Kopenhagen komt eraan


Nog een dikke week en de Kopenhagen conferentie komt eraan. Er zijn soms positieve berichten van landen die zich toch willen engageren, andere minder positieve geluiden van landen die zich niet of te weinig willen engageren. In de weken die komen vind ik dat we ons niet mogen laten leiden door cynisme of gelatenheid. Overal ter wereld zullen honderden acties plaatsvinden, zullen honderdduizenden mensen op vele manieren laten weten dat ze bindende afspraken willen. Dit is een belangrijk moment in onze geschiedenis. De apartheid is afgeschaft omdat een kleine groep mensen op een andere plaats ging zitten in de bus, de Berlijnse muur is gevallen omdat heel veel mensen op straat kwamen. De opwarming van de aarde kan gestopt worden door ons eigen gedrag en door een stevig politiek akkoord. En de kans op een  akkoord neemt toe als de druk van onderuit toeneemt.  Daarom zet ik zelf alles op alles, en ik hoop van jullie hetzelfde. Hieronder een paar dingen die je kan doen…

– teken petities online of stuur een brief of kaartje naar Joke Schauvliege (Koolstraat 35, 1000 Brussel)

– ga zelf op klimaatdieet van 7 tot 18 december: beperken van verwarming en elektriciteitsverbruik, zo weinig mogelijk auto rijden, geen vliegtuig gebruiken of boeken, minder of geen vlees eten…

– kom naar Brussel op 5 december en Loop storm voor het klimaat

– koop De Morgen op maandag 7 december en bekijk ‘The Age of Stupid’ die gratis bij de krant zit. Nodig zoveel mogelijk mensen uit

– fiets mee met Sven Pichal op 14 december (ik doe mee)

– maak van het Klimaat het gespreksonderwerp van de dag, en zet andere mensen aan om zelf ook hun stem te laten horen

– volg de actualiteit van de conferentie, achtergrond nieuws krijg je onder andere via Indymedia en Mo

Zeg niet dat je het niet geweten hebt…

 

Advertenties

zondagmiddagpreekje


Een rustige zondagmiddag in Gent. Adam is naar de scouts, Marieke is aan het studeren en ik heb even tijd om de 34 commentaren te lezen op het berichtje rond huisdieren. Het aantal commentaren bewijst in elk geval dat het hier over een gevoelig punt gaat. (ik heb trouwens een paar berichten niet gepubliceerd omdat ze te verwijtend zijn)

Ik hoop met mijn blog (en al de rest van wat ik doe) uit te zoeken of het mogelijk is om goed te leven met een kleine impact op de planeet. Tevens hoop ik hiermee aan andere mensen te laten zien dat het haalbaar is om een kwaliteitsvol en gezond leven te hebben zonder de planeet en andere mensen (of dieren) schade te berokkenen. Ten slotte hoop ik dat daardoor weer andere mensen gaan na denken over hun eigen impact, en misschien zelfs bereid zijn om de gevolgen van het eigen handelen onder ogen te gaan zien.

Ik vind zelf niet dat ik daardoor iets ‘beter’ doe dan anderen. Ik zal ook nooit andere mensen veroordelen om hoe ze leven, al durf ik wel de draak steken met een praktijken en instanties die volgens mij een negatieve impact hebben op de planeet. En of je het nu leuk vindt of niet, ook huisdieren hebben een impact, net als vliegen, of autorijden, of vlees-eten, kranten kopen of op vakantie gaan. Je zal nergens op deze blog kunnen lezen dat ik vind dat die dingen dan maar niet meer kunnen of mogen, alleen hoop ik duidelijk te maken dat ze niet steeds duurzaam zijn. Je zal hier (mits wat zoeken) ook mijn standpunt kunnen lezen over overbevolking, wat ik ook erken als een groot probleem.

