Warning Up: we hebben dromen nodig om ze te realiseren


De voorbije jaren ben ik steeds maar bezig geweest met het nadenken en praten over wat er nu moet gebeuren om de grote ecologische uitdagingen aan te pakken. Ik weet wel dat er een combinatie nodig is van een heleboel zaken zoals strengere wetgeving, gedragsverandering bij ons allen, nieuwe technologie, andere regels in het bedrijfsleven, bewustzijn bij de consument, internationale akkoorden, duurdere energieprijzen, aandacht bij de media, een ander geldsysteem enzovoort. Toch intrigeert de vraag me waarom de mensheid met alle kennis die we nu bezitten er niet in slaagt de nodige veranderingen op te starten. Vaak heb ik het gevoel dat we volle kracht vooruit richting afgrond aan het rijden zijn…

Een goed half jaar geleden is daarbij het idee gegroeid om eens een kleine groep mensen uit verschillende disciplines samen te brengen om intensief op zoek te gaan naar pistes of dynamieken voor verandering of transitie. Met die droom ben ik gaan aankloppen bij Jim Baeten, gespecialiseerd in het realiseren van dromen. Jim heeft er haar schouders heeft ondergezet, en kijk, komend weekend komt deze droom in vervulling. We hebben veertien boeiende mensen bereid gevonden om van donderdagavond tot vrijdagavond samen aan de slag te gaan rond de grote vraagstukken van deze tijd. We noemen ons projectje: Warning up.

Een overzicht van het dream team;

Bernard Lietaer, internationaal expert in alles wat met complementaire en lokale munten te maken heeft.

Bert Stevens, General Manager van Nike Laakdal, die voor de windmolens van Nike heeft gezorgd.

Serge de Gheldere, klimaat ambassadeur van Al Gore en bedrijfsvoerder van Future Proofed.

Jill Peeters: weervrouw bij VTM, auteur van ‘Onze planeet wordt heet’ en zeer gedreven bezig rond klimaat.

Chris Aertsen van Change Designers, gespecialiseerd in sociale Marketing en transitie.

Igor Byttebier, auteur van het standaardwerk rond Creativiteit ‘Creativiteit Hoezo’, nu actief bij New Shoes Today.

Ann De Meulemeester, algemeen secretaris van het ACW, voorzitter van de Vlaamse onderwijsraad en van de Verenigde Verenigingen.

Rudy Dhont, coördinator onderzoekscel duurzame ontwikkeling khleuven en een van de trekker.

Gypens Guy, artistiek directeur van het Kaaitheater in Brussel.

Dirk Holemans, voorzitter van raad van bestuur van kunstencentrum Campo (Gent) en hoofdredacteur van Oikos.

Stefaan Vandist, na een carrière bij enkele grote reclamebureau’s nu specialist in duurzame marketing.

Jan Stevens, ooit missiehoofd voor Artsen zonder grenzen en nu netmanager van Canvas.

Gie Van den Eeckhaut, onderwijscoördinator van de Katholieke Hogeschool Kempen.

Een mooi lijstje en ik ben er zeker van dat we tot een aantal inzichten of ideeën komen die ons kunnen helpen. Al is het maar om een nieuw gezichtspunt te verwerven. We zijn van plan de resultaten van onze ‘Warning Up’ groep verder te verspreiden. Hoe is nog uit te zoeken, maar Mo magazine is in elk geval aanwezig.  Je hoort er nog van…

promo


Na de solden, de promo… tja dit zijn dingen die erbij horen als je een kleine zelfstandige bent. Maar hierbij dus de officiële aankondiging van de officiële première van de Low Impact Man Show…

Op Ecopop heb ik de eerste try-outs gedaan, op 20 maart gaat de show echt in première, dit ter gelegenheid van 10 jaar de Punt in Gent.

Wat kan je verwachten? Geen lezing en geen opsomming van tips die je kan toepassen om je ecologische voetafdruk te verkleinen. De LIM show wil op een onderhoudende, maar indringende wijze duidelijk maken waar we staan met de wereld en waarom we maar best in actie schieten. Het publiek wordt actief betrokken en bepaalt mee in welke richting de show gaat. Je krijgt een spiegel van de doorgedraaide consumptiemaatschappij, indringende beelden van de gevolgen van ons succesmodel en een warme oproep om zelf een deel van de oplossing te worden. Het is geen presentatie, geen stand-up comedy, geen cabaret, geen theatershow, geen uitéénzetting maar een beetje van dat alles. (oh ja ter geruststelling ik ga niet zingen!) De bezoekers krijgen na afloop allen de nodige basisinformatie mee om zelf aan de slag te gaan.

