doortastendheid


Dit weekend stond bij de regeringsonderhandelaars de kernuitstap op het programma. Uit de verklaringen vooraf kon je al uitmaken dat de kans groot was dat we langer zouden beroep doen op kernenergie, maar kijk, nu blijft de wet op de kernuitstap toch behouden. Hoewel. Zoals nogal vaak is het een ‘ja, maar’ beslissing geworden. En is de échte keuze alweer een tijd naar voren geschoven. Want nu moet eerst nog uitgezocht worden of er voldoende vervangingscapaciteit is als de eerste kerncentrales in 2015 moet sluiten.

Dit klinkt best redelijk, maar is eigenlijk behoorlijk choquerend. Want de wet op de kernuitstap dateert van 31 januari 2003. Toen al is gesteld dat in 2015 de oudste centrales dicht moeten. Nu, 8 jaar na de beslissing gaan men een studie uitvoeren of het wel haalbaar is (er zijn er al verschillende gebeurt maar die gaven blijkbaar tegenstrijdige resultaten). Het zou best kunnen dat ik te dom ben om de finesses van politieke besluitvorming te kunnen volgen, maar dit is toch geen voorbeeld van goed bestuur. Had men die ‘maar’ in de oorspronkelijke wet weggelaten dan wisten alle investeerders dat het menens was en hadden we wellicht nu al meer dan voldoende alternatieven.

Door de aanslepende onduidelijkheid blijkt dat we een grote achterstand in productie van alternatieve energie hebben opgelopen. Samen met een niet aangepast netwerk voor de distributie van stroom zou dit al snel kunnen leiden tot stroomtekorten.  Tegelijk zijn er de reclamespotjes en advertenties van Elia die zeggen ‘klaar te zijn voor groene stroom’. Nu weet ik toevallig dat een redelijk groot project voor groene stroom in Oostende sterk is beknopt omdat het netwerk van Elia deze stroom niet kan opvangen.

De politieke doortastendheid van onze komende regering is ook al gebleken uit het ‘akkoord’ over de nucleaire taks. Na weken palaveren is beslist om de beslissing nog even uit te stellen. Tja, als de uitdagingen waar we voor staan op die manier aangepakt worden, dan lijkt het me naïef te geloven dat de politiek de problemen zal aanpakken. We zullen het verdorie zelf moeten doen, net nu  ik die rekende op een paar dagen vakantie.

Advertenties

occupy de vlaamse regering


Ik  ben dus gisteren even langs gegaan op de ‘Occupy Ghent’ manifestatie. Er waren een paar honderd mensen, vooral jonge mensen, enkele standjes en een redelijke hoeveelheid honden. Tijdens de speakerscorner kon iedereen zijn mening kwijt, en daar konden boze woorden aan het adres van de banken natuurlijk op veel bijval rekenen. Maar er waren ook oproepen voor een grote bewustzijnsverandering en voor meer liefde. De volkvergadering zelf heb ik niet gevolgd, maar als ik de reacties daarover op Facebook lees dan was dit blijkbaar niet zo’n succes.

Het is natuurlijk geen makkelijke kwestie om ongenoegen om te zetten in een visie van wat we dan wel willen. Het is ook niet zonder risico om de wereld in zwart-wit te bekijken. De banken zijn de slechten en wij zijn de goeien. Toch denk ik dat het uiten van verontwaardiging belangrijk is, en volgens mij zijn er nog steeds meer redenen om boos te zijn.

Neem nu onze Vlaamse regering,  je weet wel de excellenties van ‘wat we zelf doen, doen we beter’. Een bouwvergunning goedkeuren voor een megalomaan winkelcentrum waarvan we weten dat dit zal leiden tot meer files en sluiten van winkels in de binnenstad bijvoorbeeld. Als dit de vertaling is van ‘Vlaanderen in Actie’ dat inzet op innovatie en creativiteit dan zijn we ver van huis. We kunnen minstens 10 betere ideeën afleveren die meer tewerkstelling creëren met een positieve impact op de samenleving. Maar blijkbaar hebben projectontwikkelaars meer invloed bij de overheid dan u en ik.