Ik merk tijdens vele gesprekken die ik heb dat een groeiende groep mensen aanvoelt dat het streven naar materiële welvaart en consumptie teveel nadelige effecten heeft en al bij al je persoonlijk geluk niet verhoogd. Daarom ben ik blij te lezen hoeveel mensen op verschillende manieren prachtige dingen doen (er staan ondertussen vele honderden voorbeelden verborgen tussen alle reacties). Ik denk dat we er goed aan doen elkaar te ondersteunen (zelfs vanuit verschillende meningen), en niet te veel energie stoppen in spelletjes van ‘de pot en de ketel’ of de ‘balk en de lucifer’.  Het is geen wedstrijd ‘om ter ecologisch’.  Ik ben steeds blij met de reacties die ik krijg, maar als uit de berichten blijkt dat er geen respect is of er niet geluisterd (nuja, gelezen in dit geval) wordt naar elkaar, dan durf ik wel eens een reactie deleten.

We delen dezelfde bekommernis; het gaat niet goed met de planeet, door de keuzes die we dagelijks maken beslissen we hoe de toekomst er uit zal zien. Als we het goed aanpakken is er volgens mij in die toekomst nog wel plaats voor een hond(je), een vliegtuigreis(je) – heel af en toe- en een stukje vlees (graag bio en lokaal).

Tot zover deze lezing… Wie nog op zoek is naar een leuke activiteit om deze regenachtige zondag te vullen: knutselen maar!

live vanuit Houthalen-Helchteren


Even de situatie schetsen. Ik ben aan het trappen op een energiefiets (en op mijn laptop aan het tikken), Dimitri zit naast mij, ook te trappen en ondertussen is hij aan het lezen in het schitterend boek van Jonathan Safran Foer. Jonas en Toon zijn achter mij het decor en het licht aan het regelen. En voor mij is een lege zaal met 400 rode klapstoeltjes. We zitten dus in CC Casino in Houthalen waar we deze middag een schoolvoorstelling hebben, en vanavond de derde laatste vertoning van Tegen De Lamp. (er is nog plaats!)

Op een dag als deze ben ik wel blij even beroep te kunnen doen op niet-beveiligd draadloos internet, want dat heeft me de kans mijn mails en blog wat bij te werken. Opnieuw tientallen berichten, vooral op Facebook, van mensen uit Frankrijk en Zwisterland die meer willen weten over wat ik doe. Ook heel wat pittige reacties op mijn blog, vooral in verband met het verhaal over de honden.

Gisteren was ik te gast in Goes (Nederland), waar ik een lezing gaf voor ‘natuurouders’, bij ons noemen ze die  MOS-ouders. Een boeiende ontmoeting, en wat ik heel leuk vond, na afloop kreeg ik het boek ‘Dieren Eten’ van Foer kadoo. Ik had er al een en ander over gelezen en het stond bovenaan mijn lijstje voor eventuele kerstgeschenkjes. Maar nu heb ik het al, een groot stuk ervan heb ik al uitgelezen (al fietstend, gisteren).  Dit is werkelijk een aanrader voor alle mensen die nu deelnemen aan de discussie over huisdieren. Het boek is niet alleen schitterend geschreven, maar is gebaseerd op indrukwekkende hoeveelheden research en informatie. Sommige onderdelen zijn bijzonder grappig, anderen lezen als een thriller (zijn nachtelijke bezoeken aan kippenfokkerijen bijvoorbeeld), soms is het ronduit horror (de beschrijving van de behandeling van downers bijvoorbeeld, runderen die niet mee op hun poten kunnen staan). Ik denk dat iedereen na het lezen van dit boek helemaal anders kijkt naar het stukje vlees op zijn of haar bord. En toch laat Foer alle partijen aan het woord, van activisten tot bio-industriëlen. Het is dus geen pleidooi om vegetariër te worden, maar wel een oproep om na te denken. Dus, een ideaal kadootje voor onder de kerstboom (PAS OP, lees het stukje over de kalkoen pas na het eten van de eventuele kalkoen…)  Op 15 januari komt Jonathan Foer naar Gent, ik zal er in elk geval bij zijn.

Om af te ronden enkele cijfers uit zijn boek:

– om 1 kilogram Indonesische garnaal te vangen wordt 52 kilogram andere vis gedood als bijvangst.

– jaarlijks worden 450 miljard landdieren gekweekt en geslacht voor de voedselindustrie (over vissen bestaan geen cijfers)

– 99% van alle geproduceerd vlees is tegenwoordig afkomstig van de bio-industrie

– de manier waarop kippen worden vetgemest (in 39 dagen) is te vergelijken met het vetmesten van je kind tot het 150 kilo weegt op zijn tiende op basis van muesli repen en vitaminepillen.

