echte rijkdom


Deze morgen bij de klimaatshow voor 260 leerlingen in Kortrijk was er bij de kwis een jongeman die vragen stelde bij de tips die ik op zo’n moment geef. Het idee dat ‘te rijk worden’ niet goed is voor de planeet kon er bij hem niet goed in. “Wat heeft dat nu te maken met ecologie en natuur“, bleef hij vragen.

Tja, ik begrijp best dat niet iedereen het verband ziet. Al weten we dat de rijkere landen een veel grotere ecologische voetafdruk hebben dan de arme landen. En we weten ook dat wie meer geld heeft het er veel minder problemen mee heeft om voedsel of energie te verspillen. Of dat het maken van exotische reizen en kopen van grote wagens veel te maken heeft met rijkdom. Deze feiten maakten echter weinig indruk.  Op de terugweg in de trein kreeg ik nog een argument cadeau. In de Standaard las ik een artikel over de relatie tussen rijkdom en waarden.

Uit een aantal onderzoeken blijkt dat rijkere mensen zich minder houden aan de verkeersregels, er minder moeite mee hebben om te liegen of vals te spelen. De verklaring is dat de rijke mensen ervan uitgaan dat ‘hebzucht goed is’ een waarde die ze meestal meekrijgen in hun opvoeding. Andere factoren (zoals religie, geslacht of politieke voorkeur) blijken geen invloed te hebben. De slotzin is duidelijk ‘voor de elite moet alles wijken voor het verwezenlijken van de eigen belangen’. Misschien niet zo’n wereldschokkende conclusie, want het is iets wat we op kousevoeten aanvoelen.

En wie zich afvraag wat ‘te rijk zijn’ is, kan deze link helpen. Je voert je gemiddelde netto inkomen in en ziet meteen hoe rijk je bent. Met een inkomen van ongeveer 1600 euro per maand  ben ik zelf ook bij de rijkste 10% van de planeet. Het is een ruwe vergelijking gebaseerd op algemene gegevens. Maar het helpt toch om een en ander in perspectief te plaatsen. En begrijp me niet verkeerd ik heb het nu niet over de 15 tot 20% van onze bevolking die moeite heeft om de touwtjes aan elkaar te knopen, maar eigenlijk moeten we misschien blij zijn als we de volgende jaren gemiddeld een beetje armer worden. Tenslotte is een betere herverdeling absoluut nodig én is het goed voor de planeet.

Want zeg nu zelf, echte rijkdom heeft niet zoveel te maken met de bankrekening. Een onverwacht praatje in de bus, een lekkere zelfgebakken taart met je kinderen, erkenning voor het werk dat je doet,  een trage wandeling langs het water, of een gestolen uurtje in de armen van je geliefde, dat is pas rijkdom.

Advertenties

de nieuwe verlichting


Ik weet niet of het toeval is – ik denk van niet eigenlijk – maar ik hoor meer en meer van mensen en groepen die allerlei initiatieven nemen om hun steentje bij te dragen aan een eerlijker en groenere samenleving.  Zo is er Bart bijvoorbeeld, gepassioneerd door licht en de manieren om daar een pak energie mee te besparen.  Met de site ‘goedlicht‘ wil hij nu meer mensen aanzetten om zich anders te verlichten.  Op de site is er heel wat informatie te vinden over wat licht nu precies is, welke soorten lampen de meest zuinige zijn enzovoort.

Maar er is meer, een van de drempels waarom mensen aarzelen bij het omschakelen naar Led-verlichting is dat ze niet zo zeker zijn wat het resultaat zal zijn. En in de winkel kan je dat soms moeilijk inschatten. Dus gaat Bart op stap met een koffer met verschillende soorten lampen om samen bij de mensen thuis uit te zoeken wat de beste oplossing is. Gezien de lage prijs (20 euro) voor dit advies vrees ik dat hij binnen de kortste keren overal naar toe mag. In elk geval een mooi initiatief en de moeite om eens de site te bezoeken.

