politiek testament(je)


Op de niet openbare overlegcommissie heb ik woensdagavond voor het laatst mijn collega’s toegesproken. Hier een lichtjes aangepaste versie van mijn afsluitend woordje…

Beste Collega’s,

Gezien het reglement niet toelaat dat een ontslagnemend raadslid nog het woord neemt in een gemeenteraad waar de opvolger de eed zal afleggen is dit de laatste keer dat ik jullie kan toespreken. Ik wil kort van de gelegenheid gebruik maken om een bezorgdheid te delen.

Als lokaal politicus heb ik ook gemerkt hoe klein het vertrouwen van de burger in de politiek is. Naar verluid is het vertrouwen in verkopers van tweedehandsauto’s groter.  Het makkelijkste is natuurlijk te zeggen dat het de schuld is van de media, of dat de mensen het allemaal niet begrijpen, wat allemaal zal meespelen. Maar we kunnen ook eens in eigen boezem kijken.

Want geef toe, als iemand eens een kijkje komt nemen op een commissie vergadering of gemeenteraad is het toch wat een raar zicht. Je ziet vooral mensen die druk in de weer zijn op hun laptop of tablet, terwijl er iemand aan het woord is, en er slechts enkele mensen lijken te luisteren (dit gedrag was ook bij mij vast te stellen). Vele vragen worden herhaald, evenals de antwoorden, en het is duidelijk dat op de commissies en gemeenteraden de beslissingen niet genomen worden. Want als er gestemd moet worden is de uitkomst met 100 % zekerheid te voorspellen.

We mogen niet vergeten dat de invulling van democratie (dus met verkiezingen om de zoveel tijd) een 19de eeuwse uitvinding is. Ondertussen zijn er steeds meer regels en procedures en hebben de partijen steeds meer macht verworven. Ik merk dat – in alle partijen – vaak angst de belangrijkste drijfveer is. Angst om een of andere regel of procedure te overtreden, angst voor het oordeel van de media en de sociale media, angst om verantwoordelijkheid te nemen, angst om te falen, angst om de burger tegen de haren te strijken, en vooral angst om stemmen te verliezen en dus macht te verliezen.

En natuurlijk, daar gaat politiek om, het verwerven van macht om zo een programma te kunnen uitvoeren. En daarbij vertrekt iedereen uiteraard van de veronderstelling dat dit programma het beste is voor iedereen. Maar ondertussen wordt de kloof tussen burger en politiek alleen maar groter en zitten we met zijn allen vast in een systeem dat op zijn zachts gesteld suboptimaal functioneert. De grote uitdaging voor de volgende jaren is volgens mij politieke vernieuwing, een andere invulling van democratie, een andere relatie tussen burger en politicus.

Ik citeer graag naar Joke Quintens (Genk SPA), die net heeft beslist de politiek vaarwel te zeggen. ‘Veel politici gaan hier nog wat onwennig om met de burgers die zelf initiatieven nemen en acties opzetten. Logisch als je in oude gedachten blijft steken en dit activisme als een concurrent of, erger nog, als een bedreiging ziet. Ik ben er echter rotsvast van overtuigd dat we dit activisme van onderuit moeten omarmen. Ik weet zeker dat als we de burgers meer betrekken bij de inrichting van onze samenleving, we betere en creatievere oplossingen zullen vinden die ook door een veel groter deel van de bevolking gedragen worden. Als we willen dat er opnieuw meer vertrouwen heerst, zullen we zelf ook meer vertrouwen moeten geven. Door samen stad te maken leren we ook samen te werken en dus ook om samen te leven. We leren discussiëren, plannen maken, compromissen sluiten, hindernissen overwinnen en actie ondernemen.’

Daarom hoop ik dat in het volgende bestuursakkoord (en dus in alle partijprogramma’s ) ruim aandacht besteed wordt aan politieke vernieuwing. Waarom geen ruimte om experimenten op te zetten met deliberatieve democratie, waarom niet nadenken over een aanvullend orgaan samengesteld door loting (een systeem dat eeuwenlang goed functioneerde), waarom eens geen kijkje nemen bij de democratische vernieuwing die overal ter wereld voor boeiende evoluties zorgt.  Burgerparlementen, een bi-representatieve invulling van democratie, het is allemaal mooi uitgewerkt in het boek ‘Tegen verkiezingen’ van David Van Reybroek – en mooi samengevat in dit filmpje:

 

Want waarom moet de 550 mandaten die wij invullen door raadsleden worden ingenomen? Waarom moeten de commissies en raad voorgezeten worden door raadsleden? Er zijn voldoende gemotiveerde en goed geïnformeerde burgers die deze en andere taken kunnen opnemen. Wat dus nodig hebben is niet angst, maar moed. Moed om macht te delen.

Ik ben het eens met professor Filip De Rynck: “Wanneer het vertrouwen in het partijpolitieke systeem ongeveer het vriespunt nadert, dringt de rol van de burger als producent van beleid en diensten zich nog meer op.”  We zitten dicht bij dat vriespunt, ik hoop dat mijn oproep enig gehoor zal krijgen.

Tenslotte wil ik jullie allemaal heel erg danken voor de boeiende voorbije jaren. Ik weet dat jullie allemaal gestart zijn vanuit idealisme en engagement. De voorbije dagen kreeg ik heel wat reacties van collega’s uit diverse partijen die ook wel vinden dat een en ander mankeert aan ons politiek model. Wel, als we ons allemaal wat ongemakkelijk voelen bij de manier waarop het spel gespeeld wordt, kunnen we misschien eens stilstaan bij de spelregels.

Ik wil ook nog graag de stedelijk diensten en de onthaal medewerkers danken voor de grote inzet (en het continu bijvullen van de kannen met kraanwater).

Ik zal met plezier een actieve burger worden, die liefst samen met het bestuur werkt aan een leefbare volhoudbare stad. En omdat ik ooit beloofd heb een liedje te zingen in de gemeenteraad heb ik dat ook maar gedaan… Ondertussen ook te zien op facebook

 

de laatste tussenkomst


Gisterenavond is op de commissie Milieu het klimaatadaptatie besproken. Voor mij de gelegenheid om een laatste keer mijn stokpaardjes van stal te halen. Hieronder de inleiding van de tussenkomst. (ook hier te beluisteren)

Beste collega’s, aangezien het de laatste keer dat ik hier als raadslid in de commissie het woord kan nemen, ga ik iets meer tijd nemen dan mijn gewoonte is. Temeer omdat het hier over een punt gaat dat mij zeer nauw aan het hart ligt. He gaat over een breder verhaal dan de stad Gent, en het gaat over een langere termijn dan een legislatuur.

Eigenlijk is het heel jammer dat we hier vandaag dit plan moeten bespreken, want hiermee geven we toe dat we gefaald hebben om adequaat te reageren op de waarschuwingen rond klimaatverandering die ondertussen al 40 jaar geleden voor het eerst door klimatologen zijn geopperd. Op mijn geboortedag was het aantal deeltjes CO2 per miljoen nog op het veilige niveau van 316 ppm. Het streefdoel of veilige tempanoms_gis_august2016maximum is vastgelegd op 350 ppm. Vandaag zitten we aan 401,7 ppm. Ondanks alle verdragen, alle mooie woorden, alle beloftes blijft het niveau van broeikasgassen mondiaal jaar na jaar stijgen. Erger nog, in plaats van een vertraging van de stijging, is er zelfs een versnellende trend merkbaar.

De meest recente berekeningen gaan er ondertussen vanuit dat we met het huidige beleid op weg zijn naar een gemiddelde opwarming van 4 tot 6 graden tegen het einde van deze eeuw. Meer nog, we naderen steeds sneller de drempel van 2 graden opwarming die mogelijks een aantal versterkende mechanismen in gang zet. Dan komen we regelrecht in de rampenscenario’s terecht. Deze zomer kopte de Standaard dat de aarde al 1,3 graden warmer is dan het pre-industrieel niveau.   De gevolgen hiervan worden steeds zichtbaarder,  en worden ook in het klimaatadaptatieplan uitvoerig beschreven.

En dat is nog niet alles, niet alleen ons klimaatsysteem staat onder zware druk. De berichten over verlies aan biodiversiteit, ontbossing, verwoestijning, verzuren en afsterven van oceanen om er maar enkele te vermelden maken duidelijk dat we steeds meer planetaire grenzen overschrijven. Het wereldeconomisch Forum beschrijft in het Global Risk report de mogelijke bedreigingen voor onze wereldeconomie, naast wat ik hiervoor vermelde gaat het ook om een mogelijke nieuwe financiële crisis, volatiele grondstofprijzen, falende staten, geopolitieke conflicten, voedselschaarste, inkomensongelijkheid en nucleaire risico’s.