Je kan je gratis plaats reserveren via volgende LINK. De bedoeling is dat de show daarna op diverse plaatsen te zien is. De situatie van de planeet is zo ernstig dat we er al eens om mogen lachen. Misschien wordt het wel een nieuw genre: de eco-comedy…

solden


Ook in de boekenwereld is de levensduur van producten niet zo lang. Boeken zijn snel ‘verouderd’ en worden dan uit de rekken gehaald. Omdat de vraag in de winkels is stilgevallen heb ik nu de mogelijkheid om de resterende boeken aan een interessante prijs aan te bieden.

Voor België: 10 euro/stuk (verzending en BTW inbegrepen)

Voor Nederland: 15 euro/stuk (verzending en BTW inbegrepen)

Bestelling kan via het storten van het juiste bedrag op Triodos rekeningnummer 523-0802936-45 van Low Impact Man. Zorg wel dat je adres duidelijk is aangegeven. Ik zorg ervoor binnen de week na ontvangst van de betaling het boek op de post te doen.

(volledige gegevens:  IBAN BE44 5230 8029 3645,  BIC code bank: BIC TRIOBEBB )

Het verkopen van mijn boek is – ook op lezingen – niet mijn sterkste kant. Logisch ook als ik pleidooien hou om minder te kopen. Ik kan je gerust stellen, deze boeken zijn al gedrukt (er komt geen herdruk), op FSC gelabeld papier en met een CO2 compensatie voor de uitstoot verbonden aan de productie van het boek. Ik denk trouwens dat het een nuttig boek blijft met veel bruikbare info. Een aantal reacties van lezers kan je hier vinden. (doorscrollen tot beneden). Een goed geschenk voor mensen waarvan je weet dat ze wel iets willen doen voor de planeet maar die niet weten waar te beginnen.

Wie meerdere boeken wenst of graag een factuur heeft kan bestellen via een mail naar steven@lowimpactman.be

William Kamkwamba


Een eenvoudige boodschap van een eenvoudige jongeman uit Malawi:

technofix of technofictie


Bij mijn lezingen vraag ik tegenwoordig aan het publiek waar men het meest in gelooft als het erop aankomt om de ecologische crisis waar we mee te maken hebben aan te pakken. Zoals wellicht te verwachten scoort de politiek niet hoog en het geloof in de bedrijven is ook niet bijzonder. Opvallend is dat bijna iedereen ervan overtuigd is dat techniek de planeet kan redden.

Zelf geloof ik ook dat techniek een deel van de oplossing kan zijn, maar soms sta ik toch verbaasd van het vooruitgangsgeloof dat zo diep geworteld zit in onze hoofden.  Het is blijkbaar bijzonder moeilijk om te aanvaarden dat de levensstandaard die we nu hebben niet haalbaar is, en dus houden we krampachtig vast aan de idee dat er nieuwe technische oplossingen zullen komen. Techniek, mechanisering en computerisering hebben ons leven ongelooflijk vereenvoudigd – ik zit zelf ook achter een laptop op dit moment – maar zorgt voor een gigantische stijging van het energie- en grondstoffenverbruik en is dus mee een deel van het probleem. Technologie wordt goedkoper en veralgemeend, waardoor we nu een veelvoud van toestellen hebben. Als de rest van de wereld hetzelfde patroon volgt (wat de tendens is) dan is het echt niet haalbaar. Als er overal evenveel auto’s zijn als bij ons dan spreken we over 4 miljard wagens – nu zijn het er 900 miljoen. Met 4 miljard auto’s is de aarde binnen de kortste keren naar de maan, ook als het elektrische auto’s zouden zijn.  Ik citeer even Rudy Dhont in het pas verschenen ‘De Grondwet’. Technologie zit eerder aan de probleemkant dan aan de oplossingskant. Of hoe de technofix- of technofictie  dus vrolijk voorbij lijkt te wandelen aan het energievraagstuk. (p. 47)

Maar kunnen we het energieprobleem dan niet oplossen met techniek? Ik ben toevallig nog een bijzonder interessant boek aan het lezen ‘State of the World 2010’ waarin o.a. staat: als we de energie die we de volgende 25 jaar zullen nodig hebben op hernieuwbare wijze willen produceren, dan moeten we elke seconde 200 vierkante meter zonnepanelen installeren, elke seconde 100 vierkante meter thermische zonnepanelen aanleggen en elk uur 24 windturbines van 3 Megawatt plaatsen en dit non-stop gedurende 25 jaar. Dit zou een gigantische inzet van energie en materialen vergen – en de uitstoot van broeikasgassen doen toenemen op een moment dat ze moeten verminderen – en de ecologische voetafdruk van de mensheid op korte termijn aanzienlijk verhogen.(p.7)