Nog zo’n voorbeeld is de geplande gevangenis in Beveren. Om een of andere duistere reden is die nu net gepland op een stukje grond dat een belangrijk onderdeel kan vormen van het Mecanno-tracé, het alternatief voorstel voor de lange Wapper. Als de Vlaamse regering daar nu een gevangenis bouwt dan omzeilt ze de verplichting om het alternatief tracé te onderzoeken. Terwijl er meer dan voldoende ruimte is om de gevangenis een beetje op te schuiven. Je kan het hele verhaal hier lezen, en dan meteen je protestbrief mailen naar de Vlaamse regering.  Want een regering die haar eigen wetten blijft overtreden, dat kan niet.

vanalles te bezetten


Het bezetten van pleinen blijkt behoorlijk aanstekelijk te zijn. Gisteren blijkbaar in Leuven, zaterdag onder andere in New York, Antwerpen en Gent, waar ik zeker een kijkje ga nemen.

Vandaag  ga ik wel niet mee doen met de internationale actie (zie filmpje), want er staan wat andere zaken op het programma. Eerst aan station van Gent-Dampoort even meehelpen met de actie van 11-11-11. De bedoeling is er om fietsers te belonen met het fietsplaatje. Daarnaast willen we treinreizigers aanzetten om hun eigen klimaatakkoord te tekenen. Na de actie trek ik richting Zottegem om alvast 440 scholieren via de klimaatshow te overtuigen om hun eigen akkoord te tekenen.

Allemaal belangrijk, want we mogen niet vergeten dat de regio’s waar het minste broeikasgas wordt uitgestoten het meeste te leiden hebben onder de ontregeling van het klimaat. En regelingen om het asielbeleid te verstrengen (zoals nu weer aangekondigd) zullen absoluut onvoldoende zijn om de miljoenen klimaatvluchtelingen tegen te houden die we nog kunnen verwachten. Redenen genoeg dus om het systeem in vraag te stellen. Via veranderingen in het eigen leven én via diverse vormen van politieke actie.

een goed 2012


Allez, na de Europese top  zal het wellicht nu weer enkele weken wat rustiger zijn op de financiële markten tot zich het volgende probleem aandient natuurlijk. En zelfs al had ik vannacht weer last van muggen, we kunnen er toch zeker van zijn dat de eindejaarsperiode er weer aan komt. De reclamesector maakt zich klaar om ons weer te overdonderen met een gigantisch aanbod van overbodige en belachelijke spullen die we absoluut moeten kopen.

Ik zal er dus maar een schepje boven op doen om zelf ook een geschenkje te promoten. Een ecologische kalender voor 2012. De ex-collega’s van Ecolife hebben daarbij een grote hoeveelheid informatie en tips gebundeld en er een mooie uitgave van gemaakt. Ik heb de kalender al eens goed bekeken en er opnieuw een aantal nieuwe tips in gevonden, bijvoorbeeld over ecologisch skiën, ontcijferen van codes van cosmetica of eieren. Verder staat er heel veel informatie in en zijn er ook een aantal doe-dingen opgenomen. Zo leer je hoe je zelf een waterfilter kan in elkaar knutselen. De kalender besteed aandacht aan de jaarlijks terugkerende acties zoals de week van het bos, Earth overshoot day of de nacht van de duisternis. Handig tenslotte zijn de tweewekelijkse lijstje met een opsomming van de beschikbare groenten en fruit van het seizoen, waarmee je zo naar de winkel kan stappen.

Dus, als je in een situatie zit dat je absoluut een geschenk moet afgeven, en de omstandigheden maken het onmogelijk om zelf iets te maken of iets tweedehands te schenken, dan is deze scheurkalender toch een goede oplossing. Hier kan je meer info vinden. In de boekenwinkel (en wereldwinkel) is de kalender te koop voor 14,95 euro.

