Wonky tegen voedselverspilling


Graag jullie aandacht voor alweer een nieuw initiatief. Een jonge dame uit Gent, Helena Gheeraert heeft namelijk het mooie plan opgevat om te starten met de productie van smaakvolle en gezonde producten op basis van verse voedseloverschotten uit de voedingsindustrie. Het is een slim concept want van verlies wordt winst gemaakt. Zo gaat Helena bij producten op zoek naar reststromen. Daarmee worden de producten ook gestimuleerd om deze producten die anders worden weggegooid te bewaren als een waardevol product.

Wonky maakt op die manier gezonde veganistische producten op basis van pulp, een overschot bij de productie van sappen, maar vol nutriënten. Zo komt er een rode bietenspread van natuurlijke ingrediënten zonder bewaarmiddelen. De lancering gaat door op 8 december in Gent.

 

Het eerste product: Wonky dips, smaakvol, gezond en bomvol geredde groenten zal binnenkort in de winkel liggen.

wonky

docu-time


Een paar filmtips. De klimaatfilm van Leonardo Di Caprio ‘Before the flood’ is zeker een aanrader. Het is een update van de meest recente wetenschap rond klimaatverandering. Vooreerst wordt duidelijk dat de klimaatverandering hier en nu bezig is, en dat er nog heel wat nodig is om de oplossingen die voorhanden zijn toe te passen. De Caprio gaat geen moeilijke kwesties uit de weg (de lobbykracht van de olie-industrie, de impact van vlees). Bekijken en dan in actie treden dus.

Heel boeiend (en grappig) is ook deze documentaire van Michael Moore. Met ‘Where to invade Next’ gaat hij op zoek naar interessante ideeën die zouden kunnen helpen om de VS wat vooruit te laten gaan. Op zijn typische manier kijkt hij zijn ogen uit bij het onderwijssysteem in Finland, het Deense gevangeniswezen, hoe Duitsland omgaat met zijn Nazi-verleden of hoe in Portugal the war on drugs is afgeschaft. Het zijn stuk voor stuk verrassende verhalen die echter aantonen dat er wel een alternatief is voor het neo-liberale beleid dat overal opgang maakt.  Je kan de documentaire nog enkele weken bekijken op Canvas.be

 

the Voice versus Monsanto


Zo, de eerste stap naar onsterfelijke roem is gezet, al denk ik dat het meteen de laatste stap zal zijn ook.  Een verslagje van een inleefreis naar de medialaan.

dscf9016Ik ben vlot ter plekke geraakt met de trein en de blue bike. Wel even moeten zoeken naar de fietsenstalling op een gigantische en overvolle autoparking. In de overdekte fietsenstalling stonden vooral brommers, maar toch ook enkele fietsen. Goed zo!

Aan het onhaal vriendelijk ontvangen door een jongedame die mijn naam even moest aanvinken op een bijzonder lange lijst van meerdere pagina’s. Wetende dat er meerdere dagen van audities zijn heb ik al medelijden met de jury.

Dan mogen we plaatsnemen in de wachtruimte, koffie en frisdranken a volonté. Ik zie vooral jongens en meisjes van rond de twintig. Ik merk heel veel hormoonverstorende stoffen op hun gezichten, en bedenk dat ik hier straks ook voor hen zal zingen, al beseffen ze het niet.  De kandidates zitten stil op hun stoel, er zijn enkele mannen ook en ze zien er allemaal stoer en cool uit, sommigen hebben een gitaar over de knie. Ik ben de enige met Ukelele.

Tijdens het wachten kijk ik wat rond, ik ben niet de oudste denk ik even. Maar dat komt omdat er ook wat begeleidende papa’s bij zijn.  Die naast mij fluistert zijn zenuwachtige dochter in : ‘niet zenuwachtig zijn, je hebt niks te verliezen, alleen te winnen!’.  Ik merk bij mezelf dat de gedachte ‘ik vrees dat de meeste hier eerder zullen verliezen’ opkomt en laat ze mindfullnesgewijs passeren.

Na een dik kwartier roept de vriendelijke onthaal dame me en mag ik plaats nemen vlak naast de deur van het auditielokaal. De spanning loopt op. Ik schrik op als ik plots Kristof Calvo zie aanwandelen.  Krijg ik concurrentie uit groene hoek vandaag? Maar Kristof blijkt hier te zijn voor een politiek debat, en wenst me alvast veel succes.

