9 augustus 2030: 70 jaar…

Pfff, 70 jaar worden, dat begint toch al te tellen. Gisterenavond heb ik met de kinderen, kleinkinderen en enkele vrienden er een glas op gedronken. Vandaag is het tijd om de glazen af te wassen en even stil te staan bij deze ‘gebeurtenis’. Ik heb een paar bescheiden geschenkjes gekregen, waaronder een pakje van Ajisa dat met veel touwen was dichtgemaakt. Dank zij mijn zeer goede (groene) schaar, die ik kreeg met mijn 51ste verjaardag kon ik het toch mooi opmaken. Er zal een zelf geboetseerd huisje in dat veel gelijkenissen vertoont met mijn strobalen huisje…

Het minste wat ik kan zeggen is dat de zeven decennia die ik op deze wereldbol mocht rondlopen behoorlijk afwisselend waren. Zowel voor mezelf als voor de wereld. Ik heb geleefd in overvloed en in schaarste, ik heb geleefd in angst en in hoop. De laatste twintig jaar van mijn leven waren ongetwijfeld de moeilijkste omdat we met zijn allen te maken kregen met de permanente crisis (PC). Ineenstorting van het financieel systeem, internationale conflicten om water, hongersnoden en migratie door klimaatverandering, epidemieën en overstromingen, energieschaarste en zelfs een nucleair conflict. Een aantal van de risico’s die eind vorige eeuw zijn aangekondigd zijn ook werkelijkheid geworden. Na het installeren van de wereldregering en het aannemen van de nieuwe principes begint het de goede kant op te gaan. Al durft niemand met zekerheid zeggen dat de PC nu voorbij is.

Over mijn gezondheid ga ik zeker niet klagen, mijn jaarlijkse marathon daar ben ik al een hele tijd geleden mee gestopt maar ik maak elke dag nog een flinke wandeling. Als het niet te koud is ga ik regelmatig zwemmen in het drijvende zwembad hier aan de oude dokken. Mijn moestuin op het dak kan ik niet meer alleen onderhouden, gelukkig zijn er genoeg mensen die me daarbij een handje kunnen helpen in ruil voor een deel van de oogst. Lezen zonder bril gaat ook niet meer en het weinige haar op mijn hoofd is grijs geworden.

Op het einde van dit jaar ga ik officieel op pensioen. Nu werk ik nog enkele dagen per week, vooral voor het bedrijf dat nu overal autonome ecowoningen aan het zetten is. Heel af en toe geef ik nog eens een lezing in scholen, al moet ik zeggen dat de kinderen vooral willen horen hoe het leven er vroeger aan toe ging en ze niet zo erg geïnteresseerd zijn in mijn oude Low Impact Man verhaal. Zoals iedereen krijg ik nu een basisinkomen, dat ik een stukje aanvul met het inkomen van mijn activiteiten. Vanaf volgend jaar komt er dan de pensioen-bijlage bij. Allemaal niet zo veel, maar ik heb nog steeds niet veel nodig.

Ik kan vandaag dus enkel maar dankbaar zijn dat het ondanks alles goed gaat met mij en mijn kinderen. Ik geniet bijna elke dag van mijn kleinkinderen en ben er redelijk zeker van dat ze een beter leven zullen hebben. Hoeveel verjaardagen ik zelf nog zal kunnen vieren is niet zeker, maar zolang mijn vingers mee willen schrijf ik nog regelmatig een stukje op mijn blog. Er zijn trouwens nog bloggers van 90 jaar dus je bent nog niet direct van mij af…

8 augustus 2015: 55 jaar

Vandaag wordt ik 55 jaar, dat begint al te tellen. Vanavond is er een klein feestje voor de familie, de vrienden en enkele buren. Zoals ondertussen algemeen gangbaar is zullen mensen geen cadeautjes meebrengen, maar gewoon iets om te eten of te drinken. We zullen verhalen vertellen over vroeger, wellicht wat muziek maken en met een glas wijn naar de sterrenhemel kijken. Ik verheug me al op de lekkere zelfgemaakte gerechten die mijn gasten zullen meebrengen.

Ik heb meestal de gewoonte op mijn verjaardag eens terug te kijken naar het voorbije jaar, en het was een bewogen jaar. Jaren geleden schreef ik op deze blog over mogelijke scenario’s van een collapse en de risico’s zoals voorzien door het Wereld Economisch Forum. Ondertussen blijken we middenin de periode van verandering te zitten. Wat nu wereldwijd aan het gebeuren is door niemand voorspelt. En ook de volgende jaren zal de enige zekerheid zijn dat we in onzekerheid leven.

