Klaar voor de start


Dinsdagavond, iets na zevenen. Nog een dikke vierentwintig uur en dan ga ik van start met mijn zelfgekozen uitdaging. Ondanks het vooruitzicht op een eerder ascetisch leven heb ik weinig behoefte om me nog eens te buiten gaan aan die zaken die ik de volgende maanden zal opgeven. Zoals bijvoorbeeld lange autoritten, dikke lappen vlees, koopjesdagen, vliegreizen, Nieuw-Zeelandse stervruchten of vierlagig geparfumeerd toiletpapier.  

Wat ik bijvoorbeeld de voorbije dagen heb gekregen van mijn (ex-) collega’s is me veel meer waard. Een afscheidsfeestje, een afscheidsdrink, een hoop afscheidskussen en originele Low-Impact geschenkjes, en vooral een warm gevoel. De voorbije jaren heb ik met een dozijn gedreven mensen mogen samenwerken aan het schitterend project van Ecolife.  Dit was tot hiertoe de job van mijn leven. Het is goed om weten dat ik na mijn uitspattingen nog welkom ben bij Ecolife.

Ondertussen verbaas ik me meer en meer over de media-aandacht voor mijn eenvoudig experiment. Woensdag 30 april in de Morgen, op 1 mei bij Peeters en Pichal, op 6 mei ben ik te gast bij Inspecteur Decaluwe op radio 2. En vandaag ook de eerste draaidag met de mensen van De Mensen, die in opdracht van Canvas een documentaire maken over de Low Impact Man. Ik ga er van uit dat die interesse vooral te maken heeft met het thema. (Of is er toch stille hoop om binnenkort een ongewassen, ongeschoren en vermagerde groene jongen te zien smeken om terug deel te mogen nemen aan het consumptiecircus?)

Vanaf 1 mei beloof ik in elk geval regelmatig verslag uit te brengen. De kinderen hebben net een ijsje gegeten van de ijskar (jaja ik ook hoor), en nu ga ik met buurman Tomas genieten van een glas witte wijn. Schol!

 

 

Advertenties

1 planeet!


 

Voor het Low Impact Project maak ik dankbaar gebruik van het concept van de Ecologische Voetafdruk. Deze voetafdruk maakt het mogelijk om te kunnen berekenen hoe groot onze ecologische impact is. Internationaal worden de berekeningen gemaakt door Global Footprint Network. In ons land zijn WWF en Ecolife actief bezig met het model.

Ik laat je hierbij graag meegenieten van een kort filmpje van het Global Footprint Network. De jongedame in kwestie heeft het hier over de 5 planeten van de gemiddelde Amerikaan. Voor ons Europeanen is dat drie planeten. De boodschap blijft dezelfde; we zullen het met ééntje moeten doen.

De voetbalkleedkamermethode.


Ik zou mezelf niet direct een (bij)gelovig man noemen, maar af en toe kunnen gebeurtenissen toch wel een vreemde wending nemen. Eergisteren, een dikke week voor ik van start ga met mijn Low Impact Man project blijkt de verwarming het niet meer te doen. Ter info: ik ben huurder, en de verdieping die ik bewoon wordt verwarmd met  centrale verwarming met gas en een HR+ ketel (dankje wel huisbaas Jan).

Als ik vorige maandag van mijn ochtendlijke looptochtje terugkom blijkt er geen warm water te zijn. Een lichte paniek maakt zich van me meester. Niet zozeer om het warme water, maar omwille van de verwarming. Je moet namelijk weten dat ik enkele maanden geleden een vleugelpiano heb gekocht (jaja, over de vraag hoe ecologisch dit is zal ik het later nog eens hebben). Zo’n instrument is gevoelig aan temperatuurschommelingen, en sinds ik het ding in huis heb zorg ik ervoor dat de verwarming ook ’s nachts niet onder de 15° daalt. Als ik na herhaaldelijke pogingen de verwarming niet aan de praat krijg is mijn bezorgheid vooral op mijn piano gericht.  Gaat die nu meteen ontstemmen, kan ik dit oplossen door de piano Christo-gewijs met dekens in te pakken??

Gelukkig is die 21ste april ook de eerste dag sinds maanden waarbij de temperaturen omhoog gaan, en het ’s nachts minder gaat afkoelen. En wat blijkt nu, na twee dagen met een bang hart afwachten: overdag is er genoeg zon om 20° te bereiken, en als ik ’s avonds alle gordijnen sluit zakt de temperatuur tot net 15°. Zonder verwarming en de helpende hand van moeder natuur is alweer een probleem opgelost. 

