het echte werk


Dag twee van het Groen weekend. Vandaag hebben we goed gewerkt, in de voormiddag kregen we van Elke DC een overzicht van onze boodschap en de geschiedenis van het kartel. Daarna kwam Tine H. met een presentatie van de grote dossiers in de stad die te maken hebben met wonen, stadsontwikkeling en mobiliteit. Interessant bijvoorbeeld dat sommige grote projecten die nu in Gent uitgevoerd worden (zoals Sint-Pieters station en de Loop) het resultaat zijn van een planningsproces van 20 jaar of meer. Om maar te zeggen dat een stad ontwikkelen een lange termijn visie vraagt.

Na het middageten hebben we een wandeling gemaakt (bijzonder mooi hier in het piepkleine dorpje Wemblay met 22 inwoners). Na de wandeling zijn we dan gestart met de trainingssessie waarbij iedereen een korte toespraak mocht houden voor de groep waar we dan feedback op konden geven.  Het ging dus over opbouw van een verhaal, contact met het publiek, gebruik van metaforen en humor, non-verbale communicatie, gebruik van stem, toepassen van stijlfiguren en retorische technieken om het publiek te boeien. Tussen door kregen we nog wat truckjes mee van Filip W., de fractieleider van groen in het Vlaams Parlement.  Er is goed gelachen, we hebben heel wat geleerd en tegelijk hebben we elkaar beter leren kennen.

Nu gaan we eten: een pasta buffet met 4 verschillende vegetarische sausen: spinazie-boursin met champignonnen, tomaten-bolognaise , pesto, en  ten stotte tomaat-mozarella. Wie durf nog te zeggen dat de Groenen niet weten wat goed leven is!

in de file voor groen


Ik kan niet veel meer vertellen over de vergadering van deze morgen (zie vorig bericht), want toen ik ik vertrok iets na twaalf moest er nog heel veel afgesproken worden. Er is wel nagedacht over welk liedje er dan gezongen zou kunnen worden, en of Wallonië dezelfde dag kiest als Vlaanderen (ja dus, 23 september), en of er dan twee aparte sites moeten komen (NL en FR) of eentje enzovoort. Het is allemaal niet simpel maar ik ben er zeker van dat er na mijn vertrek de nodige knopen zijn doorgehakt.

Ondertussen ben ik ergens anders. In de Ardennen namelijk voor het kandidatenweekend van Groen. Ter voorbereiding van de gemeenteraadsverkiezingen gaan we twee dagen werken aan teambuilding en strategie en tussendoor een aantal thema’s uitdiepen en technieken inoefenen. Maar voorlopig is dit nog niet echt het geval. Na een lekkere maaltijd zijn we nu bezig met een spelletje ‘de weerwolven van Wakkerdam’. Altijd goed om strategische vaardigheden in te oefenen. Morgen zaterdag begint natuurlijk het echte werk, maar daar zal ik niet te veel over schrijven, want iedereen kan hier meelezen natuurlijk…

Oja, om naar hier te komen was het wel met de wagen te doen, en zo zat ik samen met 3 groen-collega’s nog eens in een goede ouderwetse file rond Brussel. Maar misschien is het wel goed om op die manier me te kunnen inleven in de situatie van de duizenden chauffeurs die dit dagelijks meemaken.

sing for the climate


Wie eens wil meemaken hoe een campagne live wordt opgezet, ik zit nu in een vergadering bij 11-11-11. Samen met mensen van CNCD, 11-11-11 en Nic Balthazar om plannen te smeden voor ‘Sing for the Climate’, de opvolger van de twee ‘Dance for the Climate’ acties van Nic Balthazar. (ter opfrissing het filmpje hieronder).

De vergadering is begonnen met een kennismakingsrondje, en een belangrijke vraag is alvast ‘bestaat er een franstalige Nic Balthazar? Want de bedoeling is op zondag 23 september op tientallen plaatsen in het hele land groepen bij elkaar te brengen die gaan zingen rond het klimaat. Het plan van Nic (hij is het nu aan het uitleggen) is ambitieus. Hij wil vooreerst de juiste artiesten vinden om van een klimaatlied een echte zomerhit maken zodat iedereen het deuntje leert kennen (ik denk meteen aan Tom Waes met het liedje ‘2 graden alstublieft ‘ als opvolger van ‘dos cervecas por favor’).

Op 23 september gaan dan op tientallen plaatsen grote groepen mensen overal zingen en daar worden ook filmpjes van opgenomen. Dit zou zo massaal zijn dat dit meteen een hoofdpunt wordt in het nieuws. De weken erna zouden overal groepen, scholen en bedrijven het lied gaan zingen en daar filmpjes van maken en die ook verspreiden. Daarmee hoopt Nic een soort ‘music for life’  effect te bereiken om uiteindelijk het thema heel sterk op de agenda te zetten tegen de klimaatconferentie in Doha (december 2012). Dat is zo’n beetje het plan, en daar gaat we nu dus over vergaderen.