Hier in mijn buurt zijn dan weer een paar actiegroepjes gestart, bijvoorbeeld om het opruimen van een stukje natuur naast de spoorwegberm of het opstarten van een openbaar moestuintje met een school en een seniorenclubhuis.  Soms een beetje jammer dat er niet 1 plek is waar we al deze groepen kunnen zien en met elkaar verbinden. Dat zou de impact nog veel groter maken.

leve de jonkies


Een vraag voor iedereen: hoelang is het geleden dat je nog eens met je handen in de volle grond hebt gewoeld?  Ik vroeg het me gisteren af toen ik in Dikkelvenne (Gavere) met mijn handen in de aarde zat tijdens de boomplantactie. Nog maar eens een verhaal een gewone milieuheld. Kurt is garagist, maar ook erg begaan met hernieuwbare energie en elektrische auto’s. Hij was al een tijdje op zoek naar een stukje grond om te bebossen. Na lang zoeken krijgt hij de kans om 2 hectaren grond aan te kopen. Hij maak afspraken met de Vereniging voor bos in Vlaanderen en met de actie 10:10 van de universiteit Gent.

En gisteren was het zover, ongeveer 2500 boompjes zijn er aangeplant met een groep van ruim 50 studenten. Beuken, eiken, berken en ook een haag van struiken er rond. Het was een prettige bedoening, met veel plezier, gesprekjes, water, koffie, thee en een berg chocolade koeken (je zou je gaan afvragen of ze erom doen). Maar ik had meer dan genoeg voldoening aan het planten zelf zodat ik de behoefte aan suikergoed zonder grote problemen kon onderdrukken. Wie dat wou kon ook een wens aan een boompje hangen die dan samen met de boom groot kan worden.

Ik heb trouwens weer van alles geleerd. Van de 2500 boompjes die we nu op deze hectare in de grond hebben gestopt zullen zo’n vijfhonderd uiteindelijk een bos vormen. Vooreerst is er de natuurlijke selectie die maakt dat niet alle boom zullen doorgroeien. Na een jaar of zeven wordt het bos voor de eerste keer uitgedund, waarbij de zwakkere exemplaren verdwijnen. Nog eens zeven jaar later komt er een tweede uitdunning en dan kunnen we min of meer van een volwaardig bos spreken. Het mag duidelijk zijn, bomen planten is bij uitstek een uiting van lange termijn denken. (bomen omhakken is dus het omgekeerde). Voor wie zelf nog een bos wil planten nog een tip, doe het nooit als er oostenwind is!

Dus opnieuw een mooie en vruchtbare dag om nog lang te houden. Met ’s morgens de milieuheld van 82 jaar en in de namiddag de hele bende enthousiaste  jongeren. Om van de avond nog maar te zwijgen.

leve de oudjes


Ik ben op onderweg van Rijkevorsel naar Gavere. Dank zij de NMBS, mijn nieuwe tweedehandscomputer en internet everywhere kan ik op de trein mijn berichtje schrijven. Met naast mij een kopje thee (dank zij de geweldige uitvinding genaamd: thermos). Deze morgen mijn verhaal gebracht voor een tachtigtal mensen van het ACW, die hun jaarlijkse brunch hielden.

Na mijn uitleg kwam een jongeman van 82 naar mij toe die vertelde over zijn inspanningen. Hij heeft net het dak laten isoleren (18 cm glaswol) en heeft superisolerend glas besteld. De volgende stap is het installeren van zonnepanelen op het dak. De man vertelde dat hij wel eens wat reacties kreeg van mensen die vonden dat hij op die leeftijd toch niet meer met zulke zaken moest beginnen. Maar dat liet hem duidelijk niet afschrikken. ‘Als ik er geen voordeel meer aan hebben dan zijn het wel de mensen die na mij komen’ Dat is de juiste spirit natuurlijk, dus daar kunnen we meteen een voorbeeld aan nemen. Dat ook oudere mensen een belangrijke rol te spelen hebben in de weg naar duurzaamheid zal wel duidelijk zijn. Ze hebben vaak kinderen en kleinkinderen, meestal ook wat tijd en weten vaak nog wel iets over leven met minder, hergebruiken en zelfvoorziening. Ik mag hier wel verklappen dat de kans groot is dat ik in 2013 en 2014 ga samenwerken met Okra om hun campagne rond milieu te ondersteunen. Ik kijk er al naar uit.