Het warm waterprobleem pak ik voorlopig aan met de ‘voetafbalkleedkamermethode’.  Deze methode heb ik leren kennen als jonge keeper bij Hoger Op Wingene. Daar kreeg je na de match een washandje en een klein -meestal rood-  plastick teiltje met warm water. En daarmee moet je jezelf dan maar gewassen krijgen. Als het mogelijk is om een jonge beslijkte doelwachter met ongeveer 2 liter warm water proper te krijgen, dan moet dit ook lukken met een jogger van middelbare leeftijd.

Voor alle duidelijkheid, dit is niet het permanent plan voor de volgende zes maanden. Ik laat de verwarming zo snel mogelijk nazien en afstellen (wat meteen goed is voor een besparing van 5%), zodat douchen voor mezelf en mijn kinderen op een confortabele manier kan. Ondertussen voelt het toch aan als een overwinning als je ondekt dat er ook een goed werkend plan B voorhanden is. 

 

Het krantendilemma


Ik heb toch enkele dagen geworsteld met het krantenprobleem. Dit weekend krijg je namelijk bij De Standaard een boek en bij De Morgen een DVD kado. Het is natuurlijk een marketingtruuk en zowel het boek als de DVD kan je binnenkort ook ontlenen in de bib. (Om nog te zwijgen van de tientallen bekenden die dezelfde kranten lezen) Met deze rationele argumenten kon ik de kwestie wel afhandelen. Ik laat me niet verleiden voor spullen die ik niet echt nodig heb. Voila.

Maar elke keer ik op de radio de spotjes hoorde, begon het weer te knagen. Het is namelijk gewoon leuk om dingen gratis te krijgen. Ik heb de film nog niet gezien, het boek nog niet gelezen, en er is nog wel een plaatsje in mijn boekenkast. Mezelf sussend dat dit nu wel de laatste keer zou zijn – ik ben officieel nog niet gestart als LIM – was ik gisterenmorgen klaar om naar de krantenwinkel te gaan om beide kranten te kopen. Gelukkig loop ik eerst nog even binnen bij de buren. En wat blijkt, Tomas en Evelien hebben De Morgen en De Standaard al gekocht, inclusief de hele mikmak van bijlagen. De Morgen is daarbij goed voor ruim 800 gram (Vacature en DVD inbegrepen), de weekendeditie van De Standaard klokt af op 1 kilogram (bijlagen en boek ingebrepen).  Samen is dit goed voor een ecologische voetafdruk van 24m².  Precieze cijfers heb ik niet, maar de verkoop van deze 2 weekendkranten samen zal wel boven de 100 000 exemplaren liggen. Minstens dus 125 hectaren ecologische voetafdruk voor de weekendoplage van 2 kranten.

Zelf ben ik natuurlijk tevreden dat het dilemma zich heeft opgelost. Aangezien we de kranten en de extra’s nu met 3 delen moeten we elk maar 8m² aanrekenen voor hetzelfde genot. Een simpele actie met een impact reductie van 66%. En dan is er nog het bijkomend voordeel van het praatje met de buren, volgens diverse studies een van de zaken die maken dat mensen zich tevreden voelen.

Eénmaal ik echt gestart ben als Low Impact Man (nog 10 dagen!) ga ik de krant online lezen of in de bibliotheek, dan moet ik me geen zorgen maken over dit soort aanbiedingen. Wie me ondertussen nog wil verleiden met dergelijke aanbieden zal snel moeten zijn.

 

Koningskinderen


Eleonore is geboren en we zullen het geweten hebben. En voor zover het iets waard is, niet alleen de premier maar ook de Low Impact Man houdt eraan Mathilde en Filip te feliciteren met hun jongste spruit. Al is de toekomst van het koningshuis wat onzeker, ik hoop van harte dat Eleonore gelukkig mag worden.
We mogen er van uit gaan dat ze daarvoor niks te kort zal komen, volgens een snelle inschatting behoort het wicht nu al tot de 1% rijkste mensen ter wereld. (Je kan trouwens makkelijk zelf je positie op de financiële ranglijst  bepalen). Het meisje zal naar schatting in haar leven een milieu-impact hebben die 20 tot 30 maal zo groot is als een kind dat vandaag in Afrika wordt geboren. Als overbevolking dan al een probleem is, dan zijn geboortebeperkingsprogramma’s niet enkel zinvol in het Zuiden, maar ook aan het hof.