Dan mag ik binnen in een klein lokaaltje, waar drie juryleden achter een tafel zitten. Voor mij een microfoon en camera. Ik stel me even voor en vertel dat ik een strijdlied kom brengen tegen pesticiden. Dat hebben ze vast nog niet gehoord vandaag. Ik zing een stukje van ‘Zonder is gezonder’. Ik krijg een complimentje over de ‘leuke tekst’ en mijn Velt T-shirt. Het oudste jurylid wenst me veel succes met mijn strijd. (Dus duidelijk niet met mijn zangcarrière)

In het buitengaan kan ik nog een babbeltje slaan met Jill Peeters, misschien wel de meest onderschatte klimaatactiviste van het land. We hebben het over de komende klimaattop in Marakesh en waar we zoal mee bezig zijn. Wellicht zal de auditie weinig zoden aan de dijk hebben gezet, maar het was leuk met Jill bij te praten.

Het echte werk is echter nu zaterdag. De officiële première van ‘De Smoestuinier’ bij de Vieze Gasten. Er zijn nog enkele tickets te koop. De kans dat het ooit op TV te zien zal zijn is bijzonder klein😉.

de nieuwe uitdaging: Labland


We hebben nog iets langer dan voorzien moeten wachten op de officiële bevestiging, maar nu kan ik eindelijk vertellen wat ik ga doen nu ik niet langer gemeenteraadslid ben. Naast de lezingen, voorstellingen en begeleidingen die ik blijf doen neem ik ook een engagement op voor Labland vzw.

Labland vzw krijgt een projectsubsidie toegekend van de Provincie Oost-Vlaanderen in het kader van ‘Experimentele woonprojecten in Oost-Vlaanderen’. Hiermee krijgt Labland de kans om een experimenteerplek uit te bouwen rond betaalbaar, compact, comfortabel en energiezuinig bouwen en wonen. Labland wordt dé plek om nieuwe prototypes van woningen en samenlevingsvormen te ontwikkelen. De subsidie loopt tot 31 december 2017 en kan verlengd worden met twee jaar.

Labland bouwde de voorbije twee jaar een netwerk uit van organisaties, bedrijven, academische instellingen en burgers. Deze partners zullen op de site experimenteren. De organisatie Labland treedt op als coördinator, beheerder en facilitator van de site. De eerste opdracht is vier Labland woningen realiseren. Twee van deze woningen worden zero impact gebouwd. Via levenscyclusanalyse zal de oorsprong, de recycleerbaarheid en de milieu-impact van alle materialen worden beoordeeld. Materialen van fossiele bronnen en niet-herbruikbare grondstoffen worden zoveel mogelijk vermeden.

De twee andere woningen zullen modulair aanpasbaar zijn aan de noden van de bewoners gedurende verschillende levensfasen (alleenstaanden, samenwonende koppels met kinderen, samengestelde gezinnen, oudere koppels) en/of een multifunctioneel karakter hebben voor professionele en recreatieve doeleinden (wonen, werken, sporten, ontspannen).

Er zullen technieken onderzocht worden beyond de gangbare methoden en wettelijke voorschriften. Labland wordt dé plek om nieuwe prototypes van woningen en samenlevingsvormen te onderzoeken en te ontwikkelen. De impact van de nieuwe vormen van wonen, leven en beleven zal getoetst worden aan de sociale cohesie.

De uitdagingen rond compact bouwen liggen niet op het platteland. Ze liggen in de stad, waar verstandig moet worden omgesprongen met ruimte en een groeiende bevolking. Zo ook in Gent. In een eerste fase zal Labland op zoek gaan naar een mogelijke locatie om het project op te starten. Dit op een stuk grond van de overheid of van private eigenaars. Labland kan ook ontwikkeld worden op verspreide kleinere percelen binnen de stad of in bestaande gebouwen. Architecten, burgers, organisaties,… die ideeën hebben rond experimentele betaalbare woningen kunnen ons daarvoor steeds contacteren.

Zelf ga ik vooral bezig zijn met het bouwproces en de juridische obstakels die daarbij komen. Het is logisch dat onderhandelen met stedelijke diensten niet kan als je tegelijk in de gemeenteraad zit.

 

Suggesties welkom op : contact@labland.be

politiek testament(je)


Op de niet openbare overlegcommissie heb ik woensdagavond voor het laatst mijn collega’s toegesproken. Hier een lichtjes aangepaste versie van mijn afsluitend woordje…

Beste Collega’s,

Gezien het reglement niet toelaat dat een ontslagnemend raadslid nog het woord neemt in een gemeenteraad waar de opvolger de eed zal afleggen is dit de laatste keer dat ik jullie kan toespreken. Ik wil kort van de gelegenheid gebruik maken om een bezorgdheid te delen.