Als nu heel veel mensen de tips uit de kalender gaan toepassen dan ziet het er alvast goed uit voor 2012…

500 dagen…


Vandaag is het 500 dagen geleden dat de onderhandelingen voor een nieuwe regering gestart zijn. En als ik de onderhandelaars bezig hoor op de radio dan kan ik een zucht af en toe niet onderdrukken. Bij de vele contacten die ik heb tijdens mijn ronde door Vlaanderen merk ik ook dat heel wat mensen aan het afhaken zijn. Ze begrijpen niet waarom de partijpolitieke en communautaire spelletjes zodanig bepalend zijn dat de echte problemen niet aan bod komen. Want in de 500 dagen is het nauwelijks gegaan over de risico’s van het klimaatprobleem, de afhankelijkheid van olie, de nakende crisis in de voedselproductie of energiesector. Om nog te zwijgen over het bevolkingsvraagstuk. Zelfs over zinvolle tewerkstelling, goed onderwijs of een degelijke asielbeleid is nog nauwelijks gesproken. Dit lijken me zaken die toch iets meer belang hebben dan de taal van een rechter in Halle?

Helemaal ongerust word ik als ik de drijfveer hoor van sommige politici. Het gaat er niet meer om wat de kiezers willen, het gaat niet meer om het realiseren van een maatschappelijk project,  maar de ondertoon is de angst voor de beurzen en de markten. Het zijn de beurzen en de financiële markten die bepalen wat we moeten doen (en dat is volgens hen saneren, besparen en privatiseren). Dat is dan weer het gevolg van het onverantwoord maken van schulden (om oude schulden af te betalen). En dit hoort dan weer bij ons groeimodel en het systeem van de rente. Want wie leent moet rente betalen en om dus meer geld te kunnen terugbezorgen dan je hebt geleend moet je groeien. Dus meer produceren (liefst met minder mensen) en meer verkopen.

Dat de planeet deze onstilbare honger naar energie en grondstoffen niet meer kan volgen is ondergeschikt. Dat de schade aan mens en milieu elke dag groter wordt speelt nauwelijks een rol. Voor die groei zijn we bereid de Noordpool te riskeren (om naar olie te zoeken) en de vliegtuigsector te subsidiëren.

Kortom een redelijk hopeloze zaak die niet vol te houden is. Dat we van richting moeten veranderen is duidelijk, alleen lukt dit niet bij volle snelheid. De hele mikmak vertragen, even stilstaan en dan met zijn allen goed nadenken wat voor wereld we eigenlijk willen lijkt met aangewezen.

De problemen naar volgende generaties doorschuiven (o.a. met het maken van nog meer schulden) is niet meer verantwoord.  Wie trouwens een overzichtje wil van de totale wereldwijde schuld kan hier eens klikken.

7 miljard


Een dezer dagen is het zover, nummertje 7 miljard zal het licht zien. Exact kan men natuurlijk nooit weten hoeveel aardbewoners er zijn, volgens sommigen zijn de huidige cijfers onderschattingen, volgens ander zijn we met minder dan we denken. Hoe het ook zij, de groei van de bevolking is geen simpele kwestie, waar ik regelmatig vragen over krijg (en waarover ik al meer dan eens heb geschreven op deze blog). De vraag die ik meest krijg is ‘zijn we niet met teveel op de planeet?’

Laat ik toch maar beginnen met een minder bekende grafiek dan de hokeystick afbeelding die de exponentiële groei van de bevolking laat zien. Wat je hier ziet is de groeisnelheid van de wereldbevolking. De snelheid was het hoogste begin jaren zestig, toen ben ik geboren en was er een jaarlijkse groei van 2,2%. Dit tempo is in elk geval gehalveerd en nu zitten we aan een groei van 1,1% per jaar.  De verwachting is dat dit blijft dalen tot rond de 0,5% in 2050. Het goede nieuws is dus dat de groei niet zal blijven duren, en we wellicht ergens deze eeuw de piek bereiken (rond de 9 miljard).

