregelen. Hier en daar wordt gesproken over ‘een nieuwe verlichting’ met als uitgangspunten:

- het algemeen belang van de mensheid staat boven lokale, persoonlijke, economische, culturele of religieuze belangen

- het erkennen van de grenzen van de planeet en het fundamenteel gelijke gebruiksrecht van hulpbronnen (water, energie, zuivere lucht, …), het erkennen van de verbondenheid van de mens met de ecosfeer

- het uitbreiden van het concept van de mensenrechten tot  basisrechten zoals: recht op een normale levensduur, lichamelijke gezondheid, lichamelijke onschendbaarheid, zintuigelijke  waarneming, verbeelding en denken, gevoelens, gewetensvrijheid en religieuze vrijheid, recht op sociale banden, spel, vormgeving van de eigen omgeving

- het loskoppelen van zingeving van materiële welvaart en groei ten voordele van persoonlijke ontplooiing en bewustwording

- het beperken van de demografische groei door het actief streven naar verminderen van ongelijkheid (bestrijding van rijkdom), het garanderen van onderwijs, gezondheidszorg en sociale zekerheid

- het versneld afbouwen van het militair apparaat en het opbouwen van civiele conflictpreventie en actief burgerschap

Een ambitieus programma dat nog heel wat voeten in de aarde zal hebben om gerealiseerd te kunnen worden, dat terwijl de wereld nog heel veel moeite heeft om te herstellen van de voorbije jaren. Tegelijk een positief perspectief, het is zeker dat ik de realisatie niet meer tijdens mijn leven zal meemaken, maar voor Klaas ziet het er op lange termijn dan toch goed uit!

wat staat er ons volgende jaren te wachten? zullen de doemscenario’s werkelijkheid worden? zal het gezond verstand zegevieren en de mensheid een mooie toekomst tegemoet gaan? of zijn we te laat om de wraak van moeder natuur te vermijden? hoe gaan lokale gemeenschappen reageren op mogelijke tekorten van energie en voedsel? kan de overheid de volgende decennia nog een pensioenstelsel garanderen? komen er nieuwe technieken die ons van alle problemen verlossen? lukken we er eindelijk in op de schandvlek van de honger uit te roeien…

vele vragen waarop nog veel meer mogelijke antwoorden mogelijk zijn. niemand weet hoe het zal lopen. maar vanaf morgen 1 juli kan je hier een van de vele  scenario’s volgen. morgen staat hier het blogbericht van 21 december 2012 en zo gaat het de hele zomer verder tot ergens in de jaren 2040.  ik maak geen enkele aanspraak op voorspellende gaven, wat je hier zal lezen is niet meer dan een vingeroefening, een reis in de toekomst voor wie deze vakantie geen andere reisplannen heeft.

komkommers

Voila, ik heb gisteren een komkommer gekocht en ga die straks lekker opeten. Wat een geknoei allemaal de laatste dagen. Tegenstrijdige berichten, valse beschuldigingen en paniek alom. Ik hoor trouwens bij de risicogroepen, niet omwille van die komkommer, maar omdat ik vorige week twee dagen in Duitsland was en daar behoorlijk wat rauwkost heb gegeten.

Het is moeilijk iets zinnig te zeggen over dit voorval gezien er nog veel informatie ontbreekt. Maar het feit dat de bacterie ondertussen in verschillende landen opduikt zal tevens een gevolg zijn van het steeds meer over en weer vervoeren van voedsel. Een besmetting zal ook wel kunnen gebeuren in een meer lokaal (en biologische) landbouwsysteem, maar de verspreiding zal in elk geval veel beperkter zijn. Maar goed, misschien kan men wel een GGO-komkommer bedenken die resistent is voor de EHEC bacterie. Het hele systeem in vraag stellen doet men liever niet.

De adviezen die nu gegeven worden zoals overvloedig groenten en handen wassen zijn misschien wel zinvol, maar ja,  vergeet niet dat we tevens met mogelijke problemen van watervoorziening te kampen kunnen krijgen. En terwijl de media na de aardappelen nu een dikke kluif hebben aan de komkommers is het grootste doem-bericht bijna onopgemerkt voorbij gegaan. We hebben vorig jaar meer CO2 uitgestoten dan ooit en zitten nu op een scenario van een opwarming van 3,5 tot 4 graden!  Terwijl duidelijk is dat zelfs de gewenste 2 graden al voor grote problemen zorgt. Hebt u de voorbije dagen daar iets over gehoord?