Als lokaal politicus heb ik ook gemerkt hoe klein het vertrouwen van de burger in de politiek is. Naar verluid is het vertrouwen in verkopers van tweedehandsauto’s groter.  Het makkelijkste is natuurlijk te zeggen dat het de schuld is van de media, of dat de mensen het allemaal niet begrijpen, wat allemaal zal meespelen. Maar we kunnen ook eens in eigen boezem kijken.

Want geef toe, als iemand eens een kijkje komt nemen op een commissie vergadering of gemeenteraad is het toch wat een raar zicht. Je ziet vooral mensen die druk in de weer zijn op hun laptop of tablet, terwijl er iemand aan het woord is, en er slechts enkele mensen lijken te luisteren (dit gedrag was ook bij mij vast te stellen). Vele vragen worden herhaald, evenals de antwoorden, en het is duidelijk dat op de commissies en gemeenteraden de beslissingen niet genomen worden. Want als er gestemd moet worden is de uitkomst met 100 % zekerheid te voorspellen.

We mogen niet vergeten dat de invulling van democratie (dus met verkiezingen om de zoveel tijd) een 19de eeuwse uitvinding is. Ondertussen zijn er steeds meer regels en procedures en hebben de partijen steeds meer macht verworven. Ik merk dat – in alle partijen – vaak angst de belangrijkste drijfveer is. Angst om een of andere regel of procedure te overtreden, angst voor het oordeel van de media en de sociale media, angst om verantwoordelijkheid te nemen, angst om te falen, angst om de burger tegen de haren te strijken, en vooral angst om stemmen te verliezen en dus macht te verliezen.

En natuurlijk, daar gaat politiek om, het verwerven van macht om zo een programma te kunnen uitvoeren. En daarbij vertrekt iedereen uiteraard van de veronderstelling dat dit programma het beste is voor iedereen. Maar ondertussen wordt de kloof tussen burger en politiek alleen maar groter en zitten we met zijn allen vast in een systeem dat op zijn zachts gesteld suboptimaal functioneert. De grote uitdaging voor de volgende jaren is volgens mij politieke vernieuwing, een andere invulling van democratie, een andere relatie tussen burger en politicus.

Ik citeer graag naar Joke Quintens (Genk SPA), die net heeft beslist de politiek vaarwel te zeggen. ‘Veel politici gaan hier nog wat onwennig om met de burgers die zelf initiatieven nemen en acties opzetten. Logisch als je in oude gedachten blijft steken en dit activisme als een concurrent of, erger nog, als een bedreiging ziet. Ik ben er echter rotsvast van overtuigd dat we dit activisme van onderuit moeten omarmen. Ik weet zeker dat als we de burgers meer betrekken bij de inrichting van onze samenleving, we betere en creatievere oplossingen zullen vinden die ook door een veel groter deel van de bevolking gedragen worden. Als we willen dat er opnieuw meer vertrouwen heerst, zullen we zelf ook meer vertrouwen moeten geven. Door samen stad te maken leren we ook samen te werken en dus ook om samen te leven. We leren discussiëren, plannen maken, compromissen sluiten, hindernissen overwinnen en actie ondernemen.’

Daarom hoop ik dat in het volgende bestuursakkoord (en dus in alle partijprogramma’s ) ruim aandacht besteed wordt aan politieke vernieuwing. Waarom geen ruimte om experimenten op te zetten met deliberatieve democratie, waarom niet nadenken over een aanvullend orgaan samengesteld door loting (een systeem dat eeuwenlang goed functioneerde), waarom eens geen kijkje nemen bij de democratische vernieuwing die overal ter wereld voor boeiende evoluties zorgt.  Burgerparlementen, een bi-representatieve invulling van democratie, het is allemaal mooi uitgewerkt in het boek ‘Tegen verkiezingen’ van David Van Reybroek – en mooi samengevat in dit filmpje:

 

Want waarom moet de 550 mandaten die wij invullen door raadsleden worden ingenomen? Waarom moeten de commissies en raad voorgezeten worden door raadsleden? Er zijn voldoende gemotiveerde en goed geïnformeerde burgers die deze en andere taken kunnen opnemen. Wat dus nodig hebben is niet angst, maar moed. Moed om macht te delen.

