10,4 euro/uur

Even een terugblik op januari, de eerste maand waarin ik naast mijn job ook een politiek mandaat had. Ik heb in totaal 171 uur werk geregistreerd, ofte 43 uur per week (de eerste week heb ik nauwelijks iets gedaan). Ik zit dus ver van het ideaal van 30 of zelfs 21 uur waar ik lang geleden eens over schreef.  Van die werkuren gingen 33,5% naar de politiek, 56% naar mijn professionele bezigheden en 10,5% naar vrijwillige activiteiten.

Wat het werk betreft zijn 40% van alle uren ‘betaalde uren’, het gaat over lezingen en begeleiden van diverse organisaties en projecten. 16% van de totale tijd hangt samen met het werk maar levert niet direct iets op zoals het doen van de administratie, opvolgen van mailtjes en het schrijven van deze blog.  Het vrijwillige werk bestaat onder andere uit dingen doen voor het Ministerie van Ideeën, regelmatig studenten zien die me willen interviewen en af en toe een gratis lezing.

Van het politiek werk bestaat 2/3den effectief uit de vergaderingen van de commissies en gemeenteraad en de voorbereiding die daarvoor nodig is om de agenda door te nemen, stukken te lezen, informatie op te zoeken en dergelijke. Het andere derde zijn de activiteiten die te maken hebben met vergaderingen van de lokale fractie van Groen, bijwonen van activiteiten van Groen nationaal of andere contacten die niet rechtstreeks te maken hebben de gemeenteraad. Of deze maand representatief is voor de volgende maanden kan ik moeilijk zeggen, maar ik vermoed dat de uren voor het politiek werk eerder zullen toenemen dan afnemen. Eind van deze maand wordt trouwens de verdeling van bijkomende mandaten (van vzw’s, intercommunales enzo) goedgekeurd en komt er nog een en ander bij.

Wordt ik daar nu rijk van? Bij mijn echte job zal ik in januari bruto ongeveer 26 euro/uur verdiend hebben. Als ik juist geteld heb levert het politieke werk me 945 euro op (na aftrek van de afdrachten), dit is dan 16 euro/uur. Van beide bedragen gaat dan ongeveer 35% belastingen en sociale bijdragen af. Dus kan je stellen dat ik in januari 10,4 euro/uur netto verdien met politiek. Ik ga daar zeker niet over klagen, want het minimumloon in Duitsland is slechts de helft daarvan. Stellen dat ik hiermee mijn zakken zal vullen is echter ook wat overdreven.

Wat nog belangrijker is dan de centen, is dat het erg boeiend is om te leren hoe de lokale democratie werkt. De echte beloning krijg je als het lukt om hier en daar een steen te verleggen in de rivier.

gezocht: M/V voor verandering

Terwijl mijn eerste slaplantjes op de vensterbank al flink aan het groeien zijn, zijn de kinderen begonnen aan een weekje logeren bij vriendjes, weekends met scouts en cursussen speelpleinmonitor. Ik zal ze dus niet vaak zien deze vakantieweek. Wat maakt dat er tijd is om met wat andere zaken bezig te zijn. Verder werken aan ’2019′ bijvoorbeeld, het theaterstuk voor kinderen, waarvan ik kan melden dan Jill Peeters en Nic Balthazar zich hebben geëngageerd om meter en peter te zijn van het project. De première is voorzien op 16 oktober in Antwerpen.

Ook officieel is de opstart van GREENTRACK, een initiatief van de stad Gent en een aantal Gentse kunstorganisaties. De bedoeling van Greentrack is initiatieven nemen om de Gentse kunstensector te ondersteunen in een transitie naar een duurzame en olie-onafhankelijke manier van werken. Een ambitieus project waaraan ik  zal mee werken de volgende maanden (jaren). Bij de volgende editie van Couleur Café doe ik mee met het opzetten van een eco-dorp met allerlei low-tech oplossingen, en ook voor Dranouter 2012 zitten groene ideeën in de pijplijn.

