bijna een regering


Daarnet kreeg ik een telefoontje van De Standaard met de vraag of ik blij ben met de nieuwe regering. Tja, dat er nu eindelijk een regering is zal wel goed nieuws zijn zeker. Maar zover ik kan inschatten wat de visie en het beleid van deze nieuwe regering zal zijn ben ik helemaal niet optimistisch. Als ik het bekijk vanuit mijn bezorgdheid zie ik een ingewikkeld regeerprogramma gebaseerd op de oude recepten waarbij de echte problemen nog maar eens niet worden aangepakt.

Welk plan heeft de regering klaar om de afhankelijkheid van fossiele brandstoffen de volgende jaren te verkleinen? Wat is het antwoord op de toenemende spread tussen rijken en armen in onze samenleving? Hoe wil ons land een geloofwaardige bijdrage leveren aan de wereldwijde inspanningen die nodig zijn om de klimaatverandering tegen te gaan?   En als er al geen ambitie is om daaraan iets te doen gaan we ons dan beter voorbereiden op de gevolgen van die klimaatverandering? Bijvoorbeeld door na te denken over onze kwetsbaarheid ten opzichte van zowel droogtes als wateroverlast? Eens uitzoeken hoe het zit met onze voedselzekerheid als de wereldwijde voedselproductie verder onder druk komt te staan?  Nadenken hoe we toch enkele van de miljoenen verwachte klimaatvluchtelingen gaan opvangen? Of tenminste een paar ideeën om de toenemende chemische vervuiling van onze lucht, water en bodem tegen te gaan?

Je zal in het nieuwe regeerakkoord vruchteloos zoeken naar antwoorden op deze vragen. Ja, wellicht zijn veel van de bevoegdheden doorgeschoven naar de gewesten of zijn dit problemen die aan ‘de markt’ moeten overgelaten worden?  De regering Di Rupo 1 biedt mij in elk geval geen hoopgevend perspectief op de toekomst.

Deze morgen op de trein van Lommel naar Gent zag ik de vele vakbondsmilitanten vrolijk opstappen al gingen ze op schoolreis.  Hoewel ik begrijp dat ze protesteren tegen de onevenwichten in het akkoord, ook de vakbonden hebben het nog niet begrepen. Blijven vasthouden aan groei, koopkracht en consumptie in een wereld met steeds meer mensen en steeds minder hulpbronnen is onhoudbaar. Noch de neoliberale recepten van Europa, noch het krampachtig vasthouden aan de verworven rechten brengt ons dichter bij een oplossing voor de enige echte uitdaging: hoe vermijden we dat deze planeet op korte termijn onleefbaar wordt.

Een rechtvaardig klimaatakkoord zou daar een belangrijke stap in kunnen zijn. Dus hoop ik dat zowel de vakbondsmensen als de werkgevers morgen op de klimaatbetoging zijn in Brussel. Ik zal er zijn, het gaat ook om de toekomst van hun kinderen.

Advertenties

2 Reacties

  1. Wij zullen er morgen ook zijn, Steven!!!

    Alvast lieve strijdvaardige groetjes, samen voor een rechtvaardige wereld voor iedereen,

    Griet & co

  2. Je was er. Twee foto’s van jou, Steven:

    en

    Groeten,
    Dirk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: