mag het een lidkaartje meer zijn?


Vandaag een brief gekregen van Ello Mobile, waar ik sinds een jaar ofzo van gebruik maak voor mijn gsm abonnement. Het bijzondere aan hun manier van werken is dat hun winst naar een aantal sociale en ecologische projecten gaat. Voor 2010 ging het over iets meer dan 300 000 euro (dus dat kan gerust wat meer worden).

Ello-Mobile is het niet de enige club waar ik lid van ben. In mijn portefeuille zit een lidkaart van Velt,  van Eva – de organisatie van vegetariërs, van de Vereniging voor Bos in Vlaanderen,  van het Gents Milieu Front (GMF),  van Natuurpunt ook natuurlijk, van WWF, van de Fietserbond en tenslotte ook van de Optimistenbond. Verder ben ik nog actief bij 11.11.11, het Vlaams transitienetwerk en steun ik Netwerk Vlaanderen en nog een paar goede doelen.

Sommige van die kaarten geven recht op korting (bijvoorbeeld voor publicaties, activiteiten of vegetarische gerechten op restaurant) maar daarvoor doe ik het niet natuurlijk. Gewoon omdat het belangrijk is om al die groepen en organisaties die aan de weg timmeren te ondersteunen. Want hoe meer leden ze hebben, hoe zwaarder ze hun stem kunnen laten horen.

En uiteindelijk zit er ook een stukje eigenbelang bij. Want het zijn die organisaties die zich inzetten voor fietspaden die ik kan gebruiken, voor bossen waar ik kan van genieten of voor een toenemend vegetarisch aanbod in restaurants. Daarbij komt nog dat ik er interessante informatie van krijg (die ik dan weer kan gebruiken op mijn blog) en af en toe nodigen me ze wel eens uit voor een praatje.

Wat mij en de planeet betreft is investeren in lidgeld van een of ander goed doel zeker een investering met hoog rendement.

voor meer algemene wederkerigheid


Ter voorbereiding van mijn verhaal voor het Huis van Alijn, heb ik zonet het boek van Annie Leonard uitgelezen. We kennen deze dame van haar zeer instructieve filmpjes (hieronder zo’n filmpje over het ‘Cap and Trade’ systeem waarmee grote bedrijven de CO2 willen verhandelen… heel instructief.)

In het boek bespreekt ze in een laatste stuk de noodzaak van nieuwe verhalen en een nieuw paradigma. Ze is daarbij behoorlijk kritisch voor de artikels en boeken met ronkende titels als ’10 tips om de planeet te redden’, ‘geld en milieu sparen zonder moeite’. Omdat deze aanpak gericht is op het lichtjes aanpassen van onze manier van leven en de fundamentele vragen niet stelt.

De vier elementen van een nieuw paradigma die Leonard voorstelt zijn het opnieuw definiëren van vooruitgang en het gebruiken van andere meetinstrumenten (dan het BNP), externe kosten internaliseren, middelen vrijmaken door legers en oorlogen af te schaffen en kiezen voor een samenleving met meer tijd en minder spullen. Een plan waar ik helemaal achter kan staan.  Heel belangrijk bij dit alles is wat ze schrijft over lokale gemeenschappen. Ze gelooft dat een van de beste manieren om duurzamer te gaan leven het ontwikkelen van ‘algemene wederkerigheid’. Dit is nog een trapje sterker dan ‘specifieke wederkerigheid’.

Specifieke wederkerigheid wil zeggen dat ik iets voor jou doe en dan ook verwacht dan jij iets voor mij doet, waarbij redelijk nauwkeurig wordt bijgehouden wie wat doet. Een Letssysteem werkt bijvoorbeeld volgens dit principe.  Een algemene of gegeneraliseerde wederkerigheid is er een waarbij ik iets doe voor een ander zonder iets terug te verwachten maar in het vertrouwen dat mocht het nodig zijn iemand me wel zal bijstaan. Dit model is efficiënter (je moet niet onderhandelen en geen boekhouding bijhouden) maar ook leuker én veiliger.

Wellicht geen makkelijk klik om te maken in ons hoofd, maar misschien de moeite om eens uit te proberen. Als iemand vraagt om een dienst of om hulp, gewoon doen, zonder je af te vragen of je iets terug krijgt. (wie probeert dit eens komende week?)

 

 

vliegen en vrijheid


Beetje weinig tijd voor een uitgebreid stukje, want deze week zit helemaal vol met lezingen, ecoteams, vormingsdagen en een Show. En tot slot mag ik nog even kwismaster spelen bij een quiz van Groen. Wat maakt dat ik weer ettelijke uren op de trein zit en toch wel  zo’n vierhonderd mensen zal bereiken deze week.

