100 kilometer tot een goed einde gebracht…


Zo, terug thuis na een spannend avontuur in Eupen. Ten eerste ben ik heel blij dat er in Oostende ruim 10 000 mensen zijn opgedaagd voor de Big Ask Again. En ten tweede ben ik ook wel erg tevreden over onze 100 kilometer voor Oxfam Solidariteit. Voor de sportliefhebbers onder jullie: het verslag.

We zijn met ons ploegje en de supporters op vrijdagavond in het park van Eupen beland om ons tentjes op te slaan en de laatste strategische besprekingen te voeren. We hadden opgevangen dat er 3 loopteams zouden zijn (op een totaal van 175 deelnemende teams). In onze stoutste dromen hoopten we dus op de derde plaats, want als lopers zouden we toch voor alle wandelaars moeten kunnen blijven. De feestelijke barbeque voor alle deelenmers hebben we aan ons laten voorbijgaan en na een flinke portie pasta zijn we op tijd in de slaapzak ingedoken.

DSCF2520Iets voor zeven uur mochten we dan plaatsnemen voor de start. We zagen meteen dat het ‘blauwe team’, de winnaars van vorig jaar voor ons ongenaakbaar zouden zijn. Er was ook een ‘rood team’ allemaal in dezelfde mooie pakjes en zelfs met dezelfde sokken. Die zagen er  bijzonder professioneel uit. Maar er was nog een derde loopteam, in het oranje dan nog. Deze ploegen stonden te dringen om een snelle start te nemen, dus lieten we onze illusie van de derde plaats maar varen. Wij hadden tenslotte alle vier een andere kleur van T-shirt aan.

De eerste tientallen kilometers gingen vlotjes, de drie andere loopteams waren uit het zicht verdwenen, en na ons waren er geen stappers meer te zien. De 100 kilometer is opgedeeld in een dertiental  kortere stukken met tussendoor checkpoints en waterpunten, waar ook de supporters klaar stonden met drank en eten (waaronder 80 bananen!). Zo rond het tweede checkpoint werden we door onze supporters wat opgejut, want de oranje ploeg was volgens hen net vertrokken. Dus hielden we de pauze kort en vatten de volgende etappe aan. Maar wie zagen we om de hoek:  onze oranje vrienden die rustig hun boterhammen aan het verorberen waren. Gevolg, vanaf dan liepen we toch op de derde plaats, in de overtuiging dat het niet lang zou duren.

Aan kilometer 43 (na een eerste marathon) was er een massagepost. Dit buitenkansje konden we niet laten liggen. Toen we ons gingen aanmelden in de massagetent zagen we onze rode vrienden op de tafels liggen. Na hun massagebeurt bleven ze nog een tijdje rondhangen zodat we bijna gelijktijdig terug de baan opgingen. Voor de correctheid van het verslag, toen de rode lopers hun vestje uittrokken hadden ze daarronder een zwart truitje, maar voor het gemak blijf ik ze de rode noemen.

De volgende 20 kilometer hebben we dan haasje over gespeeld. Regelmatig namen we een stretch-pauze en dan liepen de rode jongens ons voorbij. Maar tijdens de berg-opjes kozen de rode ervoor om te stappen en konden wij ze weer voorbijtuffen. Dit alles in een bijzonder hartelijke sfeer waarbij de voorbijgestoken ploeg steeds een applausje gaf aan de voorbijstekende ploeg.

Ondertussen hadden we ongeveer 60 kilometer achter de rug. Stukken op asfalt, in de venen (waar ik ook eens plat op de buik gegaan ben), langs riviertjes tussen stenen en boomwortels, op grintwegen en grasvelden. Steeds al lopend,  behalve een paar stukken waar het technisch gewoon niet mogelijk was.  Heel mooi allemaal, en tot mijn verbazing konden we er ook nog van genieten. Tijdens een flinke beklimming hadden we blijkbaar de roden helemaal afgeschud en liepen we verdorie op de tweede plaats. Voor lezers die nu te enthousiast worden, de eerste ploeg had dan al een voorsprong van ongeveer twee uur.

Na 84 kilometer (twee marathons) was er opnieuw een massage, en die was bijzonder welkom, onder andere omdat ik me in de voorafgaande kilometers wat had geforceerd. Kilometer 75 was een moeilijk moment, waarbij het moreel van de ploeg onderuit ging. Vooral toen we berichten te horen kregen dat de oranje ploeg de rode had voorbijgesneld en nu aan het oprukken was.

Vanaf kilometer negentig (het is dan ongeveer negen uur s’ avonds, we zijn 14 uur aan het lopen) begint het te schemeren en volgen nog enkele lastige stukken in het bos. Gelukkig werden we sinds kilometer vijftig voorafgegaan door twee mountainbikers met fluo-jasjes én twee supporters op de fiets met water en voeding. Eenmaal we aan die laatste tien kilometer bezig waren werd het fysiek wel erg lastig. De stramme spieren  en pijnlijke knieën willen gewoon één ding: stoppen. Op zo’n moment is de mentale kracht essentieel. Elke stap is opnieuw eentje dichter bij het doel.

Op 500 meter van de eindstreep liep het nog bijna mis. We kwamen op een weide terecht en moesten een hekje vinden. Maar noch onze begeleiders noch wijzelf konden iets onderscheiden in het donker. Dus hebben toch ruim 5 minuten ter plekke staan trappelen tot onze begeleiders via de GSM toch de uitgang van de weide konden vinden.  Op dat moment ontstond er zelfs enige ongerustheid dat we op de valreep nog door de oranje ploeg zouden worden gepakt.

DSCF2529Maar uiteindelijk kwam de verlossing. Na 15 uur en 22 minuten liepen we de eindstreep voorbij met een kleine versnelling. Tot onze verbazing als tweede ploeg, en al lopend. (de oranje ploeg kwam uiteindelijk 1u10 minuten later binnen) We werden warm onthaald door een kleine schare supporters en organisatoren. En dan ging bij mij toch ongeveer het licht uit. Ik kon geen pap meer zeggen, geen stap meer zetten. Zelfs een stuk chocolade eten was te vermoeiend. Gelukkig waren er enkele vrouwelijke supporters die me mee naar de douche sleurden om me te laten bijkomen, ik kon mijn eigen kousen niet meer uitdoen.

Nu zijn we alweer een halve dag verder, en behalve wat last van de knieën en vermoeide spieren ben ik weer helemaal in orde. Het was een bijzondere ervaring, met een dikke pluim voor de vele vrijwilligers van Oxfam die instonden voor signalisatie, catering, opvang én massage.  En ook bedankt aan de supporters die van dichtbij of veraf aan mij gedacht hebben. Pap zeggen na de aankomst ging niet, maar wat ik wel nog kon stamelen: “dit doe ik nooit meer”.  Maar een of andere wijze mens heeft ooit gezegd: ‘zeg nooit nooit’.

Nu deze ervaring achter de rug is kan ik me weer concentreren op meer Limmige dingen, zoals nog enkele weken werken voor Ecolife en op tournee gaan met Tegen de Lamp. Je hoort er nog van.

De volgende dagen komen hier nog wat foto’s van de 100 kilometer. Uitslagen in detail zijn hier te vinden. Ons team heeft nummer 130.

inspiratie vanuit London


Net terug van twee dagen London met Adam. Dit was zijn verjaardagskadootje en ook wel het einde van een goedgevulde vakantie. Al vertrek ik straks nog voor een weekendje Hoge Venen, maar ik vermoed dat ik na 100 kilometer lopen misschien niet echt een vakantiegevoel zal hebben.

Wat London betreft, een boeiende en bloeiende stad natuurlijk. Op sommige vlakken misschien ook een voorproefje van in welke richting steden evolueren. Zo zijn er bijvoorbeeld meer dan 1 miljoen camera’s in London, we kunnen dus niet enkel spreken over Big Ben, maar Big Brother is ook dichtbij. Ondanks die vele camera’s is er heel wat geweld met dagelijks incidenten en steekpartijen, vaak bij tieners. Heel veel lopers gezien in London, af en toe ook fietsers en heel veel taxi’s en bussen. De taks op binnenkomend autoverkeer zorgt toch voor een lichte afname van het autoverkeer.

 Mooie culturele intitiatieven zoals de tientallen piano’s die her en der in de stad staan en waar iedereen mag op spelen, of de zuil aan Trafalghar square, waar gedurende 100 dagen dagen en nacht gewone mensen hun ding mogen doen. Een gedicht voordragen, een tekening tonen, een lied zingen…  In tegenstelling tot de Vlaamse steden is London ook een echte multiculturele stad, je hebt er allerlei nationaliteiten op alle plaatsen. En een metrobediende met tulband of hoofddoek, daar kijkt niemand van op.

kasticketWat me als LIM ook opviel was de etiketering, op de meeste producten zie je aanduidingen ivm gezondheid, fair-trade, en of veganisme. Veel meer dan bij ons krijg je als consument informatie om je keuze te maken.

Bekijk eens dit kasticket eens van de supermarkt Sainsbury (met dank aan Jan Debonnet). Bij elk product kan je lezen hoeveel mijl afstand er is afgelegd. Met op het einde een overzicht van het totaal, in dit geval dus 48 692 mijl (ofte 77 900 kilometer) en de CO2 uitstoot verbonden aan het transport: 64,2 kilogram.

Geef toe dit zet op zijn minst toch tot denken aan.

Waar wachten de Colruyts, Carrefours, en dergelijk op?

29 augustus komt eraan


Ik ga ervan uit dat iedereen die op deze blog terecht komt ondertussen wel op de hoogte is van ‘the big ask again’. Voor de tweede keer zal op het klein strand van Oostende een klimaatclip worden opgenomen. Nick Balthazar hoopt op tienduizend deelnemers en dit lijkt me toch ook een minimum voor een dergelijke manifestatie. De actie staat helemaal in het teken van de komende klimaattop in Kopenhagen. Dit wordt een cruciaal moment voor de mensheid, want daar moeten goede afspraken gemaakt worden om de opwarming van de aarde te stoppen, en de nodige maatregelen te nemen om de gevolgen van de opwarming op te vangen. Als er geen duidelijk verdrag komt in Kopenhagen, dan ziet het er niet goed uit. Dus allen naar Oostende, met de trein, zorg dat je er tegen 14uur bent. Alle info is te vinden op: www.thebigaskagain.be

Dit gezegd zijnde moet ik dus ook melden dat ik er zelf NIET zal bijzijn. Reeds maanden geleden heb ik opgegeven om deel uit te maken van een loopteam voor de Oxfam Trail. Ook een goed doel natuurlijk, want naast de klimaatverandering is de mondiale ongelijkheid nog zo’n realisatie waar we dringend iets moeten aan doen. Mijn kinderen zullen echter wel in Oostende zijn, en mijn moeder ook, dus op die manier ben ik er toch een beetje bij. En wees maar zeker, tijdens het lopen zal ik regelmatig aan de vele dansers op het strand van Oostende denken. (omgekeerd mag ook natuurlijk).

DSC_1050

dansen in het park


De vakantie blijft maar duren. Komend weekend is er letterlijk naast mijn deur een fijn en aangenaam dansfestival. Onder de veelzeggende titel Dansen in het park zijn er drie dagen lang dansworkshops, optredens en andere animatie. Naast de bekende genres als Swingrock, of Flamenco kan je ook gratis deelnemen aan Bollywood dansen, Nia (?), Genste dans, Wushu (??) en Afro hedendaags. Bekijk het programma op www.danseninhetpark.be of laat je verleiden door volgend filmpje…

lopen in de Hoge Venen


Gisteren nog een flinke looptraining gehad ter voorbereiding van onze 100 kilometer voor Oxfam Solidariteit. Deze keer zijn we met drie-vierde van ons team (de vierde moest nog even bekomen van de Dodentocht) zijn we naar de Hoge Venen getrokken om een deel van het parcours af te leggen.

parcoursHet is in elk geval iets heel anders dan lopen langs de Schelde op verharde wegen. Vaak zijn er steile afdalingen of beklimmingen in bosrijke gebieden vol stenen en wortels. Andere delen gaan door of langs de veengebieden. En een klein foutje in het kaartlezen heeft ons alle drie natte voeten bezorgd. We hebben zo’n 40 kilometer afgelegd, maar hadden daar wel 5u30 voor nodig (met om de drie kwartier een strech pauze). Ons doel voor de 100 kilometer hebben we nu op 15 uur gezet. Maar aangezien er slechts 3 loopteams deelnemen – op een totaal van 200 teams – mikken we toch op de derde plaats. Al kan er veel mislopen onderweg, dus als we erin slagen met ons vieren aan te komen dan zullen we al heel tevreden zijn.