Ik ben het eens met professor Filip De Rynck: “Wanneer het vertrouwen in het partijpolitieke systeem ongeveer het vriespunt nadert, dringt de rol van de burger als producent van beleid en diensten zich nog meer op.”  We zitten dicht bij dat vriespunt, ik hoop dat mijn oproep enig gehoor zal krijgen.

Tenslotte wil ik jullie allemaal heel erg danken voor de boeiende voorbije jaren. Ik weet dat jullie allemaal gestart zijn vanuit idealisme en engagement. De voorbije dagen kreeg ik heel wat reacties van collega’s uit diverse partijen die ook wel vinden dat een en ander mankeert aan ons politiek model. Wel, als we ons allemaal wat ongemakkelijk voelen bij de manier waarop het spel gespeeld wordt, kunnen we misschien eens stilstaan bij de spelregels.

Ik wil ook nog graag de stedelijk diensten en de onthaal medewerkers danken voor de grote inzet (en het continu bijvullen van de kannen met kraanwater).

Ik zal met plezier een actieve burger worden, die liefst samen met het bestuur werkt aan een leefbare volhoudbare stad. En omdat ik ooit beloofd heb een liedje te zingen in de gemeenteraad heb ik dat ook maar gedaan… Ondertussen ook te zien op facebook

 

de laatste tussenkomst


Gisterenavond is op de commissie Milieu het klimaatadaptatie besproken. Voor mij de gelegenheid om een laatste keer mijn stokpaardjes van stal te halen. Hieronder de inleiding van de tussenkomst. (ook hier te beluisteren)

Beste collega’s, aangezien het de laatste keer dat ik hier als raadslid in de commissie het woord kan nemen, ga ik iets meer tijd nemen dan mijn gewoonte is. Temeer omdat het hier over een punt gaat dat mij zeer nauw aan het hart ligt. He gaat over een breder verhaal dan de stad Gent, en het gaat over een langere termijn dan een legislatuur.

Eigenlijk is het heel jammer dat we hier vandaag dit plan moeten bespreken, want hiermee geven we toe dat we gefaald hebben om adequaat te reageren op de waarschuwingen rond klimaatverandering die ondertussen al 40 jaar geleden voor het eerst door klimatologen zijn geopperd. Op mijn geboortedag was het aantal deeltjes CO2 per miljoen nog op het veilige niveau van 316 ppm. Het streefdoel of veilige tempanoms_gis_august2016maximum is vastgelegd op 350 ppm. Vandaag zitten we aan 401,7 ppm. Ondanks alle verdragen, alle mooie woorden, alle beloftes blijft het niveau van broeikasgassen mondiaal jaar na jaar stijgen. Erger nog, in plaats van een vertraging van de stijging, is er zelfs een versnellende trend merkbaar.

De meest recente berekeningen gaan er ondertussen vanuit dat we met het huidige beleid op weg zijn naar een gemiddelde opwarming van 4 tot 6 graden tegen het einde van deze eeuw. Meer nog, we naderen steeds sneller de drempel van 2 graden opwarming die mogelijks een aantal versterkende mechanismen in gang zet. Dan komen we regelrecht in de rampenscenario’s terecht. Deze zomer kopte de Standaard dat de aarde al 1,3 graden warmer is dan het pre-industrieel niveau.   De gevolgen hiervan worden steeds zichtbaarder,  en worden ook in het klimaatadaptatieplan uitvoerig beschreven.

En dat is nog niet alles, niet alleen ons klimaatsysteem staat onder zware druk. De berichten over verlies aan biodiversiteit, ontbossing, verwoestijning, verzuren en afsterven van oceanen om er maar enkele te vermelden maken duidelijk dat we steeds meer planetaire grenzen overschrijven. Het wereldeconomisch Forum beschrijft in het Global Risk report de mogelijke bedreigingen voor onze wereldeconomie, naast wat ik hiervoor vermelde gaat het ook om een mogelijke nieuwe financiële crisis, volatiele grondstofprijzen, falende staten, geopolitieke conflicten, voedselschaarste, inkomensongelijkheid en nucleaire risico’s.