Ik ga even opletten, en schrijf later alvast iets over de uitkomst. Ik hoop maar dat het goed afloopt, want er zitten 9 mannen en 1 vrouw rond tafel, wat al niet meteen de beste mix is…ik zal alvast mijn vrouwelijke kant inzetten 🙂

een knoop in de lijn


Het ziet er niet goed uit voor de reizigers van de Lijn. Net nu we volop zouden moeten inzetten op meer en beter openbaar vervoer zal er flink geknipt worden in het aanbod van de bussen en trams. Ik kan best begrijpen dat de Vlaamse regering haar begroting in evenwicht wil houden, maar dit soort maatregelen toont vooral dat er geen lange termijn visie is op mobiliteit en duurzaamheid.  Al jarenlang wordt veel moeite gedaan om mensen op de bus te krijgen, en nu het een beetje lijkt te lukken zullen deze mensen in de kou gezet worden. Met als gevolg dat er minder reizigers de bus zullen nemen en dat weer een argument zal zijn om het openbaar vervoer verder af te bouwen.

Er zijn ondertussen talloze voorbeelden van steden in het buitenland die volop geïnvesteerd hebben in goed openbaar vervoer met prachtige resultaten zowel voor zowel de mobiliteit als voor de leefbaarheid van de stad. Maar dit vraagt natuurlijk een lange termijn visie en die ontbreekt bij de kaasschaaf boekhouders van de Vlaamse regering. Te meer als Vlaanderen nu toch voor de 30% uitstoot reductie wil gaan ben ik wel heel benieuwd hoe dit zal gebeuren als tegelijk het openbaar vervoer wordt ingeperkt. (en ik hou mijn hart vast over de beslissing van Uplace, waar het best zou kunnen dat minister Schauvlieghe ondanks alle negatieve adviezen een milieuvergunning wil afleveren aan een project dat de verkeersellende alleen nog maar groter maakt).

Dus vanavond doe ik mee met de ludieke actie van Groen. Op 3 bussen tegelijk zullen respectievelijk een operazangers, een uniek muzikaal duo, een steractrice én een kok optreden. Daarmee klagen ze aan dat De Lijn vanaf 17 mei het avondnet tijdens de week schrapt.

Onder het motto ‘straks vertrekt de laatste bus voor u de pointe kent’ brengt Marijke Pinoy de slotscène van het theaterstuk waarmee ze momenteel door Vlaanderen toert. Omdat ‘straks de laatste bus vertrekt voordat het dessert is opgediend’ serveert een kok soezen aan de reizigers. En om te vermijden dat cultuurliefhebbers ‘straks moeten vertrekken voor het bisnummer is ingezet’, geeft operazangeres Ana Pardo Canedo het beste van zichzelf tussen de Korenmarkt en de Brugse Poort. Lize Accoe (ex De La Vega) en Naomi Sijmons (Rockrally) vormen voor de gelegenheid samen een uniek duo.

Met een presentje voor de buschauffeur en een flyer voor de reizigers nodigt Groen donderdagavond alle Gentenaars uit om zelf ook in actie te komen tegen de plannen van De Lijn.  Hopelijk lukt het om zo ook De Lijn op haar stappen te laten terugkomen. Wil je erbij zijn? Afspraak om 23u aan de Zuid.

monsanto


Ik heb de film nog niet helemaal gezien, maar dit is werkelijk een hallucinant verhaal. Een Amerikaanse boer die al zijn hele leven zonder GGO’s werkt krijgt een rechtszaak aan zijn broek van Monsanto; Want wat blijkt, door een storm is er GGO-zaad van andere velden op zijn velden terecht gekomen. Nu beschuldigd Monsanto de boer er van om illegaal hun zaad te gebruiken. Naast een schadevergoeding van 200 000 dollar willen ze ook volledig beslag leggen op de oogst. De film toont de strijd van de boer tegen de multinational.

In de tijd van het aardappelveld in Wetteren kregen de actievoerders wel eens het etiket van misdadiger en crimineel opgeplakt. Maar als dit de gevolgen zijn van de GGO industrie, dan is wel duidelijk waar de echte criminelen zitten. (als je nu geen tijd hebt om dit te bekijken – bvb omdat je aan het werk bent – hou de link bij voor het weekend.)

new systems


Gisterenavond ging het over nieuwe systemen, een actueel thema nu de oude systemen steeds meer in hun voegen kraken. In kader van het Springcafé van Timelab was er een flinke opkomst voor deze voorstelling van vier alternatieve systemen.  Intrigerend is het minste wat je kan zeggen over het verhaal van Kate Rich die als kunstenaar en handelaar een eigen handelssysteem heeft opgezet. Daarbij heeft ze een dertigtal producten die via sociale netwerken de hele wereld rondreizen.  Ze noemt het zelf een ‘zeker niet op tijd systeem’. Als je bijvoorbeeld thee uit Bangladesh bestelt moet je wachten tot er reizigers zijn die (een deel van) de route afleggen. Kate Rich organiseert dus geen transporten, maar gaat de goederen meegeven met reizigers die de trip toch maken. Ze brengt ook helemaal in kaart welke weg een product aflegt, en ook de kostenstructuur is  in detail terug te vinden. Tenslotte krijg je ook verhalen van de reis van het product. Omdat alle tussen stapjes in een database worden bijgehouden worden de trajecten en netwerken ook zichtbaar. Het kaartje hiernaast toont bijvoorbeeld alle transacties die langs Brussel Zuid zijn gelopen. Kate kan niet leven van deze handel, en heeft ook geen ambitie om dit op grote schaal te doen, maar het is een boeiend maatschappelijk onderzoek en kunstproject.

