“in de herfst kan je beter paddenstoelen kopen in plaats van aardbeien”


Het is niet mijn gewoonte om mails die ik krijg openbaar te maken, maar ik denk dat Daan het deze keer niet erg zal vinden. Lees even mee:

Zoveel hartjes na elkaar dat kan alleen komen van een jongen met een hart voor de wereld. Dus stel ik voor dat je ook eens een kijkje neemt op zijn site, en eventueel iets op zijn gastenboek achterlaat.

Advertenties

positieve voorbeelden


Gisteren was ik de gast in Lebbeke, voor een enthousiaste groep mensen van de open milieuraad. Voordien ben ik even langs gegaan bij Bruno en Helene die zowat de lokale Low Impact familie vormen in Lebbeke. Via de ecologisch verbouwing van een boerderij tot co-housing project, en verder via Lets en voedselteams en het organiseren van diverse activiteiten maken ze van hun ‘huiself’ een soort centrum voor transitie.

Bruno is net gestart met een nieuw bedrijfje ‘groene gevels’. Het doel is om mensen te adviseren en te helpen om hun gevels om te vormen tot groene gevels. Het gaat om ‘grondgebonden’ planten die langs de gevel kunnen groeien en zowel voor schaduw, voor vlinders of voor fruit kunnen zorgen. Met zijn ‘groene gevels fietskar’ kan hij zowel particulieren, bedrijven als openbare besturen van dienst zijn. Op basis van de oriëntatie van de gevel, het soort grond en de omstandigheden kan hij meehelpen om ervoor te zorgen dat de juiste planten op de juiste plek staan.

Geef toe dit is een voorbeeld van het ondernemerschap dat we nodig hebben voor de toekomst. Werk dat bijdraagt aan ons welzijn (want meer groen in de straat maakt mensen vrolijker), dat goed is voor de planeet (CO2 uit de lucht halen, biodiversiteit bevorderen) en geen negatieve impact heeft. Net als de stadsimkers, de zelfoogstboeren, de repairateliers en de dakboerinnen zijn dit de beroepen van de toekomst.

Dus, wie zin geeft in een groene gevel en best wat advies kan gebruiken kan alvast terecht bij Bruno (je zou dit dus de ‘groene keuze van de Low Impact Man kunnen noemen’

PS1: ik heb ondertussen de bijlage van De Morgen gelezen, best interessant. Maar toch weer typisch dat in de aankondigingen gesproken wordt over ‘Het boek ‘de klimaarcrisis” , terwijl het gaat over een brochure, dus helemaal niet het duurzame product dat ze beloofd hebben.

PS2: naar aanleiding van mijn klacht over de brochure van Electrabel kreeg ik volgende reactie:

Geachte heer 

Naar aanleiding van uw klacht over het ontvangen van een ongewenste reclamefolder “Electrabel”

heb ik een bestuurlijk verslag – gemeentelijke administratieve sanctie-opgemaakt en overgemaakt aan de Juridische dienst van de stad Gent.

Ik hou jullie op de hoogte!

pas op voor de keuze van De Morgen


Vandaag heeft de Morgen nog maar eens de groene inkt boven gehaald. Dat kranten en tijdschriften eens wat meer aandacht besteden aan het klimaat-thema is op zich een goede zaak. Maar waarom er dan plots in het groen moet zijn is me toch een raadsel. Het doet me een beetje denken aan de marketing actie van Mc Donalds die besloten hebben hun rode vrachtwagens groen te schilderen. Uiteindelijk zal de milieu-impact van dit groene papier groter zijn dan gewoon papier.

Maar voor 1 keer zal ik toch de Morgen kopen, vooral omwille van het boekje dat erbij zit van Peter Tom Jones en Philippe Huybrechts. Ik ga ervan uit dat dit werk een nauwkeurige stand van zaken zal geven van de huidige situatie van het klimaat en dat wil ik niet missen. In de bijhorende reclamespotjes hoor je dan dat deze actie mogelijk is dankzij Essent en dat ‘Essent de groene energiekeuze is van De Morgen’. Tja, dit doet me nu wel wat twijfelen aan de capaciteiten van deze krant om me te helpen bij mijn keuzes.

Essent is namelijk de slechtste speler op de  Belgische markt als het gaat over groene energie. Jawel, ze doen het zelfs nog slechter dan Electrabel wat toch wel een behoorlijke prestatie is. Je kan het makkelijk nakijken op de site van Greenpeace, daar staan op de allerlaagste plaats wat betreft groene energie. Ondanks de mooie groene praatjes haalt Essent zijn energie vooral uit steenkoolcentrales en blijft het zelfs investeren in nog meer vervuilende steenkoolcentrales. Je zou je dan afvragen of de mensen bij de Morgen dit niet allemaal grondig hebben uitgezocht alvorens Essent  aan te bevelen als beste keuze. Maar de vork zit anders in de steel, zelfs al weten ze dit, het gaat om de poen die ze kunnen verdienen met dit soort acties. Een krant is net als een bedrijf op zoek naar winst, en zal dus als het moet ook zijn ziel verkopen.