Ik weet het, wie dit soort lijstje bovenhaalt wordt meteen naar het hoekje van de doemdenkers verbannen. “We vinden er wel iets op, het valt allemaal nog mee, we mogen de mensen niet bang maken enzovoort.”  En dus doen we vrolijk verder met business as usual. Fluitend in het donker.  Om een beeldspraak te gebruiken, we zitten in een auto die op volle snelheid rijdt in een dikke mist, we hebben zelfs geen idee waar de remmen zitten.  En nog zijn er die roepen: harder, sneller, want tot hiertoe gaat het toch goed!  Best collega’s de vraag is niet of we ergens zullen tegenaan rijden, de vraag is enkel wanneer zal het gebeuren en hoe groot zal de klap zijn.

En dan kom ik even terug om onze rol als raadsleden. Uiteindelijk hebben we van de burgers de verantwoordelijkheid gekregen om in te staan voor het welbevinden van diezelfde burgers.  Dat vraagt een ruime blik, want Gent is geen eiland. Wat elders in de wereld gebeurt heeft ook effecten hier. Daarom ben ik erg blij met de vermelding in het plan dat we ook rekening moeten houden met indirecte effecten van wereldwijde klimaatverandering.

Uiteindelijk zullen we, en wellicht sneller dan we denken, geconfronteerd worden met schokken. Ik heb het niet over het in elkaar storten van de samenleving maar met kleinere en mogelijk grotere defecten aan vitale systemen.  De impact van klimaatverandering kan grote gevolgen hebben en zorgen voor nieuwe ongeziene migratiestromen (de VN vermoeden tot 200 miljoen klimaatvluchtelingen in 2050), voedseltekorten, regionale conflicten, tekorten aan grondstoffen en zoveel meer. Neem nu ons voedselsysteem gebaseerd op fossiele brandstoffen, monoculturen, ongebreideld transport, pesticiden en meststoffen.  Een staking van drie dagen bij het vrachtverkeer is voldoende om te zorgen voor lege supermarkten.

En nogmaals, ik wil niemand bang maken, en het zou inderdaad kunnen dat het allemaal meevalt. Ik hoop oprecht dat ik ongelijk heb. Maar als bestuurders van een stad van 250 000 inwoners lijkt het me logisch dat we deze mogelijkheden op zijn minst onder ogen moeten zien en ons daar zo goed mogelijk op voorbereiden. Dat we ons laten informeren door deskundigen en op basis daarvan een beleid ontwikkelen niet vanuit een lineaire denken, namelijk dat alles zal verder lopen zoals het bezig is. Maar vanuit een besef dat we het onverwachte mogen verwachten. Ik merk dat we in de commissies heel veel tijd besteden aan allerlei kleine akkefietjes en nauwelijks aandacht voor wat er in de wereld rondom ons gebeurt.

Als ik zie welke gigantische inspanningen gedaan worden in kader van mogelijke eventuele terreurdreiging dan begrijp ik een paar dingen toch niet. U weet toch dat er in ons land meer mensen sterven in bad dan door terrorisme. Goed dat we niet in Antwerpen zitten, want ze zouden er meteen beslissen om een militair in elke badkamer te plaatsen.  Ik bedoel maar, de voorspelde impact op de hele samenleving van de verwachte klimaatverandering is vele en vele malen groter dan die van terrorisme.

Mijn oproep , beste collega’s, is te beseffen dat  we niet leven in een tijdperk van verandering, maar in een verandering van tijdperk (ik citeer hier Jan Rotmans). Om nog een modewoord te gebruiken (eentje dat de minister president ook graag gebruikt): dysruptie. We staan voor veranderingen die alles wat we nu normaal vinden in vraag zullen stellen.