Het tweede verhaal kwam van Frederik Matthijs  die als projectontwikkelaar sociale economie  in de Gentse wijk ‘Rabot’ vooral de verschillende complementaire munten heeft toegelicht. Een meer bekend verhaal (ook voor de lezers van deze blog). Een van de gasten van de Boerenbond wist te melden dat er boeren zijn die zelf een soort Lets-systeem hebben rond het gebruiken van zware landbouwmachines. Dit systeem bestaat blijkbaar al dertig jaar. Om maar te zeggen dat nieuwe systemen ook oude wortels kunnen hebben.

Ook  
Liesbeth Hiele is bekend  en bracht haar persoonlijk verhaal als stadsimker. Naast het idee van de stadslandbouw ging ze ook in op de vraag waarom ze weigert dit verder op te schalen. Voor haar is het essentieel dat ze dit met plezier kan doen, en zou het helemaal anders worden mocht ze daar willen van leven en het grootschalig aanpakken. Ze vermoed dat in de toekomst we misschien wel meer zullen genoodzaakt zijn om verschillende kleinere jobs en taken te combineren om een inkomen te verwerven.
Als laatste in de rij kwam Pieterjan Robijn toelichting geven over de Win-Win beurs, een platform waar bedrijven en organisaties elkaar vinden voor het uitwisselen van goederen en diensten zonder er geld aan te pas komt.  Aangezien ik ook heb deelgenomen aan de editie van 2012 kon je er hier al meer over lezen. Naast de vier inleiders waren er nog een reeks interessante mensen die vanuit verschillende hoeken nog boeiende aanvullingen in brachten. Ook achteraf zijn er contacten uitgewisseld, zodat het wel eens zou kunnen dat er verbindingen ontstaan tussen deelnemers aan het gesprek. En zo kunnen deze nieuwe systemen elkaar inspireren en versterken. Hoe idealistisch of vreemd deze modellen ook mogen zijn, we zullen dit soort ervaringen nog hard nodig hebben de volgende jaren.

improvisatie


Het zal niemand verbazen dat ik regelmatig een flesje wijn kado krijg na afloop van een lezing of debat. Soms ook wel eens koekjes of chocolade,  en dat is dan vooral goed nieuws voor de kinderen. Maar ik apprecieer het zeker als de organisatoren op zoek gaan naar een iets origineler attentie. Zo kreeg ik enkele weken terug na de lezing voor NT2 in Antwerpen twee tickets voor een voorstelling van de Belgische Improvisatie Liga. Deze club zorgt voor wedstrijden voor improvisatietheater.

Dus gisteren ben ik gaan kijken zo’n wedstrijd in Gent. Op het podium een arena, bij het binnenkomen krijg je kaartjes om je mening te geven én een pantoffel die je naar de spelers of de scheidsrechter kan gooien. Er is een flamboyante presentator, een muzikant en een echt scorebord. Met het nodige spektakel worden dan beide ploegen aangekondigd (telkens met 4 spelers) en kan het spel beginnen. De scheidsrechter leest een opdracht voor, bijvoorbeeld: ‘gemengde improvisatie, stijl Western, thema ‘met dank aan de jagers’, 6 minuten.’ Dan beginnen de ploegen erop los te improviseren. Na elke sessie mag het publiek dat met kaartjes zijn voorkeur voor een ploeg aangeven, na twee maal 45 minuten is de winnaar bekend.

Zeker een amusante avond met hilarische momenten zoals fietsbevallingen, operette scènes op een schip en pantoffelregens na nog eens een betwistbare beslissing van de scheidsrechter. Normaal gezien mag na afloop van de wedstrijd een speciale gast nog drie spelers sterren geven. Maar door omstandigheden had Bart Cannaerts die de gast zou zijn afgezegd en hadden ze er niks beter op gevonden dan mij die rol te laten spelen. Ik heb dus maar een ecologische evaluatie gemaakt van de improvisaties en de hoofdprijs toegekend aan Jeroen, een schitterende improvisator, en omdat hij kaal is degene die ongetwijfeld het minste shampoo gebruikt. Na afloop kreeg ik dan … een fles cava. En zo heb ik aan de sessie bij NT2 dan toch een flesje overgehouden én een hele leuke avond.