(niet om te choqueren, maar om te weten en na te denken)

bijna kadootjestijd


Van Björn, een trouwe bloglezer kreeg ik een mooi artikel doorgestuurd uit het magazine Goed Gevoel. Dat een tijdschrift dat vol staat met reclame voor redelijk onnodige spullen aandacht besteed aan zes redenen om geen geschenken te kopen is op zich al bijzonder. Daarom neem ik me de vrijheid om het artikel hier even te kopiëren, (uiteindelijk hebben zij ook de mosterd bij de Britse Times gehaald).

Reden 1: we weten niet meer waarom we geschenken kopen

Meest gefrekwenteerde situatie om een geschenk  te geven is van oudsher het huwelijk of bij het bereiken van een bepaalde leeftijd. Op die manier willen ouders hun kroost een financieel zetje geven. Kerstcadeau’s werken zo niet meer. In plaats van te focussen op wat echt nodig is, pakken we eender welk cadeau in.

Reden 2: het creeërt verplichtingen bij anderen

Fervente gevers hebben allicht het beste argument klaar: het plezier van het geven is belangrijk. Velen raken opgewonden om een ander iets cadeau  te kunnen geven. Wat ze echter vergeten is dat hun vrijgevigheid ook anderen op kosten jaagt. Dat kan de tegenpartij meer schaden dan gedacht.

Reden 3: financiële prioriteiten worden vergeten

Kerstcadeau’s uitwisselen is een spel waar niemand iets aan wint. Ten eerste worden gelijkwaardige cadeau’s uitgewisseld. Je wint er niets bij, zeker niet als je met een verkregen cadeau niets kan aanvangen. Meer nog, het maakt dat je geld niet aan meer nuttige zaken kan besteden.

Reden 4: we geven cadeau’s die niet gebruikt worden

Geschenken waar we niets mee kunnen aanvangen, worden gekocht om een seizoensgebonden verplichting te voldoen. Niet meteen een goede zaak voor je portemonnee en het milieu. Waarom er dan kopen? Zijn we te beschaamd om te suggeren dat we het liever niet doen? Probeer het toch of spreek tenminste een maximaal bedrag af.

Reden 5: kinderen worden materiële snobs
Leggen we bij de opvoeding niet teveel de nadruk op materiële zaken? Hoeven kinderen zoveel speelgoed? Kleintjes amuseren zich ook met potjes of kartonnen dozen en hebben geen boodschap aan de prijs van een stuk speelgoed. Waarom dan onze vrijgevigheid beoordelen op de prijs van een geschenk dat we voor hen kopen?

Reden 6: Duurder en mooier geeft slechte boodschap
Jammer genoeg worden schoolgaande kinderen steeds competitiever en willen ze steeds mooier, duurder en groter. De druk op ouders vergroot en doet hen spullen kopen die ze zich eigenlijk beter niet veroorloven.

Echte spirit

Kerst moet zeker gevierd worden, concluderen de schrijvers van het stuk. Alleen wordt het tijd af te stappen van de steeds toenemende cadeaurage. Samen tijd spenderen met kleine ineengeknutselde hebbedingetjes, attenter zijn tegenover elkaar: dat is de echte spirit van het winterfeest. Misschien bestaat het beste cadeau erin de ander te verlossen van de verplichting om een geschenk te kopen. (lvl)


Pour les visiteurs Francophones, je suis désole que mon Français n’est pas suffisant pour écrire des messages en Français sur mon blog. (Il me manque surtout du temps pour faire ca). Il ya quelque textes en Anglais sur cette lien.

Het was te verwachten… de uitzending van Yann Arthus Bertrand op RTBF met een stukje over de Low Impact Man zorgt voor heel wat Face-book berichten en mails in het Frans. Had ik vroeger maar wat beter opgelet tijdens de Franse les. Vanavond komt dezelfde uitzending op de Franse TV, (France 3, 20u35)

Ondertussen gaan de voorstellingen door, gisterenavond een volle zaal in Marke, en vanavond in Mortsel waar Mieke Vogels komt kijken. Een beetje druk dus geen uitgebreid bericht vandaag.

