niets is belangrijker dan vrede

Het is al een redelijk oude slogan, maar het blijft een mooie. En wellicht is het een thema waarover ik het wat te weinig heb op deze blog. Want in een tijd van crisis in vele sectoren is er een bedrijfstak waarin die boomt als nooit tevoren: de wapenindustrie.  Daar is blijkbaar steeds overheidsgeld voor te vinden, ondanks de zware inspanningen om de banken te redden, ondanks de inleveringen die van zowat iedereen worden verwacht, ondanks de economische onheilstijdingen. De budgetten voor defensie blijven op de meeste plaatsen stijgen, zo is er ook internationale druk op België om voldoende te investeren in het leger.

Gelukkig zijn er  mensen die hier actie rond voeren, en ik denk dat iedereen die wakker ligt van problemen als ongelijkheid of milieu bijna automatisch ook een vredesactivist zou moeten zijn. Daarom ga ik op 1 april meedoen met de geweldloze bestorming van de Nato in Evere.

Tegelijk zoek ik een paar goede gelegenheden om ook deel te nemen aan de ‘overigens ben ik van mening- actie‘, waarbij een zoveel mogelijk mensen bij hun publieke optredens de Navo aan de kaak stellen. Het is de bedoeling daarbij het debat aan te zwengelen over zin en onzin van de Navo, over de nooit door het parlement goedgekeurde kernkoppen die op kleine Brogel liggen, over de inzet van de Navo om vooral economische belangen te verdedigen. We kunnen de schaarse middelen die we hebben toch beter gebruiken dan voor het in stand houden van een dure en ondemocratische oorlogsmachine. Dus een unieke kans wie op 1 april zijn burgerplichten wil vervullen!

betogen voor vrede

Gisteren was ik er ook bij, de vredesbetoging in Gent. Ze was niet moeilijk te vinden, want een helikopter circelde al een uur van te voren boven het centrum van Gent. Op weg ernaar toe zag ik verschillende overvalwagens, een waterkanon, en behoorlijk wat politieagenten die meer weg hadden van militairen in oorlogsgebied. Een hele boel diesel en benzine nutteloos verspild dus.

Want ochgod, als je zowat 1 500 betogers zag was al snel duidelijk dat er geen straatrevolutie zou losbarsten. Mensen met kinderen en bakfietsen, oudere mensen die met heimwee terugdachten aan de betogingen van honderduizend mensen, jonge mensen met kleurrijke vlaggen en bloemen in hun haar. Om daar nu zo’n militaire machtsontplooiing voor op te zetten. Een beetje zielig.

(meer verslag en foto’s op dewereldmorgen.be )

Ik heb ondertussen ook de film van Coline Serrau gezien. En die begint met een aantal uitspraken over het verband tussen de laatste twee wereldoorlogen en onze industriële landbouw. Ten eerste zijn tijdens deze oorlogen miljoenen boeren gesneuveld. Het begin van het einde van de kleinschalige landbouw dus.  Daarnaast zijn omwille van de oorlog grote industrieën opgezet voor ammoniak en mosterdgas die als wapens werden ingezet. Deze fabrieken konden gerecycleerd worden om meststoffen en pesticiden te produceren. De steeds grotere en zwaardere landbouwmachines waren een logisch gevolg op de tanks. En tenslotte werd landbouw meer een meer gezien als een strijd, waarbij de mens koste wat koste controle moet krijgen over de natuur. En zo is onze moderne landbouw gedeeltelijk een gevolg van grote oorlogen.

Ik had het zelf ook nog nooit zo bekeken, maar doorheen de hele film is duidelijk dat het dominante model van industriële voedselproductie slecht is voor de planeet, onze gezondheid en vele miljoenen mensen in het Zuiden. Ben ik blij dat ik straks weer mijn groenten en zuivel kan ophalen bij het voedselteam…