Ik weet het, wie dit soort lijstje bovenhaalt wordt meteen naar het hoekje van de doemdenkers verbannen. “We vinden er wel iets op, het valt allemaal nog mee, we mogen de mensen niet bang maken enzovoort.”  En dus doen we vrolijk verder met business as usual. Fluitend in het donker.  Om een beeldspraak te gebruiken, we zitten in een auto die op volle snelheid rijdt in een dikke mist, we hebben zelfs geen idee waar de remmen zitten.  En nog zijn er die roepen: harder, sneller, want tot hiertoe gaat het toch goed!  Best collega’s de vraag is niet of we ergens zullen tegenaan rijden, de vraag is enkel wanneer zal het gebeuren en hoe groot zal de klap zijn.

En dan kom ik even terug om onze rol als raadsleden. Uiteindelijk hebben we van de burgers de verantwoordelijkheid gekregen om in te staan voor het welbevinden van diezelfde burgers.  Dat vraagt een ruime blik, want Gent is geen eiland. Wat elders in de wereld gebeurt heeft ook effecten hier. Daarom ben ik erg blij met de vermelding in het plan dat we ook rekening moeten houden met indirecte effecten van wereldwijde klimaatverandering.

Uiteindelijk zullen we, en wellicht sneller dan we denken, geconfronteerd worden met schokken. Ik heb het niet over het in elkaar storten van de samenleving maar met kleinere en mogelijk grotere defecten aan vitale systemen.  De impact van klimaatverandering kan grote gevolgen hebben en zorgen voor nieuwe ongeziene migratiestromen (de VN vermoeden tot 200 miljoen klimaatvluchtelingen in 2050), voedseltekorten, regionale conflicten, tekorten aan grondstoffen en zoveel meer. Neem nu ons voedselsysteem gebaseerd op fossiele brandstoffen, monoculturen, ongebreideld transport, pesticiden en meststoffen.  Een staking van drie dagen bij het vrachtverkeer is voldoende om te zorgen voor lege supermarkten.

En nogmaals, ik wil niemand bang maken, en het zou inderdaad kunnen dat het allemaal meevalt. Ik hoop oprecht dat ik ongelijk heb. Maar als bestuurders van een stad van 250 000 inwoners lijkt het me logisch dat we deze mogelijkheden op zijn minst onder ogen moeten zien en ons daar zo goed mogelijk op voorbereiden. Dat we ons laten informeren door deskundigen en op basis daarvan een beleid ontwikkelen niet vanuit een lineaire denken, namelijk dat alles zal verder lopen zoals het bezig is. Maar vanuit een besef dat we het onverwachte mogen verwachten. Ik merk dat we in de commissies heel veel tijd besteden aan allerlei kleine akkefietjes en nauwelijks aandacht voor wat er in de wereld rondom ons gebeurt.

Als ik zie welke gigantische inspanningen gedaan worden in kader van mogelijke eventuele terreurdreiging dan begrijp ik een paar dingen toch niet. U weet toch dat er in ons land meer mensen sterven in bad dan door terrorisme. Goed dat we niet in Antwerpen zitten, want ze zouden er meteen beslissen om een militair in elke badkamer te plaatsen.  Ik bedoel maar, de voorspelde impact op de hele samenleving van de verwachte klimaatverandering is vele en vele malen groter dan die van terrorisme.

Mijn oproep , beste collega’s, is te beseffen dat  we niet leven in een tijdperk van verandering, maar in een verandering van tijdperk (ik citeer hier Jan Rotmans). Om nog een modewoord te gebruiken (eentje dat de minister president ook graag gebruikt): dysruptie. We staan voor veranderingen die alles wat we nu normaal vinden in vraag zullen stellen.

En daarom hebben we nood aan een klimaatrobuuste, een veerkrachtige stad. En ik hoop dat jullie, ongeacht de partij waartoe jullie behoren, beseffen dat we nu nog kansen hebben om de effecten van de klimaatverandering te milderen en dat we nu nog kansen hebben ons voor te bereiden op de komende schokken. Dit klimaatadaptatieplan is daar alvast een zeer goede aanzet toe, en ik hoop dat het een centraal document worden bij alle beleidsdomeinen voor de volgende jaren.

vanaf heden: politicus zonder mandaat


Vandaag is een persbericht verstuurd waarin ik aankondig ontslag te nemen als gemeenteraadslid voor de stad Gent. Een beslissing waar ik nogal wat tijd voor nodig had en die ik graag wat meer toelicht. Want enerzijds zijn er persoonlijke redenen, anderzijds heb ik de nodige bedenkingen bij het functioneren van de politiek.