Nog even melden dat ik na mijn praatje een schotel met heerlijke (veel te zoete) koffiekoeken vriendelijk aan mij heb laten voorbijgaan. Ik ben behoorlijk trots op mezelf, een vijfde dag op rij zonder toegevoegde suiker. En het heeft een positief effect op mijn energieniveau. Zo ging mijn loopje van 16 kilometer gisteren vlotter dan anders. Straks kan ik mijn conditie nog even uittesten, dan ga ik meehelpen bomen aanplanten in Gavere.

En dan hier nog een mooi filmpje voor een zondag, hoe een klein dorpje  in Spanje alle crisissen netjes doorstaat. Volgens mij is die burgemeester ook op weg naar de tachtig en denkt hij net hetzelfde. Als het er geen voordeel aan heb, dan zullen de mensen na mij dat wel hebben.

pech


Wie hier een beschrijving verwacht van hartstochtelijke scènes en emotionele ontmoetingen zal ik al op voorhand teleurstellen. Speeddating (al of niet veggie) is een eerder saaie bedoening.  We waren gisteren avond met 8 mannen en 7 vrouwen in het hoofdkwartier van Eva. Na wat onwennig wachten op een paar laatkomers kregen we een korte inleiding en een paar praktische afspraken. Ik had gedacht dat er wat meer richtlijnen of methodieken aan te pas zouden komen, maar het is uiteindelijk heel simpel; de vrouwen gaan elk op een aparte plek zitten en de mannen gaan 1 na 1 op bezoek voor een babbel van 10 minuten.

Na die tien minuten rinkelt het belletje en mag je naar de volgende doorschuiven. Ik ga niks vertellen over de andere deelnemers en zeker niet over de gesprekken. Wat wel opviel is dat je hier in elk geval te maken krijgt met redelijk gelijkdenkende mensen, die allen een behoorlijk ecologische reflex hebben en vaak ook in de sociale sector werken (ik spreek vooral over de vrouwen, want met de mannen heb ik nauwelijks gesproken). Ik kan me voorstellen dat dit inderdaad wat voordelen heeft. Wie wil kan op het einde van zo’n gesprek nog gegevens en visitekaartjes uitdelen.

Halverwege was er even pauze met een spelletje ‘sociale choreografie’. Waarbij je een plaats in de ruimte moet zoeken in functie van het antwoord op vragen als ‘wie heeft een plaat van Madonna in huis’ of ‘denk je dat dieren emoties kunnen voelen’. Altijd goed voor wat vrolijke opmerkingen, misschien hadden we ook daarmee kunnen beginnen. Tijdens de pauze waren ook de befaamde cupcakes van de partij. Naar ik gehoord heb van de anderen waren ze zeer lekker. Zonder room, zonder eieren, zonder melk, maar natuurlijk met een flinke dosis suiker. Ik heb mijn cupcape bij mijn ronde meegenomen en aangeboden aan de dames. Die echter meestal genoeg hadden met 1 gebakje.

Na de pauze gingen de gesprekken verder waarbij je wel eens grappige dingen meemaakt als: ‘dit heb ik al gezegd natuurlijk, of toch niet het zal aan de vorige geweest zijn’.  Of ‘of wat moet ik nu nog zeggen’. Maar goed, ik heb een paar aangename babbels gehad, lekkere cupcakes gezien. Maar ik denk niet dat dit mijn burgerlijke stand zal beïnvloeden.

suikervrij daten?


Met enige trots kan ik melden dat ik gisterenavond de zelfgemaakte chocomousse van mijn mama heb weerstaan. Daarmee ga ik de derde dag zonder suiker in. Gisteren had ik wat lichte hoofdpijn en voelde ik me wat flauwer, maar vandaag gaat het een stuk beter. Dat schijnt normaal te zijn bij dergelijke afkickacties.

