een luide schreeuw


Graag kom ik nog even terug op de droom van Tamara, leerkracht van de school ‘de Spycker‘ in Brugge. Omdat volgens haar de grootste bedreiging waar we mee te maken hebben helemaal niet opgepakt wordt wou ze duizenden kinderen samenbrengen. Om een duidelijk statement te maken waarbij kinderen oproepen om nu eindelijk iets te doen rond de klimaatchaos.

Vorige vrijdag was het dan zo ver.  Uiteindelijk waren er 4000 kinderen uit 30 scholen in Brugge aanwezig op de grote markt. Het evenement kreeg heel wat media aandacht, een reportage op het VRT nieuws, op Focus TV, en in vele kranten en tijdschriften.

Dat deze scholen nu allen flink rond dit thema hebben gewerkt is alvast een belangrijke verwezenlijking. Of politici daar nu wakker van liggen? Ik vrees van niet, maar dat mag geen reden zijn om dit soort acties als naïef af te schilderen. Integendeel, we zullen nog met veel meer mensen nog veel harder moeten roepen en zingen.  (en dat is in elk geval het plan bij Sing for the Climate op 23 september).

In elk geval, respect Tamara voor wat je in beweging brengt, zo hebben we nog vele vrouwen en mannen nodig.

Advertenties

volgende zondag: het Groene boek


Een razend interessant programma voor al wie begaan is met transitie en verandering. Op zondag 6 mei vindt in het Zuiderpershuis in Antwerpen de tweede editie plaats van Het Groene Boek: een uitgelezen programma van verhalen over en voor een duurzame toekomst. Schrijvers, academici en denkers uit het middenveld brengen zowel de uitdagingen als oplossingen onder de aandacht en horen ook graag wat jij denkt over hun visie, verhaal of getuigenis.

Literaire auteurs gaan met elkaar in gesprek over het milieu. Daarnaast staan o.a. kritische gedachtewisselingen over het gebruik van ggo’s en de overbevissing van onze zeeën op het programma. Vooruitstrevende praktijkvoorbeelden rond ruil- en deeleconomie worden in de kijker gezet. Ook buitenlandse auteurs komen aan bod, zoals Andrew Simms van the New Economics Foundation, die in twee debatten zijn visie zal verwoorden. Ook de Britse Saci Lloyd is van de partij. In haar meermaals bekroonde werk beschrijft ze de gevaren van de klimaatverandering op jongerenmaat. Ik mag deze dame interviewen om 11u30, daarna ga ik zeker nog luisteren naar andere auteurs.

Behalve in de grote debatten, kan je als bezoeker in gesprek gaan met opiniemakers aan de Trage Tafels of een speeddate aangaan met een organisatie die werkt aan de transitie naar een duurzame samenleving. Doorheen de dag worden ook spraakmakende documentaires over sociaalecologische thema’s vertoond.

Luister naar en schrijf mee aan deze veelzijdige verzameling van duurzame verhalen, op zondag 6 mei van 11u30 tot 22u in het Zuiderpershuis in Antwerpen.
Neem voor het volledige programma een kijkje op de website www.hetgroeneboek.be of www.facebook.com/hetgroeneboek.

goed gevonden


Gisteren was ik te gast op de wetenschapsexpo. Een evenement waar scholieren en studenten allerlei uitvindingen en onderzoeken voorstellen aan het grote publiek. Thema van dit jaar was ‘hernieuwbare energie voor iedereen’. Voor ik mijn praatje mocht houden kon ik ook even rondkijken en zag dat er toch behoorlijk wat leuke ideeën en ontwerpen tussen zaten. Een auto die rijdt op een combinatie van zonnecellen en windturbines, een vuilnisbak die geluid maakt als je er iets in gooit, een eetbaar bord, biogas van GFT-afval, een maquette van een daktuin, een serre met een verluchtingssysteem op zonne-energie, een turbine om energie op te wekken met golven van de zee, warmte uit het compostvat en zelfs een boekentas die zelf met een lichtje aangeeft als ze te zwaar geladen is.

