21 augustus 2034: met pijn in het hart.

Beste lezer, ik schrijf dit nu aan boord van een Zeppelin, op weg naar huis. Of beter gezegd, ik dicteer dit bericht aan Klaas. Marieke zit bezorgd naast mijn bed. De gebeurtenissen van de voorbije dagen hebben me geen goed gedaan. Nog dezelfde dag als die waarop ik het bericht kreeg van de opstand van de ‘Oil party’ ben ik in elkaar gezakt in een restaurantje naast het Titicacameer.

Een hartaanval, volgens de dokters een combinatie van de grote hoogte, de inspanningen van de reis en de opwinding over de recente gebeurtenissen. Zelf denk ik dat het nogal meevalt, al kan ik niet rechtop staan of zitten. Ik ben meteen met een propellervliegtuig naar Lima gebracht en kreeg een eerste behandeling in het ziekenhuis. Gelukkig was ik buiten bewustzijn, anders had ik misschien toch geprotesteerd tegen het vervoer met een vliegtuig. Ik die ervan overtuigd was dat mijn laatste vliegtuigreis in maart 2008 naar Ierland was (voor het werk dan nog).

Nu ben ik onderweg met een Medic-Zeppelin naar Amsterdam. Deze zeppelin maakt handig gebruik van hoge luchtstromen en gebruikt weinig energie om de overtocht te maken in 37 uur. Alle medische apparatuur en personeel is hier aanwezig voor een goede verzorging. Ik ga ervan uit dat ik kwiek als een hoentje uit de Zeppelin stap, klaar om de strijd aan te gaan tegen de “Oil party”. Ik zie Marieke wat meewarig kijken, maar toch knikt ze van ja. Iemand die ziek is mag je niet tegenspreken zeker.

Tegelijk ben ik overweldigd door het uitzicht vanop ongeveer 16 kilometer hoogte. Ik zie nog de randen van het Amerikaanse continent, met het vele groen van het regenwoud (al ontbreken nog flinke stukken), aan de andere kant de oneindige uitgestrektheid van de oceaan. Ik probeer me voor te stellen hoe daaronder die vele miljoenen levende wezens samen een ingewikkeld en fragiel netwerk vormen. Hoe elk onderdeel,van de kleinste eencellige tot de reusachtige potvissen allen van elkaar afhankelijk zijn en enkel kunnen overleven dank zij en met elkaar.

Daar komt een verpleegster aan met een spuitje. Ik moet vooral veel rusten en me geen zorgen maken over hoe het gaat met de planeet. Net voor ik mijn ogen sluit valt me op dat de verpleegster heel erg lijkt op Lady  Linn.

zeppelins in Antwerpen

Deze week zou een beslissing moeten vallen over de lange Wapper in Antwerpen. De voortekenen zijn niet zo gunstig, want de Vlaamse regering is vastbesloten om te kiezen voor een brug of een tunnel via het zogenaamde BAM tracé. Als je de onafhankelijke verkeersexperten mag geloven wordt daardoor de kans verkeken om het doorgaand verkeer ver weg van de stad te houden. Jammer genoeg is de discussie een politieke machtsspel geworden zodat er een goede keuze al niet meer mogelijk is.

Maar, stel je voor dat men toch kiest voor de brug, dan nog staat ze er niet. Stel je even volgend scenario voor (er zijn natuurlijk meerdere scenario’s mogelijk)

De regering kiest voor de brug. Onherroepelijk. Het duurt nog een jaar of drie voor de bouwwerken echt kunnen starten, want er zijn nog wat juridische procedures, het nodige geld moet gevonden worden enzovoort. Ergens in 2013 starten de bouwwerken. Men start met de bouw van de twee gigantische pilonen van 150 meter, daaraan moet dan in een tweede fase de brug worden opgehangen.

Ondertussen gebeurt er vanalles in de wereld. De olieprijzen zijn opnieuw gaan stijgen  vanaf 2012, waardoor het vrachtverkeer plots begint te dalen. Ook de economische activiteiten wereldwijd gaan achteruit wat ook zorgt voor minder verkeer.  Met andere woorden, de noodzaak voor het sluiten van de ring verdwijnt!

En er is nog meer, een tweede bankencrisis pakweg in 2014 zorgt ervoor dat de overheid bijna failliet gaat. De voorziene middelen voor de lange Wapper kunnen niet worden vrijgemaakt, omdat alle prioriteit nu gaat naar voedselvoorziening en veiligheid. Daarbij komt dat door de klimaatverandering dringend grote werken aan de dijken moeten starten. Wat gebeurt er, in 2016 vallen de werken aan de Lange Wapper stil. Het geld is op, en niemand ziet nog het nut van dergelijk project gezien de grote economische en ecologische crisis.

Dus staan daar twee lelijke betonnen pilonen midden in de stad nutteloos te wezen. Tot een slimmerik op het idee komt om ze gaan gebruiken als aanlegsteiger voor … zeppelins. Want sinds de oliecrisis wordt een nieuwe generatie zeppelins ontwikkeld als alternatief voor het onbetaalbaar geworden luchtverkeer. Ze blijken zeer handig te zijn voor transport van goederen en mensen over lange afstanden.

Dus mensen, de lange Wapper brug komt er nooit. Maar Antwerpen wordt in de toekomst wel een belangrijke haven voor Zeppelins. Je kan er nu inschepen voor milieuvriendelijke reizen over zee…