En daarom hebben we nood aan een klimaatrobuuste, een veerkrachtige stad. En ik hoop dat jullie, ongeacht de partij waartoe jullie behoren, beseffen dat we nu nog kansen hebben om de effecten van de klimaatverandering te milderen en dat we nu nog kansen hebben ons voor te bereiden op de komende schokken. Dit klimaatadaptatieplan is daar alvast een zeer goede aanzet toe, en ik hoop dat het een centraal document worden bij alle beleidsdomeinen voor de volgende jaren.

vanaf heden: politicus zonder mandaat


Vandaag is een persbericht verstuurd waarin ik aankondig ontslag te nemen als gemeenteraadslid voor de stad Gent. Een beslissing waar ik nogal wat tijd voor nodig had en die ik graag wat meer toelicht. Want enerzijds zijn er persoonlijke redenen, anderzijds heb ik de nodige bedenkingen bij het functioneren van de politiek.

eedafleggingSinds 2009 werk ik als zelfstandige en verdien mijn boterham met een reeks activiteiten als Low Impact Man. Het geven van lezingen en voorstellingen, het schrijven van boeken of het begeleiden van organisaties en festivals, om een paar dingen te noemen. Ik wist dat het opnemen van een politiek mandaat gevolgen zou hebben voor die activiteiten. Met 2 tot 3 politieke vergaderingen per week blijven er gewoon minder avonden over om voorstellingen te spelen. Daarbij komt dat je als raadslid geen opdrachten kan uitvoeren die onverenigbaar zijn met het mandaat. Een terechte regel, waardoor ik mijn engagement in Greentrack Gent moest terugschroeven en bvb ook geen lezingen meer kon geven in scholen van het Gentse stedelijk net. Op zich niet zo erg, maar nu dient er zich echter een kans aan om een belangrijke rol te spelen in een nieuw project dat binnenkort van start gaat in Gent. Het ligt me nauw aan het hart, en sluit ook helemaal aan bij mijn visie op de stad van de toekomst. Maar werken voor deze vzw is niet verenigbaar met een mandaat als gemeenteraadslid. Omdat ik denk dat het nieuwe project een belangrijke meerwaarde kan betekenen voor de stad en ik het dolgraag wil doen heb ik uiteindelijk gekozen om voor de nieuwe uitdaging te gaan en mijn plaats in de gemeenteraad af te staan aan mijn opvolger.  (Jammer genoeg kan ik hier nog niet meer vertellen over het nieuwe project, maar vanaf begin oktober zal ik dit met plezier doen)

Ik heb de voorbije vier jaar getracht binnen de coalitie mijn rol te spelen. Als raadslid van de meerderheid komt dit neer op mondelinge en schriftelijke vragen stellen, bekommernissen op de agenda zetten, vragen van burgers ter harte te nemen, hier en daar voorstellen van raadsbesluiten mee vorm geven. Ik laat het aan anderen over om te oordelen of mijn inbreng iets heeft teweeg gebracht, zelf denk ik dat ik behoorlijk mijn werk heb gedaan. Tegelijk heb ik gemerkt dat je als raadslid in de meerderheid een beperkte speelruimte hebt. Uiteindelijk ben je lid van een coalitie met drie partijen en zijn de genomen maatregelen de grootste gemene deler van deze drie strekkingen. Zo werkt onze democratie nu eenmaal. Ik heb hier regelmatig wat geschreven over het leven als raadslid. Bijvoorbeeld over hoeveel ik nu echt verdien, over redelijk onverantwoorde feestjes of moeilijke momenten.

Verder heb ik vaak met grote ogen staan kijken naar hoe de lokale politiek functioneert. Het spelletje meerderheid-oppositie dat constructieve gesprekken vaak in de weg staat. De strategische afwegingen rond perceptie bij het lanceren van voorstellen. De vele kleine probleempjes die worden aangekaart en veel tijd en energie opslokken van raadsleden en stedelijke diensten. De drang om toch maar eens in de pers te komen. De beperkte beslissingsruimte van lokale politiek. De vele procedures en regeltjes die een gewoon gesprek bemoeilijken. De traagheid waarmee politieke keuzes worden gemaakt en omgezet in concreet beleid. Het is niet makkelijk daarin grotere thema’s een plaats te geven, en aandacht te vragen voor mondiale trends of overkoepelende ideeën… Ik geef gerust toe dat ik af en toe het gevoel had kostbare tijd te verdoen in weinig zinvolle vergaderingen. Ook dat speelt dan wel mee als ik moet beslissen waar ik mee bezig wil zijn.