Er waren niet echt werkende prototypes te zien, maar de vele stands gaven wel een goed overzicht van de richting waarin de leerlingen op zoek gingen naar oplossingen. Wat een beetje opviel, ik zag weinig uitvindingen die ons kunnen helpen om minder te consumeren of minder te verbruiken. Iedereen zoekt naar manieren om het groen te doen, maar het minder doen blijft een moeilijke kwestie. Niet te verwonderen natuurlijk want dit blijft ook nog steeds de richting waarin bedrijven en politiek zoeken. Onze levensstijl vergroenen, ok maar onze manier van leven in vraag stellen is natuurlijk nog een andere vraag.

Na afloop kreeg ik nog een interessante tip, de site instructables.com. Op het eerste zicht een bron met allerlei ‘doe het zelf’ technieken op vele vlakken. Er staan bijvoorbeeld ook een aantal bouwsystemen in voor energiefietsen, filmpjes en handleiding voor allerlei knutselwerkjes (zoals ook zonneboilers en windturbines). De moeite om nog eens verder te bekijken.

Minder meer


Het testen van de Cyclowatt in Brussel was op zijn minst gezegd interessant. Dit systeem maakt namelijk gebruik van een 5kW generator die gemaakt is voor een windmolen. Dit maakt dat er bij een laag toerental al een hoog rendement is. De opstelling met de fietsen werkt in elk geval, het lukt om met de fietsen de generator te doen draaien. Ik ben jammer genoeg niet technisch genoeg om helemaal uit te leggen wat we allemaal geleerd hebben. Een probleem is nog dat we snel aan een output van 300 volt of meer zitten en dat dit niet makkelijk om te zetten is naar bruikbare stroom om pakweg een DJ-installatie op te laten draaien.

Met deze opstelling fiets is het mogelijk om 800 watt op te wekken (100 watt per persoon) en het is zeker leuker dan op je eentje op een energiefiets zitten. Of we alle technische problemen opgelost krijgen tegen Couleur Café is nog even afwachten. Het is op zich al wonderlijk dat er mensen zijn die passioneel met dergelijke mogelijke oplossingen bezig zijn.

Trouwe bloglezer Björn stuurde me ook nog een mooi lied door van Stef Bos (bedankt Björn). Je kan het hier beluisteren en de tekst staat er onder. Mooi om aan verlengd weekend te beginnen.

Minder meer

Er zijn teveel mensen
Er zijn teveel woorden
Er zijn teveel sterren
Achter de maan
Er zijn teveel dagen
Die ik heb verslapen
Er is nog teveel
Wat ik niet heb gedaan

Ik heb teveel boeken
Die ik nog moet lezen
En ik denk nog teveel
Aan wat ik niet heb
Er is teveel vroeger
Wat ik moet vergeten
En ik heb met teveel vaak
Te weinig gezegd

En ik wil steeds meer
Steeds minder
Ik wil steeds minder
Minder meer
Er zijn teveel zinnen
Die ik nog wil zingen
Er zijn teveel landen
Waar ik niet ben geweest

Ik ben teveel binnen
Ik moet meer naar buiten
Teveel gedacht en
Te weinig geleefd

Ik heb teveel kaarten
Waarmee ik kan betalen
Ik heb teveel dingen
Waar ik weinig mee doe

Ik hoor teveel zinnen
Die zich blijven herhalen
Er zijn teveel beelden
Er is teveel onrecht
Er is teveel schoonheid
Die niemand meer ziet

Er is teveel oorlog
Te weinig verbeelding
Teveel van van alles
Te weinig van niets

Er is teveel leegte
Er zijn teveel zenders
Er zijn teveel egos
Het is niet gezond
Dezelfde gezichten
Dezelfde stront

En ik wil steeds meer
Steeds minder
Ik wil steeds minder
Minder meer

Er zijn teveel wegen
Die nergens naartoe gaan
Er zijn teveel mensen
Met teveel aan hun kop
Teveel beweging
Voor dat wat moet stilstaan
Teveel om te kiezen
En het houdt maar niet op

Ik zoek naar een eiland
Waar alles voorbijgaat
Een huis waar de tijd
Voor honderd jaar slaapt
Er is hier teveel
Wat mij niet kan boeien
Ik zoek naar een plek
Waar teveel niet bestaat

rondjes draaien


Vandaag wordt het een dagje gerief vervoeren, knutselen, in elkaar steken en testen. We gaan namelijk uitzoeken of het lukt om energie op te wekken met deze fietsen-carrousel.