De voorbije twee dagen mocht ik twee lezingen geven rond duurzaam reizen voor mensen van Pasar. Pasar is een organisatie die werkt rond recreatie en toerisme en vooral de nadruk legt op wandelen, fietsen en kamperen – al organiseren ze ook vliegreizen. Op de trein nog een heel gesprek gehad met Ben, een student bouwkunde in Gent, die voor het vak ethiek een werkje wil maken rond duurzaam toerisme.

Zowel uit de reacties na de lezingen als uit het gesprek met Ben kwam ik tot de conclusie dat het bijzonder moeilijk is duidelijk te maken dat het toerisme zoals we het nu kennen niet duurzaam en houdbaar is. Regelmatig het vliegtuig nemen is voor ons bijna zo vanzelfsprekend geworden dat we het als een mensenrecht beschouwen. Als ik dan kom vertellen dat we het vliegverkeer drastisch moeten verminderen voelen mensen dit ook vaak aan als een beperking van de individuele vrijheid.

Wellicht is de tijd nu nog niet rijp hiervoor, maar uiteindelijk zijn we als samenleving ook akkoord gegaan dat het beperken van roken in publieke ruimtes belangrijker is voor het algemeen belang dan de individuele vrijheid van de roker. Wat vliegen betreft zitten we precies met hetzelfde. De impact van vliegen is natuurlijk minder rechtstreeks en vooral te voelen bij de armste mensen en bij toekomstige generaties maar uiteindelijk zal ook hier het algemeen belang toch moeten primeren.

Het goede nieuws is echter dat het perfect mogelijk is boeiende vakanties en reizen te maken dichterbij of verder weg met andere manieren van transport. Al zal dit ook een hele andere invulling van tijd en levensstijl vragen.

verspilling bij Lim!


Deze nacht heb ik de pelletkachel de hele tijd laten branden! Niet omwille van een vergetelheid maar om deel te nemen aan een meting van de stad Gent in kader van het Gents klimaatverbond. Om namelijk een zicht te krijgen op het verlies van warmte door de daken zijn er enkele opnames met een warmtecamera gepland over de stad.

Wie aan de meting wou deelnemen moest zijn adres opgeven en kreeg dan een bericht wanneer het vliegtuig zou overvliegen. Dit was voor mijn regio dus vorige nacht. En om iets te kunnen meten van warmteverlies door het dak moet er natuurlijk warmte worden geproduceerd, vandaar de nachtelijke stookpartij.

Ik ga ervan uit dat ik dan binnen enkele weken een link krijg naar de foto waarop ik kan zien hoeveel warmte er door het dak verloren gaat. (kan ik dan nog eens gebruiken als argument voor de huisbaas). Bijkomend voordeel is dat ik meteen zal merken wat de impact is van het winterverblijf.

Het gebruiken van warmtecamera’s is een goed instrument om in kaart te brengen hoe het zit met de isolatie van gebouwen. Als je letterlijk kan zien hoe warmte (en geld) door ramen en daken verdwijnt kan dit helpen om er iets aan te doen. Onder andere in Antwerpen en Genk is dit ook reeds gedaan. Nu maar hopen dat de 600 deelnemers van het experiment in Gent ook iets doen aan de isolatie. Anders heeft het vliegtuigje voor niks boven Gent gevlogen. En dat is nog meer verspilling natuurlijk…

Fotoshoot


Gisteren is mijn woonkamer even omgevormd tot een fotostudio. (met als gevolg een tijdelijke toename van het elektriciteitsverbruik) Fotograaf Piet kwam langs om een foto te maken die moet dienen voor de promotie van de Low Impact Man theatertournee. Deze tournee start in september is nog een stapje om nog meer mensen te bereiken (met als uiteindelijk doel: het sportpaleis natuurlijk).

Het nieuwe programma breng ik samen met een saxofonist en moet een combinatie worden van eco-codemy, muziek en samenzang, interactieve spelletjes met het publiek, sterke beelden en cijfers, nieuwe inzichten en een warme oproep om aan zelf aan de slag te gaan. Een paar stukjes ervan zijn al uitgetest op Ecopop, een volgende voorstelling komt er op 20 maart in Tilburg. Deze keer met aangepaste cijfers en grappen voor de locals…

De goesting om dit te doen heeft trouwens veel te maken met de kans die ik kreeg in het najaar 2009 om samen met Dimitri Leue een theatertournee te doen in Vlaanderen. Met 55 voorstellingen van Tegen De Lamp zijn we in zowat alle culturele centra te gast geweest.