Het dagje Oostende was een gelegenheid om nog eens een avondje TV  te kijken. En ik weet niet of het toeval is maar er waren toch een paar interessante dingen te zien. Op Koppen was er een reportage over ‘het nieuwe delen‘. Daar kwamen mensen aan het woord die bezig zijn met autodelen, co-housing en coach-surfing. De conclusie was dat er een trend bezig is waarbij het niet meer gaat over ‘hebben’ maar over ‘delen’.

Dat is iets wat wij hier al langer weten natuurlijk, maar om het dan op televisie te zien is wel tof. Trouwens in de reportage erna over ‘urban dance’ ging het ook al over delen, en groepsgevoel. Maar dat was nog niet alles, in de Laatste Show mocht Lieven Scheire het verhaal van ‘dagen zonder vlees‘ toe te lichten. Een beetje jammer dat ze Alexia niet hebben uitgenodigd (en zeker jammer dat ze niet eens vernoemd is). Anderzijds was de boodschap over de impact van de vleesindustrie wel heel duidelijk. (ik vermoed dat Piet Van Temse zich verslikt zal hebben in zijn TV-worstjes).  De cijfers en beelden in de Laatste Show waren trouwens afkomstig van Eva en Ecolife én ze gebruiken verdorie zelfs een beeld dat ik zelf al jaren gebruik in mijn show. Maar het is toch tekenend dat dit soort initiatieven de mainstream media binnen sijpelen.

Vanavond zal ik nog eens aan meerdere verleidingen moeten weerstaan. Ik heb me namelijk op een onbewaakt moment ingeschreven op een ‘veggie-speeddating‘. Jawel, dat bestaat dus, een speeddating voor singles die vegetariër zijn. Pas op, het is niet dat ik hopeloos op zoek ben naar een lief, maar als Low Impact Man vond ik toch dat ik dit evenement eens moest meemaken. (al is het maar om er stukje over te kunnen schrijven). De deelnemers krijgen niet enkel een reeks potentiële partners voorgeschoteld, maar dus ook ‘cupcakes’. En ik mag gerust zijn dat ze veganistisch zullen zijn, maar zal er suiker inzitten? Wil je weten hoe het afloopt met deze spannende vragen?  Come and see tomorrow.

afkicken


De eerste dagen van de suikervasten verlopen behoorlijk. Al vraagt dit toch een constante aandacht. Zo was gisterenavond na de show in Laarne de verleiding om een pintje te drinken toch wel groot. Gelukkig ontdekte ik dat er in de fruitsap van de wereldwinkel geen toegevoegde suiker zit. Want daar gaat het om, het vermijden van alle toegevoegde suikers. Niet simpel vooral op verplaatsing, zo heb ik deze middag in het station een broodje kaas gekocht, maar kan ik zeker zijn dat er in het broodje geen suiker zit? De snoepautomaten laat ik nu stoïcijns links liggen, ik heb wat kleingeld gegeven aan een paar muzikanten. Bij aankomst bij mijn mama in Oostende staan de koekjes al te wachten, maar ook die kan ik resoluut afwijzen. Uiteindelijk mis ik niks.

Afkicken van goedkope olie zal wellicht een pak moeilijker zijn dan van suiker. Wat nu gebeurt met de stijgende olieprijzen, en het bijhorende geklaag van de automobilisten is nog maar het begin. We mogen niet vergeten dat de productie van conventionele olie al zeven jaar niet meer is gestegen. Dit kan deels opgevangen worden door vuile onconventionele productie op te krikken (zoals de teerveldolie) maar zodra de economie wat aantrekt een de vraag stijgt gaan de prijzen omhoog. De politieke spanningen rond Iran doet de onrust toenemen, en mocht Israël het in zijn hoofd halen Iran te bombarderen dan zitten we opnieuw midden in een oliecrisis. En het gaat er niet om dat de olie plots op zou zijn, maar gewoon dat het steeds moeilijker wordt aan de vraag te voldoen, en we dus wellicht nog jaren in een roetsjbaan zullen zitten van op en neergaande prijzen.

Dat men de toekomst ooit anders heeft voorgesteld toont volgend filmpje aan. Het is gemaakt in 1958 en werpt een blik op de mobiliteit in de toekomst (nu dus), geloven in vooruitgang kan geen kwaad, maar ziet er achteraf gezien soms een beetje ridicuul uit…