Deze ‘cyclowatt’l is een idee van Nicolas uit Hoeilaart die op zoek ging naar een nog efficiëntere manier om energie op te wekken met fietsen. En zoals vaak het geval is de som van de krachten van in dit geval 8 fietsers meer dan 8 maal 1 fietser.

We gaan de opstelling uittesten met als doel de carrousel te gebruiken om tijdens Couleur Café een DJ-set te voeden. En in  geval van fatale ineenstorting van het elektriciteitsnet moeten we maar in elke straat een Cyclowatt voorzien. Wellicht vinden we wel een paar ministers die dan willen fietsen, rondjes draaien is toch een van hun specialiteiten.

politiek salon


Ik heb me al dikwijls afgevraagd hoe ik het voorraadje fair trade wijn- en streekbieren dat ik met al die lezingen heb verzameld ooit op zal krijgen. De oplossing is natuurlijk simpel: delen. En nu de verkiezingscampagne zich stilaan op gang trekt doet er zich een mooie gelegenheid aan. Op 18 mei organiseer ik bij me thuis ’s avonds een politiek salon.

De volgende weken zullen overal in Gent dergelijke salons worden georganiseerd met als doel het groene programma en de groene kandidaten voor te stellen. Wie wil weten wat het stadsproject van het kartel Sp.a-Groen nu precies inhoudt, wie wil vragen stellen over hoe bepaalde problemen aangepakt zullen worden, wie kennis wil maken met de zetelende gemeenteraadsleden en nieuwe kandidaten is dus welkom op zo’n salon.

Op mijn salon zal in elk geval Elke Decruynaere aanwezig zijn, groot politiek talent en gedreven boegbeeld van Groen in Gent. Meer details over het programma en de aanwezigen volgen nog, maar wie zich nu al wil aanmelden kan dit via een mailtje naar steven@lowimpactman.be  (de salons zijn vooral bedoeld voor potentiële Gentse kiezers)

En uiteraard zal er ook thee zijn en sapjes en heerlijk kraantjeswater!

(op 8 mei is er ook een politiek salon in Sint-Amandsberg, en dit bij de voortreffelijke enthousiaste kandidate Caroline Van Petegem. Meer info daarover volgt nog of kan je bij mij opvragen)

perzik met tonijn


Goed nieuws van de universiteit Antwerpen, naar aanleiding van de Oceanenweek hebben ze daar beslist om definitief tonijn te schrappen van alle menu’s. Het lijkt me inderdaad logisch dat we stoppen met het eten  van bedreigde diersoorten, al is niet iedereen daarvan overtuigd.  Zo reageerde Annelies Beck van ‘Vandaag’ op Radio 1 als volgt:  ‘ja maar’ wierp ze op ‘ik vind perziken gevuld met tonijn zo lekker, is er dan een alternatief voor?’ Alsof het genot van de perzik met tonijn belangrijker is dan het feit dat we op die manier belangrijke soorten oppeuzelen.  Trouwens als de tonijn is uitgestorven zal het ook gedaan zijn deze lekkernij. Het is jammer genoeg een reactie die ik vaak hoor, veel mensen zijn zo verwend dat ze niks willen opgeven tenzij er een volwaardig alternatief is.

Dus is de beste oplossing misschien wel dat universiteiten (en bij uitbreiding graag ook bedrijven, besturen, regeringen, scholen, organisaties…) dan maar zelf keuzes maken en de meest schadelijke zaken gewoon verbieden. Het zal natuurlijk een lange lijst worden, en veel mensen zullen het niet leuk vinden, maar in naam van de ‘vrije keuze’ de hele planeet om zeep helpen lijkt me ook geen goed idee.