Negen miljard mensen, is dit haalbaar? Tja het is afhankelijk van een heel simpele keuze. Zijn we bereid de levensstandaard van een gemiddelde Indiër aan te nemen, dan is er plaats voor 15 miljard mensen. Willen we echter leven zoals de gemiddelde Amerikaan dan is er maar plaats voor 1,5 miljard mensen. 9 miljard zit daar ergens tussenin, maar toch dichter bij de Indiër. Een andere optie is een wereld met een kleine groep geprivilegieerden die een hoge standaard (en impact hebben), en een grote groep sukkels die het met weinig moeten doen. Dat is de wereld van vandaag. Als iemand een goed argument heeft om deze situatie te verdedigen, laat maar komen.

De volgende dagen zal er wellicht heel wat te doen zijn over bevolking. Maar volgens mij is het probleem niet zozeer een kwestie van aantal mensen, maar vooral van hoe we de beschikbare bronnen eerlijk verdelen, rekening houdend met de grenzen van de planeet.

Wie rond het thema nog wat meer info zoekt, hier is een blog rond het idee van twee kinderen, de klok die tikt en een interessante site van het bevolkingsfonds van de Verenigde Naties.  Tenslotte nog een filmpje dat het probleem duidelijk maakt…

2019


Bram is hard aan het fietsen op zijn hometrainer. Met de energie kan hij een peertje van 60 watt laten branden in de donkere kelder waar hij zichzelf verschanst. Overal ligt rommel en staan er dozen met onduidelijke spullen. Bram is duidelijk niet op zijn gemak. Hij ziet er moe en gespannen uit, zijn kleren zijn vies, hij kijkt met doffe ogen rond.  Af en toe gluurt hij even door een kiertje dat hij gemaakt heeft in het met zwart papier afgeplakte kelderraampje. In de verte zijn af en toe ontploffingen te horen, dichterbij is er geblaf van honden, een auto die traag door de straat rijdt. Hij ziet aan de horizon het schijnsel van een brand, wellicht wat verder in de stad.

Plots hoort hij gebons, iemand roept ‘doe open, ik weet dat je hier zit, komaan doe open, snel’. Bram krimpt in elkaar. Hij gaat even naar de kelderdeur, maar aarzelt.  Hij bedenkt even dat hij beter een een stok had kunnen nemen. Het geroep wordt luider, hij doet voorzichtig de deur open. In een flits springt het jonge meisje de kelder binnen. Bram doet de deur dicht en kijkt voorzichtig naar zijn bezoeker. Ze ziet er even  belabberd uit als hij zelf, maar ze is niet bang en kijkt hem recht in de ogen. ‘Oda’ zegt ze krachtig, ze zet een volle rugzak op de grond en steekt een vuile hand uit. Ze schudden elkaar de hand. De grote jongen zegt met een klein stemmetje ‘aangenaam, Bram Blijleven, Bram’. Even knippert de gloeilamp en dan gaat ze uit.

Voila, dit zou de start kunnen zijn van het verhaal dat ik ga maken. Geen verhaal eigenlijk maar een toneelstuk voor kinderen van 10-12 jaar dat ik ga schrijven in opdracht van het Educatief Theater Antwerpen. Dit gezelschap maakt producties voor kinderen en jongeren rond diverse thema’s, en na een paar gesprekken is afgesproken dat ik een stuk over milieu en klimaat ga maken. Iets waar ik met plezier aan ga werken. Of het zal uitgevoerd zal worden is nog even afwachten omdat er wat subsidiedossiers moeten ingediend worden. Maar als alles goed gaat zal ‘2019’ in het najaar volgend jaar in première gaan. (voor de duidelijkheid, ik ga deze keer niet meespelen)

Aangezien in vandaag weer flink wat onder weg was kon al de eerste ideeën op papier zetten over personages en verhaallijnen. Verder heb ik deze middag een brainstormsessie gehad met een aantal medewerkers van de Bond Moyson Oost-Vlaanderen, want daar willen ze ook de groene kaart trekken. Veel enthousiasme en ideeën om de volgende jaren de milieudruk te verminderen tot en met een kinderboerderij op het dak.

Hieronder nog een (slechte) foto van de groep scholieren in Menen die deze morgen mijn verhaal mocht (moest) aanhoren. Goed opletten wie zijn groene kaartje in de lucht stopt…