een week Turkije voor 129 euro

Ik ben al sinds de start een trouwe lezer en fan van MO*.   Het maandblad en de site bieden een brede waaier van kritische artikels, diepgaande interviews en interessante initiatieven. Met zijn scherpe analyses levert hoofdredacteur Gie Goris al jarenlang een bijdrage aan het debat, waarvoor hij onlangs nog de prijs “Journalist voor de Vrede” voor 2012 kreeg  toegekend door Het Humanistisch Vredesberaad.

Ik  was dan ook heel blij toen het dubbeldikke jubileumnummer in de bus viel. Mijn enthousiasme daalde merkelijk toen ik een bijhorende envelop met een brief, een folder, een voordeelbon én een naamkaartje ontdekte. Als trouwe lezer van MO* kan ik namelijk gebruik maken van een uitzonderlijke aanbieding! Een 8-daagse rondreis door Turkije voor 129 euro, vluchten inbegrepen. Pardon? Voor die prijs zullen de buschauffeurs die het gezelschap rondrijden met hun loon zelf niet op reis kunnen. De dienstmeisjes die in de luxehotels de bedden opmaken en het ‘royaal ontbijtbuffet’ opdienen zullen zich wel geen abonnement op om het even welk magazine kunnen veroorloven.

Kortom, dit soort toerisme staat garant voor sociale wantoestanden zoals je ze regelmatig in MO* kan lezen. De ecologische impact is al even vernietigend. De vliegreis is per persoon goed voor 1630 kilo CO2, daarbovenop komen zo’n 1000 kilometer rondrijden met een tourbus, minstens nog eens 100 kg CO2 per persoon. Dit kan toch moeilijk het  ecologische en sociale geschenk zijn wat een trouwe lezer van MO* magazine verwacht bij een jubileum. Ik heb al even contact gehad met de redactie hierover en daar begrijpen ze ook wel dat niet zo fraai is. Het jammere is dat MO* het financieel niet makkelijk heeft en moeilijk advertentie inkomsten kan missen.

Ik begrijp al te goed dat kwaliteitsjournalistiek geld kost, en het niet makkelijk is voldoende financiers en adverteerders te vinden. Maar als we echt moeten leren denken in een nieuw paradigma kan je moeilijk wantoestanden aanklagen gefinancierd door activiteiten die wantoestanden creëren.  Misschien is dit een goed moment om eens na te denken over andere financieringsmechanismen. Als lezer ben ik best bereid om wat meer te betalen voor kwalitatieve journalistiek, maar stuur me aub geen aanbiedingen meer die het probleem alleen maar vergroten. Ik hoop dan ook dat de kritische MO* lezers dit aanbod massaal negeren.

onsmakelijk eten

Een kleine correctie op het berichtje van gisteren, het slotmoment van Omarm de aarde is op vrijdag 27 april in Brugge (dus niet woensdag).

Gisterenavond was ik bij de vertoning van ‘smakelijk eten‘, een film van Walter Grotenhuis. De film vertelt het verhaal van een drietal producten, de boontje uit Kenia, de garnalen uit de Filipijnen en de Soja uit Brazilië. En jammer genoeg is het drie keer dezelfde tragedie. Lokale boeren of bewoners van het woud moeten plaats maken voor investeerders die gezien hebben dat er flink wat geld te verdienen valt met de export van voedsel naar de verwende en veeleisende Westerse consument.  Naast de sociale gevolgen van de export is er de impact op het milieu met onder andere watertekorten en het verdwijnen van kostbare biotopen zoals regenwoud of mangrove bossen.

Hoewel de film behoorlijk de vinger op de wonde legt en de kijker met enig schuldgevoel achterlaat schiet hij wat te kort wat duiding betreft. We krijgen geen zicht op de grote mechanismen van het mondiaal voedselsysteem en ook over alternatieven wordt niet gepraat. Dus niet alle vragen zoals in de trailer aangekondigd krijgen een antwoord. Toch zou ik film aanraden, vlak voor je scampi’s met boontjes gaat eten.