Voor de duidelijkheid, ik sta volop achter het Gentse bestuursakkoord, blijf actief lid van Groen en zal bij de volgende verkiezingscampagne de Groene kandidaten zeker ondersteunen. Aangezien politiek wil zeggen ‘de samenleving mee vorm geven’ zal ik ook blijven aan politiek doen. Als burger wil ik me volop engageren bij de vele initiatieven en projecten die van onderuit werken aan een toekomstvaardige, volhoudbare stad.

Ik wil iedereen danken die vier jaar geleden voor mij heeft gestemd en me excuseren bij degene die mij mijn ontslag kwalijk nemen. Ik wil gerust nog meer toelichting geven bij mijn keuze (die wellicht ook duidelijker wordt als ik binnenkort kan communiceren over wat ik dan wel ga doen). Dit is misschien wel het einde van mijn korte carrière als deeltijds politicus, maar zeker niet het einde van mijn engagement als burger, low impact man en activist.

 


 

fij,nestof

 

  • een witte mars tegen de slachtoffers van fijn stof?
  • een reeks nutteloze objecten eenmaal de olie op is?
  • een herinnering aan de stad toen de automobiel nog niet bestond?
  • een roep om stilte?
  • een begrafenisstoet van het automobilisme?
  • een bescherming tegen vogelpoep?
  • een ontwerp voor een Carkini?
  • stof tot nadenken over fijn stof?

 

Dit alles en nog veel meer. Een kleine artistieke ingreep van Greentrack Gent om even aandacht te vragen voor de impact van de auto in de stad, dit in kader van ‘kunst op straat’.

Wel vroeg opstaan moet ik zeggen…

pardon voor de titel


Hoe gaat dat? Je bent net de deur uit voor een looptochtje en daar hangt een journalist van de Morgen aan de Fairphone. Of ik niet een stukje kan schrijven over de weggegooide kampeerspullen op Pukkelpop en andere festivals, 550 woorden, graag binnen de drie uur door te mailen. Ik zeg toe, want zo’n vraag krijg je niet elke dag. De journalist vertelde er nog bij dat het goed zou zijn eens de jongeren te vertellen waar het op aan komt, “want naar jou luisteren ze wel”.

Aan dat laatste twijfel ik sterk, maar tijdens het lopen denk ik na over de kwestie. Het is inderdaad makkelijk een scheldtirade neer te pennen over die verwende vervuilende festivalgangers. Maar nu ik er over nadenk is het toch meer dan een ‘individueel probleem’. Het gaat over een mentaliteit van een hele samenleving. Ik bedenk dat ook het onderwijs en de opvoeding te kort schieten, dat er een hele industrie is van goedkope wegwerpspullen, dat organisatoren toch ook wat fermer mogen optreden en er lokale en nationale politici zijn die evengoed het probleem laten betijen.

demorgententenAcht kilometer later zet ik me aan de computer om de gedachten te ordenen. Waarbij al snel blijkt dat 550 woorden niet genoeg zijn en ik enkele stukjes en nuances moet laten vallen. Een titel bedenken gaat snel, want ondertussen weet ik wel waarop mensen graag klikken. Vandaar wellicht dat mijn stukje de hele dag het meest gedeelde en gelezen artikel is op de site van De Morgen. Bij deze mijn excuses voor mijn grof taalgebruik dus.

Er staat nog een artikel in van een sociolooog Walter Weyns, volgens hem is het een goede zaak dat festivalgangers alle rommel achterlaten, want “Men bouwt iets op om het daarna in elkaar te laten stuiken. Dat werkt bevrijdend, weg van de dagelijkse sleur. Afval maken hoort erbij. De tendens dat er nu meer aan recyclage wordt gedacht, doet afbreuk aan de feestervaring.”  Ja, u leest het goed, nadenken over recyclage zou niet goed zijn voor de feestervaring.

Als ik dat lees heb ik toch een beetje spijt dat mijn oorspronkelijke slotzin is gesneuveld:  Als we zo doorgaan met ons klimaat en onze planeet zijn er binnen pakweg twintig jaar geen festivals meer, en zullen we blij zijn met een schamel tentje om te schuilen. Ja, ik heb ook een donker kantje -).

 

hier komt de Eco-dokter!


logonieuwDat het niet goed gaat met de planeet wordt elke dag duidelijker. En dat de belangrijkste oorzaak hiervan de mens is, daar is nog weinig twijfel over. Als we de Aarde terug gezond willen krijgen moeten wij dus misschien maar eens met zijn allen naar de Eco-dokter.

