voor Parwais Sangari

Zo, Marieke is net vertrokken voor een werkkamp in Frankrijk en Adam is nog de rest van de week in de Ardennen met zijn scoutsgroep.  Als ouder kan ik daarbij heel gerust zijn dat hun kampen op veilige manier zullen verlopen.

Terwijl ik dit schrijf zit Parwais Sangari op een vliegtuig naar Kaboel. De jongen is nauwelijks drie jaar ouder dan Marieke en is als 16-jarige in België aangekomen, nadat zijn vader is vermoord in Afghanistan. Zijn aanvraag tot erkenning als vluchteling is na vier jaar afgewezen dus moet hij terug. Het commissariaat voor de Vluchtelingen zegt dat er geen redenen zijn om Kaboel als onveilig te beschouwen! Parwais sprak ondertussen goed Nederlands, en had een job als lasser. Een knelpunt beroep trouwens, we zullen hem nog missen.

Wat in de hele discussie over asiel en migratie nauwelijks aan bod komt is het grote verhaal. Hoe komt het dat er geweld is in landen als Afghanistan? Hoe komt het dat er zulke immense verschillen zijn tussen rijke en arme landen? Hoe komt het dat vaak de landen met veel grondstoffen (denk maar aan Nigeria, Congo) de grootste armoede cijfers hebben? Hoe komt het dat wij wel, als we op pensioen zijn bijvoorbeeld, massaal kunnen gaan wonen naar warme landen? Hoe komt het dat we in onze eigen geschiedenis ook golven hebben gekend waarbij mensen uit de armoede wegvluchten op zich te vestigen in bvb de Verenigde Staten, en we nu andere mensen ditzelfde recht ontzeggen? Hoe komt het dat we hier denken dat er niemand meer bij kan,  terwijl de landen die de grootste groepen vluchtelingen opvangen de armste landen zijn? Hoe komt het dat wij de beste gronden mogen inpikken in het Zuiden voor ons veevoer, bloemen, boontjes en tabak en dan verwonderd zijn dat boeren daar geen inkomen meer kunnen verwerven? Hoe komt het dat we denken dat we met wetten mensen gaan kunnen tegenhouden als de groep mannen en vrouwen die geen toekomstperspectief hebben elke dag groeit? Hoe komt het dat we liever energie stoppen in het tegenhouden van klimaatvluchtelingen dan écht iets te doen aan de opwarming van de aarde? Veel vragen die jammer genoeg te weinig aan bod komen.

Op de kaart van deze website kan je zien hoe de vluchtelingen verspreid zijn op de wereld. De site bevat nog een aantal kaarten en gegevens die duidelijk maken dat ook wat dit verhaal betreft we maar een zeer beperkt beeld van de realiteit te zien krijgen.

Dus de mensen die klagen over de regen, of het toch maar niks vinden dat ze moeten betalen voor vuilniszakken kunnen maar best beseffen dat miljoenen mensen andere zorgen aan hun hoofd hebben. We hebben er alle belang bij te beseffen dat dit ook onze problemen zijn.

 

 

wereldvluchtelingendag

Gisteren was het vluchtelingendag. Reeds 60 jaar bestaat er een verdrag waarbij landen zich ertoe verbinden om mensen die moeten vluchten om politieke of religieuze redenen te zullen opvangen. Hoewel dit verdrag niet altijd zo correct wordt toegepast en de meeste vluchtelingen terecht komen in de armste landen kunnen we de conventie van Genève wel een goede zaak noemen.

De vraag is een beetje de vraag of de omschrijving van vluchtelingen niet zal moeten aangepast worden. Vluchten omwille van klimaatverandering valt op dit moment niet onder deze conventie.  Nochtans verwacht de ontwikkelingsorganisatie van de Verenigde Naties, dat er deze  eeuw maar liefst 332 miljoen klimaatvluchtelingen zullen zijn. Redenen zijn overstromingen, stijging van de zeespiegel, droogtes en mislukte oogsten.  Als je weet dat er nu ongeveer 15 miljoen vluchtelingen worden opgevangen zitten we dan pas echt met een vluchtelingengolf.