Misschien moeten Filip en Mathilde toch eens nadenken of ze er niet niet meteen het eerste Low Impact prinsesje willen van maken. Of beter nog, laat Laurent maar meteen de voortrekker worden van het eerste klimaatneutrale koningshuis. Een meter kiezen in Zweden is natuurlijk geen goede start, dit zal voor de nodige vliegreizen zorgen.

Dit weekend las ik een boeiende reportage in de Standaard, over het groeiend aantal kinderen met psychishe problemen. De toenemende stress, drukke agenda’s en prestatiedrang zouden daar niet vreemd aan zijn. Lut Celie schrijft daarover heel treffend over wat kinderen fundamenteel nodig hebben bij het opgroeien: “tijd om samen te spelen, met elkaar te eten en te praten, om elkaar te voelen, vast te pakken en graag te zien”  Echte koningskinderen zijn volgens mij degene die in zo’n nest opgroeien, waarbij het meegenomen is dat dit soort zaken een bijzonder lage impact heeft.

Als Eleonore oud genoeg is om zelf te beslissen kan ze zich misschien een toekomst kiezen zonder statiebanketten, handelsmissies, uren bij de kapper (denk maar aan Fabiola), verplichte bezoekjes aan weeshuizen, paparrazi en militaire défilees. Misschien is kleuterjuf worden in Gent Ledeberg een veel leuker alternatief.

 

Ontvang de LIM berichten per mail.


Subscribe to Lowimpactman’s Weblog by Email

20 kilometer met lage impact?


Op 25 mei loop ik voor de 11de keer de 20 kilometer van Brussel. Een laag impact gebeuren kan je dit echter nog niet noemen…


Ik ben net mijn rugnummer gaan ophalen, en zoals gebruikelijk hoort daar ook een zak met info en wat spullen bij. Laat ik beginnen met het goede nieuws. Voor het eerst in jaren geen plasiek zak, maar een papieren versie. Of dit beter is voor het milieu is trouwens niet helemaal zeker; het boeiende debat over de strijd tussen papier en plastic zakken kan je hier volgen. De inhoud van de zak bestaat uit reclamefolders, een snoepreep,  de envelop met rugnummer en een staaltje. Aangezien ik nog niet echt gestart ben als Low Impact Man heb ik de zak aangenomen. Bij nader inzien had ik het beter niet gedaan.

In de zak zit bijvoorbeeld een info-folder van Spa, en diezelfde folder zit ook nog eens in de envelop met het rugnummer. Dit is goed voor 275 kilogram papier verspilling, ofte 0,8 hectaren ecologische voetafdruk. Beste PR jongens van Spa, meteen een goede raad voor de editie van 2009: halveer de papierberg, en schakel meteen over op recyclagepapier.

Hoofdvogel is echter het staaltje, een flacon met zogenaamde anti-transpirant gel voor de voeten. Een redelijk belachelijk idee lijkt me, want welke loper zal de aankomst willen bereiken zonder een flinke dosis oksel- en ander zweet. Deze misplaatste reclamestunt is wel goed voor 1250 liter gel en 25 000 doosjes en flacons die uiteindelijk in de vuilbak terecht komen. Het spul ruikt een beetje zoals muggenmelk, misschien is het ook bruikbaar als anti-muggen middel.

Grootste probleem bij de 20 kilometer is wellicht de ongelofelijke hoeveelheid flesjes water die er worden uitgedeeld. Op de 6 verfrissingspunten langs het parcours worden naar schatting zo’n 100 000 flesjes van 20 centiliter uitgedeeld. Die worden enkele honderen meter verder ook meteen weer weggeworpen. Ik moet toegeven, ik maak ook dankbaar gebruik van het aanbod, want een literfles meezeulen loopt niet zo handig. Toch moet voor zo’n afvalberg toch wel een alternatief bestaan. Dit is een opdracht voor de productontwikkelaars van Spa. Hoe kan je 25 000 lopers verfrissend water aanbieden zonder een afvalberg te produceren?

In elk geval op 25 mei loop ik mee met onze kleine maar fijne Klimaatploeg. Als het resultaat niet al te dramatisch uitvalt kan je hier na afloop het verslag lezen.