Als ik vandaag  een culturele tip mag geven; wie de kans heeft om het nieuwe stuk van Dimitri – samen met zijn oom Warre Borgmans – te gaan bekijken moet dit zeker doen. De tournee van ‘het Lortcher syndroom’ is bijna afgelopen, maar het stuk wordt volgend jaar hernomen. Een ontroerende en grappige voorstelling over de vader-zoon relatie en over dementie. Prachtige muziek ook van Toon Offeciers. Trouwens, ook in die voorstelling kan Dimitri het niet laten om een toespeling te maken over de opwarming van de aarde. Hij zal altijd een beetje Don Kyoto blijven.

we zijn met velen


Adam was best wel content met de vele reacties op zijn gedicht. Al is de teneur van zijn verhaal niet echt positief, het is een vrolijke jongen.(zie foto)

Op lezingen hoor ik soms wel eens de opmerking dat ‘als 1 iemand zoals jij zijn best doet, dan maakt dat toch geen verschil’. Een terechte opmerking behalve het eerste woordje. Er zijn namelijk heel wat mensen die inspanningen doen om hun impact te verkleinen. Bijna dagelijks kom ik mensen tegen die zelf aan de slag gaan op dit vlak En meer en meer van die mensen delen hun ervaringen met anderen bijvoorbeeld via facebook of internet.

Ik zal wellicht een aantal mensen vergeten, maar hier toch enkele van de vele blogs van allerlei mensen die vergelijkbare acties ondernemen:

Zo is er bijvoorbeeld ‘Green Evelien’ die zelfs drie sites heeft, eentje met een heleboel tips; www.bespaarenergie.com
Een tweede met  de ervaringen van haar dagelijkse zoektocht naar een eco-lifestyle www.greenevelien.com En een derde met de naam  www.groeneagenda.be met groene activiteiten van België op één site!

Zeker bekend bij velen is de site van Groenhuis.org, waar je kan lezen wat Joost en zijn gezin allemaal doet om ecologisch te leven. Een uitgebreid trefwoorden register maakt zoeken naar informatie ook makkelijk.

Astrid, de Low Impact Girl is ook nog steeds actief, net als de Eco-Bitch (al mag ze wel eens wat meer berichtjes posten), in Nederland heb je de fijne blog van Godelieve Engbersen. Ook bij onze Noorderburen is er Frank die op de blog ‘ik leef duurzaam‘ allerhande producten vergelijkt.

Wellicht ken je zelf nog blogs van mensen die in hun persoonlijk leven op zoek gaan naar meer geluk met een kleinere voetafdruk. Speel ze gerust door, altijd interessant om eens een vollediger overzichtje te maken. (en ik heb het nu even niet over de tientallen sites van organisaties).

Het lijkt me trouwens erg belangrijk om te laten zien dat het mogelijk is om goed te leven met minder. Wie daarvoor het internet niet gebruikt kan dit op vele andere manieren. Laat het merken bij je collega’s, je vrienden en je familie. Als ze merken dat kiezen voor levenskwaliteit in plaats van consumptiekwantiteit een vooruitgang met zich mee brengt gaan ze ook wel eens nadenken over het eigen gedrag.

Hier zijn er al een par aanvullingen:

http://ecolicious-baby.blogspot.com/, de blog van Maman Verte over ecologisch leven met 3 kleine kinderen.

http://mentete.wordpress.com/, van Marie-Bernadette, over de oorzaak en de oplossing van de wereldwijde disbalans bij mensen en daardoor op onze Aarde

Poëzie: de aarde


Deze week kwam Adam thuis met een gedichtje dat hij op een verloren moment had geschreven op school. Hij is ermee akkoord dat het hier exclusief wordt gepubliceerd… Ideaal voor een zondag dacht ik zo.

De aarde.

De aarde is rond.

Dat komt uit iedereen zijn mond.

De aarde staat vol met bomen,

Niemand weet hoe die daar komen.

En dan nog al die dieren

van de grootste olifant tot de kleinste mieren.

De wereld gaat naar de vaantjes

en dat komt niet door de kippen en de haantjes.

Door ons, door de mens.

Door Jan, Piet, Lucas en Jens.

Door auto’s en die rijke dikke bazen,

maar niet door de konijnen en de hazen.

De wereld gaat eraan,

door Peter, Tomas, Jaan.

De aarde wil ons weg

maar de mens zegt “de wereld heeft pech

Ik blijf lekker zitten,

Ik was net aan ’t pitten”

Dan wordt de aarde kwaad

En zegt ze vol haat

“Je bent me aan het uitputten,

ik moet ook even dutten”.

Adam V.