In mijn studententijd heb ik nog op benefietconcerten meegespeeld ten voordele van onafhankelijke krant de Morgen. Maar ondertussen merk ik dat het een product is geworden dat mikt op de ‘betere tweeverdiener’ met steeds meer bijlagen om steeds meer luxueuze producten aan te prijzen zoals vliegreizen, parfum en horloges met een prijs waarmee je een dorp in Afrika een maand lang  kan voeden. Of ze nu in het groen is gedrukt of niet onafhankelijk is deze krant (net als de andere kranten) al lang niet meer. Daarvoor zijn de adverteerders net ietsje te belangrijk geworden.

vreemde wereld…


In de Alpen worden duizenden sneeuw kanonnen ingezet om toch maar voor een laagje sneeuw te zorgen voor de duizenden toeristen die er willen komen skiën, want deze mensen hebben toch ‘recht op hun skivakantie’. Dat deze kanonnen aangedreven door fossiele brandstoffen zorgen dat de klimaatverandering sneller gaat en er wellicht binnenkort nog minder sneeuw valt doet even niet ter zake.

In Gent wordt elke schooldag een fietsstrook als parkeerplaats gebruikt door ouders die (vaak met hun 4×4) hun kinderen opwachten op het einde van de schooldag. Als ze een boete krijgen van de politie zijn ze kwaad, want je kan toch niet verwachten dat hun kinderen met de bus of de fiets zouden rijden, dit is toch veel te gevaarlijk.

Bij de start van de koopjesperiode in de Verenigde Staten is opnieuw een dode gevallen. Een vrouw is er vertrappeld terwijl ze stond aan te schuiven om een gsm op te kop te kunnen tikken voor 39 dollar. Een paar cijfers uit eigen land, ondanks de grote crisis gaan Belgen steeds meer op reis én wellicht zullen in 2011 meer auto’s verkocht zijn in ons land dan ooit.

Zowel over het probleem van overstromingen als over het Vlaamse Klimaatplan zegt onze Vlaamse ‘minister van leefmilieu’ Joke Schauvlieghe doodleuk dat we tekort schieten onze doelen niet halen en dus iets meer zullen moet doen. En toch zegt ze dit op een manier alsof ze fantastisch bezig is.

Volgende maandag begint in Durban de volgende ronde van de klimaat onderhandelingen. Alle waarnemers gaan er vanuit dat er geen akkoord uit de bus zal komen. Maar wees maar zeker dat we de volgende twee weken weer om de oren geslagen zullen worden met groene kranten vol reclame voor groene producten, en speciale bijdragen op radio en televisie (geflankeerd door reclame voor groene producten). De klimaattop zal net op tijd voorbij zijn (9 december) om ons dan weer volop te kunnen concentreren op de consumentenhoogmis van de eindejaarsfeesten.

Meer en meer is mijn hoop gebaseerd op de vele duizenden mensen en groepen die op kleine schaal kiezen voor andere oplossingen. Dagelijks kom ik mensen bezig die niet wensen mee te doen aan het najagen van macht en bezit, mensen die inzien dat goed leven niks te maken heeft met ski-reizen en goedkope gsm’s.  Mensen die begrepen hebben dat het tijdperk van groei, concurrentie en verspilling op zijn laatste benen loopt. De nieuwe wereld is op komst.

melkrobot of boer?


Vandaag was ik in Biotechnicum, een school in Bocholt waar toekomstige landbouwers worden opgeleid. Een interessante en belangrijke doelgroep dus. Tussen de twee lezingen mocht ik even een kijkje nemen bij de volautomatische melkmachine, een inderdaad behoorlijk spectaculair staaltje techniek.

Het is jammer dat landbouwers vaak gezien worden als tegenstanders van wie voor milieu ijvert. Ik wou aan deze 14-15 jarigen dan ook duidelijk maken dat ze zelf echt wel belang hebben bij een andere manier van voedsel produceren. Uiteindelijk is de moderne landbouwer helemaal ingeschakeld in een economisch model gericht op verhogen van de winst en verkleinen van de kosten. Zware leningen, zware administratie, grote druk en afhankelijk van natuurlijk elementen. Het is allemaal minder romantisch dan het uitzicht van de koeien en kippen zoals ze op de verpakking van melk of eieren staan. Een echt gesprek met deze jongeren was niet mogelijk (gezien de grote groepen), maar achteraf kwam een meisje me toch vertellen dat ze het heel boeiend vond. En dus was mijn dag weer goed.

Een hele tijd geleden schreef ik hier al iets over duurzaam dorp Olst, dat een van de deelnemers was in een competitie rond het duurzaamste bouwproject. Nu krijg ik het bericht dat Olst door een vakjury verkozen tot ‘Duurzaam Dorp Overijssel 2011′. Olst krijgt een geldprijs van € 200.000,- om duurzame plannen te realiseren. Olst scoorde punten bij de jury met de plannen voor een wijk van aardehuizen (Earthships). De ecowijk wordt door de bewoners zelf gebouwd en krijgt naast zelfvoorzienende aardehuizen ook natuurlijke speelplekken, dieren en een bezoekerscentrum om ook mensen van buiten de wijk bij het project te betrekken. Wie organiseert eens zo’n wedstrijd in Vlaanderen (misschien Leuven of Gent of Limburg die in een wedloop zijn gewikkeld om zo snel mogelijk klimaatneutraal te zijn?) Of zou dit een nieuw plan kunnen zijn voor Uplace?