Nog een nieuwtje, het eerste LIM boek krijgt een tweede druk. De 4000 exemplaren zijn de deur uit en omdat Okra de volgende jaren intensief rond milieu gaat werken is beslist een goedkope (en geactualiseerde) versie van het boek uit te brengen. Samen met Okra zal ik trouwens nog een aantal initiatieven uitwerken om de 55plussers aan het Limmen te krijgen.

Ik ben er soms nog verbaasd over hoe het LIM-winkeltje blijft draaien. Ik dacht dat na de uitzendingen op TV de vraag naar lezingen en andere zaken wel stilaan zou uitdoven, maar het tegendeel is waar. Het is een beetje cynisch natuurlijk, maar hoe slechter het gaat met de wereld, hoe meer vragen ik krijg…  Dit is ook goed nieuws natuurlijk, want zelfs al krijgt het thema in de media minder aandacht, meer en meer mensen, organisaties en bedrijven beseffen dat radicale veranderingen nodig zijn, en dus gaan ze op zoek naar inspiratie en oplossingen.

Dus voor wie op zoek is naar een zinvolle job, volgens mij is er nog een groot potentieel voor ecocoaches, transitie-adviseurs, procesbegeleiders, dakboerinnen, eco-comedians, groene energiespecialisten, wijkontwikkelaars, fietsherstellers, transitie-kunstenaars, overlevings-begeleiders, herstellers van alles en nog wat, low-impact reisbureaus, olie-afkick specialisten, bioboeren, isolatiewerkers,  bedenkers van dingen die nog niet bestaan, verhalenvertellers, champignonkwekers, optimisten en verbinding-herstellers.  Waar je hiervoor kan solliciteren is niet duidelijk, maar je kan er gewoon aan beginnen. En op een dag is het je job.

low impact en economie…

Via Google Alerts kreeg ik een artikel van Jobat onder ogen. Daarin zegt ene Greet Selderslaghs het volgende:

Werk is één van de hoofdoorzaken van stress. Maar wie zijn leven denkt te vereenvoudigen door te stoppen met werken, speelt wel degelijk vals volgens Greet. “Natuurlijk vind ik het fantastisch om verhalen te lezen over de Low Iimpact Man (leven met een minimale impact op het milieu, red.) of over een vrouw die haar job heeft opgezegd om zich met vruchtbaarheidsproblemen van andere vrouwen bezig te houden. Maar er is ook nog zoiets als het bedrijfsleven. Mocht iedereen plots Low Impact Man worden, de hele economie stort in elkaar.” (Greet Selderslaghs in Jobat)

Hier voel ik met toch geroepen om enige bedenkingen te plaatsen.  Om te beginnen ben ik niet gestopt met werken, behalve dan de zes maanden loopbaanonderbreking . Daarna heb ik zelfs een nieuwe job gecreëerd, betaal ik belastingen en BTW, ben ik een goede klant van de NMBS, kunnen zelfs uitgeverijen en boekenwinkels een ‘meerwaarde’ creëren door mijn werk.  Ik heb soms werkweken van 20 uur, soms van 50 uur, maar ik elk geval ik lever een bijdrage aan de economie. Vals spelen kan je dit toch niet noemen.

De tweede opmerking is interessanter. Valt de economie stil als iedereen gaat leven zoals ik het doe?? Het zou inderdaad een slechte zaak zijn voor autoverkopers, voor kerncentrales, voor industriële varkenskwekers, voor producenten van merkkledij en cosmetica, voor de tonijnvissers, voor vliegtuigmaatschappijen, voor fabrieken voor hondenvoer en nog een pak sectoren die vooral overbodige en onduurzame spullen produceren.