Bij zo’n bericht moet ik steeds terugdenken aan de film ‘age of stupid’, waarin Peter Postlethwaite zich afvraagt hoe de komende generaties zullen terugkijken op de mensen van deze tijd. Hoe is het mogelijk dat de mensheid, die perfect op de hoogte is van het risico en de oplossing, het probleem totaal negeert. Is zo’n mensheid het wel waard gered te worden?

En toch ben ik op de lange termijn optimistisch. Er zullen een paar stevige schokken aankomen, het worden wellicht moeilijke jaren, maar op een dag genieten we allen van een eerlijker en gezonder wereld. En ondertussen probeer ik daar zelf een steentje aan bij te dragen, en duidelijk te maken dat zo leven nu al kan.

Bijvoorbeeld door straks weer mee te doen aan trapkracht en  me te registeren voor testbak een tof Gents project voor meer bakfietsen in de stad. Kwestie van onze komkommers vlot te kunnen vervoeren.

toekomstbeelden

Ik denk graag na over hoe het verder zou kunnen met onze wereld, rekening houdend met de uitdagingen waar we voor staan. Ik ben op dat vlak natuurlijk een amateur in tegenstelling tot Robert Constanza. Dit is een Amerikaanse ecologische econoom die al een hele tijd werkt rond mogelijkheden om ecologie en economie te verzoenen.

Een snelle manier om zijn inzichten te leren kennen is even dit TED-verhaal bekijken (14 minuten).

Zoals je kan zien bouwt hij verder op inzichten van Rockström, Wilkinson en Meadows. Daarbij komt hij tot het besluit dat we samen zullen moeten nadenken over welke wereld we willen én hoe de toekomst er dan wel kan uitzien. Vooral interessant is dat het een econoom is die toch inziet dat er grenzen zijn aan de groei, dat het BNP een slechte manier is om welvaart te meten en dat we het onvermijdelijk zullen moeten doen met minder.

Deze interessante man komt nu naar ons land (26 mei). En wat meer is, het Vito die de avond organiseert heeft me uitgenodigd om ook mijn toekomstbeeld te brengen. Daarbij zal ik heel concreet beschrijven hoe we leven, eten, ons verplaatsen en werken in 2050. Dit is natuurlijk iets waar ik graag op inga (en ik beloof om achteraf mijn verhaaltje ook hier te publiceren)

Hier kan je klikken voor het ProgrammaConstanza, en inschrijven voor deze avond kan hier.

Wereld economisch forum

Nee, ik heb gisteren de krant niet gekocht (en vandaag ook niet), maar ze wel gezien toen ik gisterenavond iets ging eten in het restaurant ‘Lekker Gec’ in Gent. Toen zag ik de achterpagina van de Standaard en moest ik toch even slikken in mijn vegetarische spaghetti. Een paginagroot schema met daarop 37 globale risico’s voor de volgende jaren.

Het schema komt uit het nieuwste Global Risk Report van het World Economic Forum. Dit zijn dus niet de jongens van Greenpeace, maar de belangrijkste economische topmensen van deze planeet. Ze komen elk jaar samen in Davos, wat voor de nodige protesten zorgt, om na te denken over gezamenlijke strategieën. Voor de zesde keer hebben ze een uitgebreide studie gemaakt van dingen die we best in de gaten houden.

Het artikel trok ook mijn aandacht omdat ik al een tijdje bezig ben met het maken van een lijstje van de risico’s voor de volgende jaren. Dit zou ik dan willen gebruiken in de nieuwe Show die op Ecopop voor het eerst zal vertoond worden. Nu hebben de knappe koppen van het WEF dit werkje voor mij opgeknapt. En redelijk verrassend komt het behoorlijk overéén met wat ik al op mijn voorlopige lijst had staan.

Hier is de WEF top tien van grootste bedreiging (combinatie van waarschijnlijkheid en impact).

Persoonlijk dacht ik aan stijgende olieprijzen (nr.6), klimaatverandering en erbij horende weerfenomenen (1, 5 en 9), financiële crisis (2), een conflict in Midden-Oosten of tussen de Korea’s (7), handelsoorlogen, ongelijkheid en migratie (3 en 7), voedsel en watertekorten (nr.10). Het falen van de internationale politiek al of niet in combinatie met corruptie had ik nog niet bedacht.