Ik ben blij en dankbaar dat mijn gezondheid nog prima is – ik loop nog elke week mijn 20 kilometer – en dat het goed gaat met mijn kinderen. Ik woon nog altijd op dezelfde plek, en ben dankzij de zonneboiler, zonnepaneel, de isolatie, de tegelkachel en kleine windmolen redelijk onafhankelijk voor energie. Ik verdien nog altijd mijn boterham (soms letterlijk) als zelfstandige. Het is allemaal bescheiden maar ik ben al een tijdje gewoon om goed te leven met minder. Op een pensioen reken ik niet echt meer, maar het heeft geen zin me zorgen te maken over de toestand binnen 10 jaar, als niemand weet hoe het binnen enkele maanden zal zijn.

Toen ik ben geboren waren er 3 miljard mensen op de planeet. Nu zijn het er iets meer dan 7 miljard. De voorspellingen dat de bevolking zal blijven groeien tot 9 miljard of meer worden nu bijgesteld. De combinatie van klimaatverandering, nieuwe epidemieën, oorlogen en hongersnood waar we nu mee te maken hebben blijkt een flinke rem te zijn op de bevolkingsgroei. Het is dan ook moeilijk om optimistisch te zijn in deze tijden. Toch merk ik dat de omstandigheden ons dwingen om anders om te gaan met elkaar en de planeet. Er is nog een lange weg te gaan, de hindernissen zijn gigantisch, maar ik geloof dat we op termijn in een duurzame en rechtvaardige samenleving terecht zullen komen. Of ik dit zelf nog zal meemaken is onzeker. Daarvoor zullen nog een reeks verjaardagen nodig zijn…

party time

Een redelijk korte nacht gehad, 7 jongens van 11 jaar laten logeren is natuurlijk wat vragen om moeilijkheden. En kun je daar dan nog een Low Impact feestje van maken?? Voor Adam zijn verjaardag in elk geval geen Mc Donals party’s of andere uitstappen naar kant en klaar entertainement. Hij wou gewoon zijn beste vrienden uitnodigen voor een slaapfeestje.

Adam had zelf een eenvoudige uitnodiging gemaakt en geprint (6 prints op recyclagepapier) en op school uitgedeeld. Wat niet op de uitnodiging stond maar Adam flink stimuleerde was het meebrengen van DS, PSP en andere afkortingen. Voor de leken onder ons, die zijn computerspelletjes. Ze verbruiken wel niet veel maar het zijn natuurlijk wel elektronische spullen. Wat kadootjes betreft hadden alle vriendjes iets bij van Lego, ook gemaakt op basis van olie, maar wel duurzaam. Grappig is dat Adam ook veel speelt met het verjaardagskadootje dat ik kreeg op het werk, een kartonnen bouwpakket van Kids on Roof waar je erg creatief mee kan zijn.

Het feestje zelf dan. Bij aankomst hebben de jongens nog wat in het park gespeeld. Voor het avondeten had ik het eenvoudig gehouden. Pizza’s van de Turkse bakker die ze zelf extra konden beleggen. Als drank was er (kraantjes)water, of water met diksap. Na het eten hebben ze op hun spelletjes gespeeld en wat muziek opgezet.  Daarbij blijkt dat die gasten ook al hun eigen voorkeuren hebben die niet helemaal overeen komen met de mijne. Binnen een paar jaar zal ik bij hun feestjes maar best zelf ergens anders naar toe trekken. Dan was het tijd voor een DVD, geleend van de buren. De vertoning was wel met de beamer (ongeveer 0,3 kWh voor het filmpje). Bij de film had ik voor één keer chips voorzien (uit de mand met bijna overtijd spullen uit de Spar). Rond 23 uur was het dan tijd om zetels in bedden om te toveren en luchtmatrassen op te blazen. Het half uur later was het stil tot kwart voor zeven, het moment waarop de eerste kerel de ogen en mond opende.

Als ontbijt hebben ze cornflakes gegeten en nu zijn ze nog op hun speeltjes bezig. Er zijn ook wel games die ze samen met elkaar spelen, dus ik denk dat dit pedagogisch gezien toch geen misdaad is om in groep op zo’n dingen aan de slag te gaan. Straks worden ze opgehaald door de papa’s of mama’s en rest hier nog wat opruim- en afwaswerk. Conclusie, het feestje was zeker niet duur, behoorlijk Low Impact en ze hebben ze wel goed geamuseerd. En dat is in zo’n geval misschien wel het belangrijkste.