Maar stel je eens voor dat meer mensen zo gaan leven. Het zou een gigantische boom betekenen voor de lokale en biologische landbouw, fietsenmakers en schoenherstellers zouden hun handen vol hebben, in de sector van isolatie en hernieuwbare energie komen er duizenden jobs bij. Het zou een goede zaak zijn voor de culturele sector en de bibliotheken, het openbaar vervoer zou moeten uitbreiden, er is plaats voor allerlei duurzame lokaal gefabriceerde spullen. Kortom voor de aandeelhouders van de beursgenoteerde bedrijven zou dit een slechte zaak zijn, maar voor de economie… ik weet het nog niet zo zeker.

Het zou best kunnen dat de overgang naar zo’n andere economie voor schokken en miserie zorgt, maar misschien moeten we ook eens nadenken over het alternatief: het voortzetten van het huidig economisch model. Dat zetten we de leefbaarheid van de planeet op het spel. Dan zal Greet ook een andere job mogen gaan zoeken…

 

Maar

een gewone LIM dag

Ter info, de informatie over de CO2 uitstoot van verschillende vormen van energieopwekking kan je hier nalezen. (de studie is van 2007).

Vandaag in dezelfde krant trouwens een uitgebreid interview met Ilona, Rani en Sari over het kinderboek. Daar ben ik dan wel tevreden over (tja zo ben ik dan ook weer)

Straks nog eens de LIM uitleg doen in het Frans voor radio Nostalgie, en zondag naar Amsterdam om een prijs uit te reiken. Ik mag er namelijk de ‘groene doos’ afgeven voor de theaterproductie met het meest ecologische decor. De prijs gaat naar theatercollectief de Schwalbe die een voorstelling heeft gemaakt waarbij ze zelf de energie opwekten met energiefietsen. Dat ken ik natuurlijk ook van de Tegen de Lamp tournee in Vlaanderen.

Vandaag ook nog een vergadering rond het ecologische filmfestival in Gent dat er weer aankomt en vanavond het voedselteam openhouden. Als het lukt dan nog wat achterstallige mail beantwoorden en verder zoeken naar oplossingen voor het isolatieprobleem van mijn woning. Er moet ook nog een stukje geschreven worden voor MO* meningen op maandag en natuurlijk ben ik morgen paraat op de wachtnacht.

Om het beeld van enkele dagen uit het leven van de Low Impact man compleet te maken nog vermelden dat ik vandaag een 15-tal kilometer wil lopen, want over twee weken doe ik mee met de marathon van Gent.

Kortom voor jonge mensen die zich afvragen welke beroep ze willen kiezen, low impact leven is zeker een beroep met toekomst…

een LIM op klompen

Gisteren de hele dag op stap geweest en dus geen tijd gehad om een berichtje te schrijven. In de voormiddag was ik op een heel bijzondere plek (daarover schrijf ik morgen meer), in de namiddag en avond was ik in Utrecht. Ik was er op uitnodiging van Philippe, een Vlaamse ondernemer die deel uitmaakt van een netwerk ‘vernieuwing in werk‘. Het netwerk bestaat uit ruim driehonderd mensen uit het Nederlandse bedrijfsleven en consultants die samen willen nadenken over onze manier van werken. Naast het gebruiken van de Franse taal voor het woord  fruitsap wordt in die kringen vooral veel Engels gebruikt. Het gaat er over work-live balance, over bouncen van ideeën, communities, de Twitter Fountain, KPI’s en andere zaken. Mijn niet gelaten want ik ken ook wel enkele Engelse woorden zoals Footprint, Overshoot, Downsizing en Stady State Economy om er maar een paar te noemen.