En, als het positief is, mag het ook gezegd worden. Vandaag heen en terug vanuit Gent naar Bocholt, met vier treinen en twee bussen die (bijna) perfect volgens het boekje reden. Merci mensen van de Lijn en NMBS

een grote meneer


Ik weet niet of de naam ‘Dennis Meadows’ je iets zegt, maar het ‘rapport van de Club van Rome’ kent iedereen. Ik heb zelf nog steeds het beduimelde exemplaar dat ik zo’n dertig jaar geleden kocht als jonge student in Gent. Het rapport dateert van 1972 en was de eerste ernstige waarschuwing dat er grenzen zijn aan de groei. De voorbije dagen was Dennis Meadows in ons land en vandaag gaf hij een lezing aan de Ugent. Dit mocht ik niet missen.

Er was eerst nog heel wat gedoe omdat de aula dubbel geboekt was en er dus een hoop studenten ‘bestuurswetenschappen’ in de zaal zaten te wachten op hun prof. Toen uiteindelijk werd beslist dat die les niet doorging verlieten ze massaal en vrolijk de zaal. Je zou denken dat bestuurswetenschappers nog iets kunnen opsteken van zo’n monument in systeemdenken en speltheorie.  Niet dus. Dan kwam er een veel te lange inleiding van een prof die vond dat hij nog eens moest uitleggen wat het rapport van de Club van Rome was. Pas toen Dennis Meadows achter de microfoon stond werd het muisstil. Het was bijna een magisch moment, een klein kwetsbaar mannetje in die veel te grote aula, die rustig de zaal in kijkt. (de man is ondertussen 69 jaar)

Wat hij vertelde was niet allemaal zo nieuw, maar de manier waarop was zeer overtuigend en verfrissend. Toen hij aankondigde dat dit trouwens zijn allerlaatste publieke lezing was besloot hij zijn voorbereiding te laten vallen en aan de hand van een aantal random slides zijn verhaal te vertellen. Daarbij gebruikte hij verschillende spelletjes met het publiek (onder ander een interessant experiment met een hoepel). Je begrijpt dat ik beroepshalve bijzonder geïnteresseerd ben in zo’n aanpak.

De essentie van het verhaal is dat we aan het begin staan van wat hij een revolutionaire verandering noemt. Het politiek systeem, het economisch systeem en het ecologisch systeem staan onder druk en enkel als we kiezen voor andere zienswijzen en aanpak maken we kans er nog iets van de maken. Net zoals in het transitie-verhaal sprak hij over piek-olie en veerkracht. Bij momenten dacht ik waarom zitten al die onderhandelaars hier niet in de zaal, zodat ze eindelijk inzien dat ze de problemen alleen maar groter maken door te werken met oplossingen uit vorige eeuw.

Het was geen vrolijk verhaal (zoals het idee dat democratie op steeds meer plaatsen onder druk staat, dat ook techniek ons nauwelijks kan helpen), maar ik hoop dat zijn ideeën tenminste ook wat sporen achter laten bij de honderden studenten die er wel bij waren. (en stiekem zat ik me af te vragen, zou ik binnen 18 jaar ook nog lezingen geven?)

land zkt premier


Ik zal er maar vanuit gaan dat het niet is omdat ik voor het eerst op de lijst stond dat er niks meer schijnt te lukken na de vorige verkiezing van 13 juni 2010. Ondertussen is de situatie zo verziekt dat blijkbaar enkel nog sarcasme en humor afdoende zijn om te beschrijven wat er nu aan het gebeuren is. Dat het vertrouwen in de politiek elke dag verder afneemt zal dan ook niemand verwonderen.

Goed, we hebben nog altijd Europa natuurlijk. Al blijkt meer en meer dat op vlak van klimaatbeleid Europa het weinige krediet dat ze hadden ook aan het verspelen zijn. Zoals blijkt uit dit opiniestuk van 3 politici van 3 verschillende partijen. (toch een positieve vaststellingen dat in dit geval een standpunt over de partij-grenzen mogelijk is).

Bon, dus Europa is inderdaad met andere kwesties bezig. Blijven er dan nog onze regionale regeringen, die zorgen toch dat de boel blijft draaien? Strooizout is er dit jaar alvast genoeg (wat getuigt van een uitzonderlijk lange termijn visie), maar verder is de ambitie van de Vlaamse regering toch ook vooral om voor meer beton en winkelcentra te zorgen.

Het geval van Uplace blijft toch merkwaardig. Iedereen is ertegen,  adviezen van provincies en gemeentes zijn negatief en toch wil de Vlaamse regering niet op haar standpunt terug komen.  Zelfs bij Unizo hebben ze begrepen dat dit soort megaprojecten niks goed kan bijbrengen. En creativiteit kennen ze daar ook nu Tom Kestens daar aan de slag is, bewijze dit filmpje ‘zonde van de regio’.