En natuurlijk zullen de meeste slachtoffers vallen in arme dichtbevolkte, laaggelegen kustgebieden die zelf weinig bijdragen tot de opwarming.  Zo verwacht het UNDP meer dan 70 miljoen klimaatvluchtelingen uit Bangladesh, 22 miljoen Vietnamese klimaatvluchtelingen en nog eens 6 miljoen klimaatvluchtelingen uit de Nijl-delta.

Het is maar een van de vele redenen om de klimaatverandering serieus te nemen en dringend op zoek te gaan naar een rechtvaardig internationaal klimaatverdrag. En daarbij zullen de landen die het meest hebben bijgedragen tot de uitstoot van broeikasgassen de grootste bijdrage moeten leveren. Concreet is dit voor ons tegen 2050 de emissies met 90% verminderen.

En dan zullen we moeten kiezen voor echte maatregelen die het verbruik verminderen, want het aankopen van ‘schone lucht’ kost ons handenvol geld en zorgt dat we niks doen aan de bron van het probleem. Nu betaalt de Vlaamse overheid tientallen miljoen om uitstootkredieten aan te kopen in plaats van het aanpakken van het probleem  bij de bron. Als dit nog een voorbeeld is van ‘wat we zelf doen, doen we beter’ dan mogen we nog veel klimaatvluchtelingen verwachten…

de wereld in de klas

Vanavond doe ik wee mee met  trapkracht in Gent, kwestie van wat meer ruimte te vragen voor de zwakke weggebruiker. Daarna is er een letscafé in Gent, dus zal ik niet kunnen kijken naar Volt (kan ik sowieso al  niet wegens geen TV), waar we nog meer zullen leren over de verspilling van voedsel. Blijkbaar is het recupereren van weggegooid voedsel ook illegaal.

Gisteren was ik te gast bij een groep leerlingen van NT2. Dit zijn anderstaligen die een intensief programma volgen om Nederlands te leren.  Het was ongetwijfeld de meest interculturele groep die ik ooit bij elkaar heb gezien. Er waren mensen bij van Nepal, Turkije, Bulgarije, Marokko, Tibet, Tjetjenië, Brazilië, Ecuador, Afghanistan, Irak, Iran, en wellicht vergeet ik er nog enkelen.

Met de groep had ik het over de opwarming van de aarde en wat we er kunnen aandoen. En ik moet zeggen dat zo’n gezelschap het verhaal wel erg concreet maakt. Het verhaal van de smeltende gletsjers in de Himalaya kon bevestigd worden door de man uit Tibet. Dat olie een reden is voor oorlogen was voor de Irakees al langer duidelijk. Dat het regenwoud verdwijnt voor vleesproductie en biodiesel konden de mensen uit Ecuador en Brazilië bevestigen. En dat armoede en ongelijkheid zorgt voor migratie was natuurlijk helemaal duidelijk in dit klaslokaal.

Het was een behoorlijke uitdaging om dit allemaal eenvoudig uit te leggen, maar de mensen waren erg geïnteresseerd en vertelden graag hun eigen verhalen. We hebben ook een paar stukjes gelezen van de tekst die ik aan het schrijven ben voor Wablieft-boek. Daarmee kreeg ik meteen interessante feedback over het gebruik van sommige woorden en zinswendingen. Waarvoor ik deze mensen zeer dankbaar ben.

Deze mannen en vrouwen uit de hele wereld willen uiteindelijk hetzelfde als jij en ik. Ze willen een goed leven voor zichzelf en hun gezin. Dat ze daarvoor naar hier zijn gekomen is meestal omdat ze in eigen land die mogelijkheden niet hebben. En dat het in heel wat regio’s moeilijk leven is, heeft dan weer veel te maken met de grote voet waarop wij leven. Alles hangt met alles samen, dit was voor mij wel heel duidelijk die middag.