De bijeenkomst ging door in het imposante hoofdkantoor van Cap Gemini waar Phillippe ervoor had gezorgd dat ze als introductie op een sessie rond mobiliteit de Low Impact Man – helemaal uit België – hadden uitgenodigd.   Ter voorbereiding hadden ze alle deelnemers gevraagd een mobility footprint  (MF) in te vullen. Een andere aanpak zoals de mobiliteitsvoetafdruk van de kleine Aarde die de impact van je mobiliteit in hectare uitdrukt. Deze MF bekijkt hoeveel beslag je legt op de vervoersinfrastructuur uitgedrukt in tijd en ruimte. De gemiddelde Nederlandse werknemer heeft een MF van 1, en naargelang je eigen verplaatsingsgedrag kan het meer of minder zijn. Het leuke was dat iedereen bij binnenkomst een badge kreeg met daar op de eigen score. En daar liepen dus mensen rond met een 2 of 3 of zelfs 4 of hun badge (zelf kwam ik uit op 0,1). Dat was alvast een goed element voor gesprek en awareness. (ik zou normaal gezien bewustzijn schrijven)

Ik heb mijn tijd gebruikt om het probleem wat breder te schetsen. De uitdagingen van onze tijd, de onmogelijkheid van exponentiële groei,  de onduurzaamheid van ons financieel economisch systeem, het probleem van olie enzovoort. (Aangezien in dergelijke gezelschappen druk getwitterd wordt kon ik trouwens meteen erna op de Twitter Fountain de reacties zien.) Uit het gesprek dat daarop volgde blijkt dat bij deze groep ondernemers er zeker openheid is om de fundamenten van ons model minstens in vraag te stellen. Het gesprek ging al heel snel in de richting van hoe en wat kunnen we dan doen om de sence of urgency te vergroten, om het bewustzijn rond ecologische problemen te vergroten en om ondernemen fundamenteel duurzamer te maken. Vragen waar geen pasklaar antwoord op is. Toch ging deze groep alvast starten met een experiment om de eigen mobiliteitsvoetafdruk te verkleinen door maandelijks de verplaatsingen te registeren en van daaruit op zoek te gaan naar alternatieven.

Ik hoop alvast dat hier iets van blijft hangen. Veel mensen waren in elk geval onder de indruk van de informatie dat iemand met een inkomen van 30 000 euro hoort bij de 5% rijksten van de wereld. En dan heb ik de situatie nog wat onderschat, want in feite ben je dan bij de 3,8% rijksten. De test kan je hier doen. Ter afscheid kreeg ik een ruiker bloemen (ik vrees met het vliegtuig ingevoerde bloemen gekweekt met veel pesticiden door onderbetaalde arbeiders… ik kreeg ondertussen al een berichtje dat het om verantwoorde bloemen gaat) en een paar gele klompjes. Die passen prachtig bij mijn geitewollensokken.

Waardig werk

Dit weekend ga ik mee de straat op met duizenden andere vrijwilligers van 11.11.11. Bedoeling is enerzijds geld ophalen voor een aantal projecten in het Zuiden, en tegelijk aandacht vragen voor het thema van de campagne. Dit jaar gaat het over waardig werk. Vandaag waren er in de pers cijfers over het gemiddeld bruto-loon van de Belg (rond de 2700 euro), maar mondiaal gezien is het loon van de helft van alle werkenden minder 1,5 euro per dag! Daarnaast zijn er de slechte arbeidsomstandigheden waarin velen terecht komen, de moordende werkdruk, de onzekerheid en het gebrek aan rechten en bescherming. Om de mondiale ongelijkheid aan te pakken is waardig werk voor iedereen zeer belangrijk. 

Ook hier is de situatie van werkenden niet steeds rooskleurig. Ik ben op dit ogenblik het boeiende boek van Karel Van Bever aan het lezen: ‘Dokter in overal’. Daarin beschrijft hij de situatie van de interimarbeidsers in de Antwerpse haven. Toch wel vaak schrijnende toestanden, en vooral stijgende werkdruk, verdeel en heers mentaliteit, onzekerheid en willekeur. Dus als je een dezer dagen ook wordt aangesproken door 11.11.11 vrijwilligers, laat je hart spreken.

Tenstotte nog een aankondiging voor de Gentenaars,  20 u   In Studio Globo, doornzelestraat 15 Gent. Een info vergadering rond zelfoogstboerderij  WIJVELD. Waarbij je zonder ervaring het hele seizoen zelf groenten en fruit kan oogsten in de buurt. meer info hier.