Het rapport (dat je hier kan lezen) opent met een opmerkelijk statement. Omwille van de zware inspanning die geleverd moesten worden om de financiële crisis is de wereld niet klaar om nieuwe schokken op te vangen. De globale gemeenschap is wellicht nog nooit zo kwestbaar geweest de voorbije 50 jaar!  In het rapport schatten ze ook de waarschijnlijkheid in van elke crisis. Daarbij zijn de top 10 bedreigingen als ‘zeer waarschijnlijk’ (very likely) omschreven. Even laten doordringen dus: de waarschijnlijk dat we binnenkort met één (of meerdere) van deze rampen geconfronteerd worden is zeer reëel.

En toch beschouw ik dit als positief nieuws. Als de machtigste club ter wereld deze conclusies maakt dan krijgt dit toch een heel ander gewicht dan de waarschuwingen van milieuorganisaties en overjaarse hippies zoals ikzelf. Eindelijk zijn de waarschuwingen die al van de jaren 70 dateren nu erkend door de machtigen der aarde. Er is veel tijd verloren om zover te komen, de vraag is nu of er nog tijd genoeg is om er iets aan te doen.

niet te geloven

‘Een New York Times bestseller. Een fascinerend en schitterend boek.’ Dit zijn tenminste de bewoordingen die op de achterflap staan van het nieuwe boek van George Friedman met als titel ‘De wereld in 2100′

Ik heb het ondertussen gelezen en ik vind het helemaal niet schitterend. Misschien een beetje fascinerend omwille van de uitgangspunten en het naïef geloof in de Amerikaanse suprematie. Om het boek kort samen te vatten, volgens Friedman zullen China en Rusland uit elkaar vallen in 2020, zullen Japan, Turkije en Polen de nieuwe grootmachten worden en komt er in 2050 een nieuwe wereldoorlog (met battlestars en robottenlegers, jawel). De oorlog wordt natuurlijk glansrijk gewonnen door de Verenigde staten die onbetwist leider blijven tot Mexico zo rond het einde van de 21ste eeuw de VS gaat bedreigen. Zijn voorspellingen baseert hij op het bestuderen van de geschiedenis en twee volgens hem cruciale factoren in de geopolitiek: namelijk demografische veranderingen en toegang tot de zee.

Wat ik zo fascinerend vind in het boek is dat er nergens rekening gehouden worden met de grenzen van de planeet. Het energieprobleem zal opgelost worden door gigantische zonnepanelen in de ruimte. De economie zal jaar na jaar blijven groeien. Er zullen tienduizenden supersonische vliegtuigen worden gebouwd, iedereen zal ongeveer een privé-robot hebben, nergens wordt melding gemaakt van het feit dat daar grondstoffen voor nodig zijn. De opwarming van de aarde komt helemaal niet in het boek voor, dus watertekorten of klimaatvluchtelingen zullen er niet zijn. Voedselproblemen evenmin. Voorspellingen dat we halverwege de 21 ste eeuw met lege oceanen zitten en het verlies aan biodiversiteit ook de mens gaat bedreigen zijn deze futuroloog helaas onbekend. Hij denkt lineair door wat de voorbije eeuwen is gebeurt vanuit het idee dat de mens onbeperkt zijn ding zal kunnen doen.

Verder komt Afrika niet één keer voor in het boek, dit continent bestaat niet voor Friedman en zal in elk geval geen enkele rol van betekenis spelen. Landen als Brazilië, India en China spelen bijrolletjes. Tja, als dat her oordeel is van en Amerikaans politicoloog en futuroloog die vooral het bedrijfsleven voorziet van strategische analyses over geopolitieke aangelegenheden dan zijn we nog ver van huis.

Of België in 2100 nog zal bestaan en al dan niet een regering zal hebben staat er ook niet in. En als het er al in stond zou ik toch weinig geloof aan hechten…

Met dank aan de champignonnen

Zaterdag was ik uitgenodigd door de transitiegroepen in Gent om een inspirerend verhaal te brengen over de toekomst. Of het inspirerend is weet ik niet, maar ik heb beslist om er een zeer persoonlijk verhaal van te maken, namelijk de beschrijving van de laatste dag van mijn leven. En die speelt zich af ergens in 2040, als ik 80 jaar ben geworden.

Omdat een aantal mensen achteraf naar de tekst vroegen het ik er maar een pdf van gemaakt die je hieronder kan downloaden. Het absoluut geen wetenschappelijke voorspelling van de toekomst, maar gewoon een van de mogelijk (en best niet wenselijke) scenario’s die eventueel zouden kunnen gebeuren… Veel leesplezier. Als iemand iets wil doen met de tekst, doe gerust (liefst met vermelding van de herkomst)

met dank aan de champignonnen