Conclusie… onze levensstijl is niet houdbaar en niet veralgemeenbaar. Wie zo naïf is te geloven dat er een technisch wondermiddel is zou wel eens bedrogen uit kunnen komen. Het drastisch verminderen van ons energieverbruik zal -of we het nu leuk vinden of niet- staat er aan te komen. Wie slim is begint daar vandaag mee…

Leesvoer:

De Grondwet: veranderkracht van lokale gemeenschappen in het licht van duurzame ontwikkeling. Johan De Vriendt (red.) uitgegeven door Socius. ISSN 1780-3578

State of the world 2010, Transforming Cultures, from consumerism of sustainablility, The Worldwatch institute, ISBN 978-0-393-33726-6

powerdare: dare to change the power


Gisterenavond was ik op de avant-première van powerdare, een fantastisch initiatief van de Gentse Milieu Advies Winkel. Het idee is gebaseerd op het simpele feit dat veel mensen weten dat ze iets kunnen doen voor het milieu, maar er om een of andere reden vaak niet aan toe komen.

Neem nu kiezen voor Groene Stroom, een simpele actie die meteen je voetafdruk voor elektriciteit met 90% vermindert. Met de vrijmaking van de energiemarkt is dit te doen via twee eenvoudige stappen.

STAP 1: kies uw nieuwe leverancier (zie Vreg en Greenpeace)

STAP 2: vul uw nieuw contract in (1 A4) en stuur het op naar de nieuwe leverancier. Die doet de rest en binnen de twee maanden heb je groene stroom in huis.

Het idee van de ‘Power Dare’ is eenvoudig, je zoekt een aantal mensen, bijvoorbeeld uit je straat of via je werk of de school van je kinderen. Je nodigt de mensen uit bij je thuis en een Wisselstroom vrijwilliger geeft een presentatie en nodige uitleg. Daarenboven kan het omschakelen meteen de avond zelf gebeuren als de mensen tenminste hun EAN nummer en jaarafrekening meebrengen. Via de online applicaties kan je meteen zien wat de beste keuze is voor het milieu en voor je portemonnee. Er waren een vijftiental mensen aanwezig op de eerste avond en zowat iedereen was na de enthousiaste presentatie van Bea op het einde van de avond de formulieren aan het invullen om meteen om te schakelen.

De Power Dare avonden worden vooral in het Gentse gegeven, maar wie interesse heeft kan alle info vinden op Facebook of via de speciale wisselstroomsite. Om volledig te zijn: het mailadres: wisselstroom@milieuadvieswinkel.be  Een mooi alternatief voor de Tuperware en andere home-party’s… Op zes april geef ik thuis in elk geval zelf een Power Dare

Madeira saus…


Veel te doen over Madeira dezer dagen, maar het valt me toch op hoe weinig er te horen valt over de oorzaken van dergelijke rampen. Men spreekt vooral over de gevolgen voor het toerisme, over de noodzaak om alles snel terug te herstellen zodat de toeristen weer massaal kunnen worden ingevlogen. We kunnen natuurlijk zeggen dat abnormale regenval de oorzaak is, en dit beschouwen als brute pech. Toch is de menselijke invloed niet te ontkennen.

Precies omwille van de boom van het toerisme is er de voorbije jaren erg veel beton gegoten en bijgebouwd. De rivierbeddingen van de drie grootste rivieren op het eiland zijn kunstmatig versmald met als gevolg dat bij overvloedige regenval het water niet meer op een normale manier kan wegvloeien. Het verharden van grote delen van de oppervlakte zorgt voor bijkomende wateroverlast omdat het regenwater niet kan insijpelen. Dus nog maar eens een voorbeeld van hoe de menselijke ingrijpen en financiële belangen (van de toeristische sector) uiteindelijk toch als een boemerang in ons gezicht terug komt. De vraag is of we uit dergelijke voorvallen nog iets leren? Conclusie: de grootste natuurramp is misschien wel de mens.

De schade in Madeira zal wel snel hersteld worden, want in zo’n geval komt de Europese commissie met een hoop geld over de brug. Anders is het voor heel veel mensen in het Zuiden die evengoed de gevolgen dragen van de menselijke impact. De campagne van Broederlijk Delen focust met name op de problemen die boeren in Bolivia ondervinden omwille van de toenemende droogte.  Jammer genoeg zullen we de volgende jaren nog meer van dat soort verhalen op ons bord krijgen.