Je zal er terecht kunnen voor een gepersonaliseerd advies over wat jij kan doen. Overschakelen op groene stroom of een andere bank? Je aansluiten bij een milieu-organisatie, een aandeel kopen bij een Coöperatieve, meteen vegetariër of veganist worden, gaan autodelen of een petitie tekenen?

Er is informatie voorhanden van meer dan 25 organisaties, er zijn stickers te krijgen of zelfs een geschenkje te winnen voor wie een engagement aangaat. Enkele weken na je bezoek krijg je een opvolgingsmail om te zien of je effectief actie hebt ondernomen. Via sociale media wordt je eigen engagement ook gedeeld.

Op Dranouter is de Eco-dokter en zijn lieftallige Eco-doktersassistente te bezoeken elke dag van 14 tot 18 uur. Erna zal de Eco-dokter ook nog op andere plaatsen te bezoeken zijn, o.a. tijdens de autoloze zondag in Gent.

Hier alvast een overzicht van een heleboel nuttige tips van de Eco-dokter: tipsvandeecodokter

algemeenbeeld

 

 

 

het falen van het Europees leiderschap


De keuze van de Britten om de EU te verlaten zal grote gevolgen hebben. Misschien is het op zo’n moment eens goed na te denken waarom zoveel mensen de rug toekeren aan een in wezen positief project van politieke en economische samenwerking. Ik hoorde al in enkele eerste verklaringen dat het komt omdat mensen slecht geïnformeerd zijn (de media!), of dat het vooral slecht opgeleide mensen zijn die voor de Brexit kiezen. Deze reacties tonen meteen dat de boodschap niet is begrepen, en de verliezers hun arrogantie niet hebben verloren.

brexitZou het niet kunnen dat burgers zich meer en meer vragen stellen bij een unie in een blinde obsessie voor groei en concurrentie de verkeerde weg is ingeslagen? Is het niet normaal dat mensen zich vragen stellen bij het feit dat auto-constructeurs zelf de uitstootnormen bepalen en ze nog eens ongestraft overtreden? Dat de chemische industrie mee de teksten schrijft van de Europese richtlijnen rond pesticiden? Dat de door de EU opgelegde besparingspolitiek mensen in armoede duwt, terwijl het aantal miljonairs jaar na jaar blijft stijgen. Dat de banken ongestoord opnieuw risicovolle bubbles creëren, dat een TTIP verdrag door de strot geduwd moet worden en tegelijk kleine landbouw producenten uit de markt worden geduwd omdat ze niet aan de EU regels voldoen? En zo kunnen we nog even doorgaan.  Onze leiders bevestigen wat Jared Diamond schreef in zijn boek ‘Collapse’. Hoe meer een beschaving in crisis komt, hoe meer de leiders krampachtig vasthouden aan hun overtuigingen, waardoor het probleem alleen maar groter wordt.

De echte reden van de shit waar we vandaag inzitten is een falend politiek systeem en het gebrek aan leiderschap. Mochten de leiders als eens beginnen met mea culpa te slaan. Met nederig toegeven dat ze fouten gemaakt hebben, of dat ze het eigenlijk allemaal niet zo goed weten. Mochten ze eens echt luisteren naar de bekommernissen van burgers, wetenschappers, actiegroepen, coöperatieven en kleine ondernemers in plaats van in Davos dikke vriendjes te zijn met de economische elite.  Hoeveel geëngageerde politici die zich initieel oprecht willen inzetten voor de samenleving eindigen niet in raden van bestuur van grote bedrijven?

Nochtans hebben we veel meer samenwerking nodig, op Europees en nog beter mondiaal vlak. Om de klimaatverandering die elke dag zichtbaarder wordt aan te pakken. Om de veiligheid te garanderen, om herverdeling te organiseren, om ons landbouwmodel een bocht van 180 graden te laten maken, om vluchtelingen op te vangen, om de biodiversiteit te beschermen, om de armoede te bestrijden, om ontwikkelingslanden echt te steunen, en vooral om een nieuw economisch en financiële model uit te tekenen.  Eentje waar niet winst en groei het einddoel vormen, maar levenskwaliteit en volhoudbaarheid.

Laat vandaag dus niet de dag zijn waarop we onze rug afkeren van een falend politiek model, maar de dag waarop we ons engageren om mee te werken aan een ander Europa, een ander economische model en ander leiderschap.