Een prachtige streek trouwens die Hoge Venen. Toe te voegen aan het lijstje vakantiebestemmingen van de toekomst. Want ik kreeg al heel wat suggesties van Blog-lezers voor fietsvakantie’s in bijvoorbeeld Hasengouw, Pajottenland, de Westhoek, de Voerstreek, de kempen, Hageland enzovoort..

Om deze veertig kilometer te kunnen lopen hebben we wel 400 kilometer gereden. Gelukkig voor mijn voetafdruk heeft Karel een auto op plantenolie! Ons sponsorgeld voor de tocht hebben we ondertussen bij elkaar, maar mocht iemand het echt niet kunnen laten, klik hier.

.

overnachten in de Vlaamse Ardennen


Tijdens de vakantie hebben we 3 nachten doorgebracht in een trekkershut, 2 nachten in een Bed and Breakfast en 2 nachten bij vrienden op de route. Interessant voor fietsers zijn vooral de trekkershutten. Deze trekkershutten zijn een initiatief van Toerisme Vlaanderen en kan je op verschillende plaatsen aantreffen. Het gaat om eenvoudige houten chalets met vier bedden waar je maximum drie nachten na elkaar kan overnachten. De prijs is uniform in Vlaanderen: 37 euro per nacht (deze zomer toch), desgewenst kan je ook een kookset huren (3 euro). Dit maakt dat je als fietsters veel minder bagage moet meesleuren en je toch comformtabel kan overnachten. DSCF2347 Onze trekkershutten stonden telkens op een camping waardoor je gebruik kan maken van de sanitaire en andere voorzieningen (zoals een zwembad in Camping Kompas in Oudenaarde). Daar vroeger ze wel een forfait van 2,4 euro per nacht voor het elektriciteitsverbruik in de trekkershut. Dat is een stuk meer dan wat ik thuis voor een maand betaal, maar een kniesoor die daar lastig over doet.

B&B is ook interessante formule hoewel iets duurder (70 euro per nacht voor ons drie, ontbijt inbegrepen). We logeerden in ‘Berchem’ (Kluisbergen) in de druivelaar. Een aanrader, vooral omwille van het lekkere ontbijt, de zeer verzorgde gastenkamer vlak aan de kerk en de Schelde. Toen we de kamer binnenkwamen wat het eerste wat Adam trouwens uitriep: ‘Joepie, er is een TV’. Tja, dat het je met LIM kinderen…

reisverslagje (1)


DSCF2309Onze fietsvakantie zit er op. Wie wil weten hoe we gereden hebben; ziehier de trip van de eerste dag: 7-12-22-17-74-73-72-65-64-60-59-55-58. En zeggen dat die cijfers staan voor prachtige stukken langs de Schelde, passages in onoogelijke dorpjes met de namen als Zonnegem, Papegem en Oordegem, en romantische ritjes langs molens of door holle wegen.

Ik ben dus grote fan geworden van het Vlaamse fietsnetwerk, een schitterend systeem om al fietsend een vakantie te plannen. Je kan het thuis al doen via de site: www.fietsnet.be. Onderweg kan je een van de aangepaste kaarten meenemen, maar eigenlijk kan het al met de lijst van nummertjes zoals hierboven. De kinderen hadden ook het lijstje bij met de nummertjes en vonden het plezant om zelf zo de route te vinden.

Vlaamse Ardennen wil ook wel zeggen af en toe een heuvel, en voor de wielerfans natuurlijk de legendarische namen zoals de Koppenberg, de Patersberg of de Kwaremont. Die zijn we niet speciaal gaan opzoeken, maar af en toe een flinke helling kregen we wel voorgeschoteld. We zijn vooral in de regio van Kluisbergen en Oudenaarde geweest, uiteindelijk hebben we in ongeveer een week tijd 200 kilometer afgelegd. Niet bijzonder veel, maar een goede manier om stukken van je eigen land te leren kennen zonder fossiele brandstoffen te gebruiken. En aangezien het fietsnetwerk nu ongeveer in heel Vlaanderen is uitgestippeld staan ons nog mooie vakanties te wachten in de toekomst.

Morgen iets meer over onze activiteiten en verblijfplaatsen.

DSCF2364