Maar ter compensatie, hieronder een prachtig filmpje over de brooddozen en aluminiumpapier…(met dank aan Jos)

eet je hond op…


Je zal dezer dagen maar beter geen hond hebben. Om te beginnen is het nu geen weer om een hond door te jagen, anderzijds is het hebben van een hond (en andere huisdieren) ook niet goed voor de ecologische voetafdruk.  Zo is er een recent rapport dat een vergelijking maakt van de ecologische impact van diverse huisdieren. Twee Nieuw-Zeelandse proffen, de heer en mevrouw Vale hebben een grondige studie gemaakt van alles wat onze voetafdruk groter maakt. En voor het eerste worden ook onze viervoetige vrienden onder de loep genomen.

Wat huisdieren betreft gaat het dus over het kweken van de dieren, het voedsel, de spullen die ze krijgen (van manden, tot krabpalen, speeltjes en parfums), de verzorging (dierenarts, kapper…). Het tabelletje uit de Standaard hieronder spreekt boekdelen.

Een grote hond heeft dezelfde voetafdruk als een inwoner uit Nicaragua of Nigeria, en gebruikt meer hulpbronnen dan iemand uit India of Rwanda… Omdat er heel wat kritiek was op de studie, is al het rekenwerk nog eens overgedaan door Britse wetenschappers van the New Scientist. Daaruit bleek dat de cijfers kloppen, en eigenlijk nog erger zijn, want er moet ook rekening gehouden worden met de uitwerpselen en de ziektes die ze veroorzaken.

Dus binnenkort mag je in de lijstjes met tips rond het verkleinen van de voetafdruk ook een rubriekje huisdieren vinden. Hier alvast een voorproefje

– schakel over op kleine nuttige huisdieren die bijvoorbeeld ook afval verwerken en je later kan opeten (kippen, konijnen,…)

– geef je hond of kat bij voorkeur droge brokken uit grootverpakking. Stop met de blikjes en mini-verpakkingen met natte voeding. (droge brokken zijn ook beter voor de dieren)

– ga nog een stap verder en kies voor vegetarische voeding voor de huisdieren. Dit bestaat en is ook mogelijk voor honden en katten. (zie dit artikel op de site van Eva)

– geef je kinderen geen huisdieren als speelgoed, neem ze liever eens mee naar de boerderij. als het echt niet anders kan neem dan een kijkje nemen in een dierenasiel.

En tenslotte: neem nooit je hond mee naar de Filipijnen, hij loopt kans daar opgepeuzeld te worden. (of dus, neem WEL je hond mee naar de Filipijnen)

nu ook: de Low Impact redactie


Vandaag start op de redactie van het magazine Eos een wetenschappelijk experimentje. De redactie wil namelijk een week een Low Impact redactie zijn. Vorige week is er een nulmeting uitgevoerd met de hulp van Ecolife. Na een week lang wegen van broodjes, tellen van het aantal prints, bijhouden van allerlei gereden kilometers en het controleren van elektriciteitmeters kwam het tienkoppig team op een voetafdruk van 15,7 hectaren. En dan gaat het enkel over de impact van het werken op kantoor.  De voetafdruk van het resultaat van al dat werk, namelijk een dik magazine dat op 48 000 exemplaren verschijnt niet meegerekend… Deze week willen ze natuurlijk veel beter doen en op alle vlakken de voetafdruk verkleinen. Over elke print zal duchtig gediscussieerd worden, het licht zal pas aan kunnen als het helemaal donker is, en wie durft de brooddoos vergeten, of nog erger, wie een broodje met salami durft boven te halen krijgt gegarandeerd boze blikken van de collega’s.

Pech wel dat de eerste dag dat ze allen met de fiets naar het werk willen komen de regen met bakken uit de lucht valt. Tja, voor de wetenschap (en de planeet) is af en toe een kleine opoffering nodig natuurlijk. Ik ga woensdag de ploeg even een hart onder de riem steken, je kan hun avonturen alvast volgen op de Eco-Eos-blog.