eedafleggingSinds 2009 werk ik als zelfstandige en verdien mijn boterham met een reeks activiteiten als Low Impact Man. Het geven van lezingen en voorstellingen, het schrijven van boeken of het begeleiden van organisaties en festivals, om een paar dingen te noemen. Ik wist dat het opnemen van een politiek mandaat gevolgen zou hebben voor die activiteiten. Met 2 tot 3 politieke vergaderingen per week blijven er gewoon minder avonden over om voorstellingen te spelen. Daarbij komt dat je als raadslid geen opdrachten kan uitvoeren die onverenigbaar zijn met het mandaat. Een terechte regel, waardoor ik mijn engagement in Greentrack Gent moest terugschroeven en bvb ook geen lezingen meer kon geven in scholen van het Gentse stedelijk net. Op zich niet zo erg, maar nu dient er zich echter een kans aan om een belangrijke rol te spelen in een nieuw project dat binnenkort van start gaat in Gent. Het ligt me nauw aan het hart, en sluit ook helemaal aan bij mijn visie op de stad van de toekomst. Maar werken voor deze vzw is niet verenigbaar met een mandaat als gemeenteraadslid. Omdat ik denk dat het nieuwe project een belangrijke meerwaarde kan betekenen voor de stad en ik het dolgraag wil doen heb ik uiteindelijk gekozen om voor de nieuwe uitdaging te gaan en mijn plaats in de gemeenteraad af te staan aan mijn opvolger.  (Jammer genoeg kan ik hier nog niet meer vertellen over het nieuwe project, maar vanaf begin oktober zal ik dit met plezier doen)

Ik heb de voorbije vier jaar getracht binnen de coalitie mijn rol te spelen. Als raadslid van de meerderheid komt dit neer op mondelinge en schriftelijke vragen stellen, bekommernissen op de agenda zetten, vragen van burgers ter harte te nemen, hier en daar voorstellen van raadsbesluiten mee vorm geven. Ik laat het aan anderen over om te oordelen of mijn inbreng iets heeft teweeg gebracht, zelf denk ik dat ik behoorlijk mijn werk heb gedaan. Tegelijk heb ik gemerkt dat je als raadslid in de meerderheid een beperkte speelruimte hebt. Uiteindelijk ben je lid van een coalitie met drie partijen en zijn de genomen maatregelen de grootste gemene deler van deze drie strekkingen. Zo werkt onze democratie nu eenmaal. Ik heb hier regelmatig wat geschreven over het leven als raadslid. Bijvoorbeeld over hoeveel ik nu echt verdien, over redelijk onverantwoorde feestjes of moeilijke momenten.

Verder heb ik vaak met grote ogen staan kijken naar hoe de lokale politiek functioneert. Het spelletje meerderheid-oppositie dat constructieve gesprekken vaak in de weg staat. De strategische afwegingen rond perceptie bij het lanceren van voorstellen. De vele kleine probleempjes die worden aangekaart en veel tijd en energie opslokken van raadsleden en stedelijke diensten. De drang om toch maar eens in de pers te komen. De beperkte beslissingsruimte van lokale politiek. De vele procedures en regeltjes die een gewoon gesprek bemoeilijken. De traagheid waarmee politieke keuzes worden gemaakt en omgezet in concreet beleid. Het is niet makkelijk daarin grotere thema’s een plaats te geven, en aandacht te vragen voor mondiale trends of overkoepelende ideeën… Ik geef gerust toe dat ik af en toe het gevoel had kostbare tijd te verdoen in weinig zinvolle vergaderingen. Ook dat speelt dan wel mee als ik moet beslissen waar ik mee bezig wil zijn.

Voor de duidelijkheid, ik sta volop achter het Gentse bestuursakkoord, blijf actief lid van Groen en zal bij de volgende verkiezingscampagne de Groene kandidaten zeker ondersteunen. Aangezien politiek wil zeggen ‘de samenleving mee vorm geven’ zal ik ook blijven aan politiek doen. Als burger wil ik me volop engageren bij de vele initiatieven en projecten die van onderuit werken aan een toekomstvaardige, volhoudbare stad.

Ik wil iedereen danken die vier jaar geleden voor mij heeft gestemd en me excuseren bij degene die mij mijn ontslag kwalijk nemen. Ik wil gerust nog meer toelichting geven bij mijn keuze (die wellicht ook duidelijker wordt als ik binnenkort kan communiceren over wat ik dan wel ga doen). Dit is misschien wel het einde van mijn korte carrière als deeltijds politicus, maar zeker niet het einde van mijn engagement als burger, low impact man en activist.