van Gent tot Griekenland


Een prachtige dag voor een prachtig evenement. Vandaag kan je in Gent terecht voor het eerste Fair Festival, een initiatief van een paar ondernemende dames. Op het terrein van DOK krijg je een overzicht te zien van alles wat er op dit moment aanwezig is op vlak van ecologie, fair trade, doe het zelf en duurzaamheid. Met workshops, stands, proeverijen, activiteiten voor kinderen en nog veel meer. Zelf ben ik er met de LIM-mobiel en de nieuwste zonne-oven van 12 tot 16 uur (en er zullen ook enkele toekomstige ministers aanwezig zijn!).

Waar je op DOK de praktijk van de verandering kan zien, was er gisteren de boekvoorstelling van ‘Mensen maken de stad‘. Een boek dat ingaat op de achtergronden en theorieën van de nieuwe sociaal-ecologische stad, met diepgaande analyses, historische inzichten en vooral beleidsvoorstellen voor de toekomst. Kernwoorden zijn wonen, solidariteit, superdiversiteit, klimaatneutraal en participatie.  In heb nog maar enkele stukken gelezen, maar het lijkt me wel een aanrader voor wie mee wil denken over de richting waarin onze steden uit kunnen gaan.

Gisterenavond was ik dan weer in Wilsele, bij een info vergadering voor een nieuwe voedselteam. Daar was ook Rémi, van de ondertussen legendarische geitenboerderij in Alken. Hij bracht niet alleen een boeiend verhaal over verbondenheid maar had ook een uitnodiging voor een uniek evenement met de Griekse professor ‘Patat’. Het gaat met name over Christos Kamenidis, een van de oprichters van de Griekse aardappelbeweging.

Dit is een mooi voorbeeld van hoe een crisis nieuwe coalities laat ontstaan van onderuit. Boeren en burgers die elkaar vinden, de supermarkten links laten liggen en er zo allebei beter van worden. Nog interessant nieuws trouwens uit Griekenland. Deze korte documentaire laat zien hoe een lokale munt (de TEM) een belangrijke oplossing biedt voor de uitzichtloosheid die de Euro-crisis hier heeft gebracht (met dank aan Joost).

Om maar te zeggen, van Gent tot Griekenland, overal zijn mensen en groepen op zoek naar nieuwe oplossingen. En je kan maar beter deel zijn van deze groepen dan krampachtig vast te houden aan de oude recepten (met te veel vlees) die niet meer werken.

Advertenties

6 Reacties

  1. Het valt me vooral op dat de mensen in de video niet ongelukkig, maar zelfs gelukkig zijn… Je zou haast wensen dat we ook in zo’n crisis terecht komen om de mensen terug dichter bij elkaar te brengen…

    • Je zit natuurlijk niet de andere kant van het verhaal. Zoals mensen die misschien levensreddende medicatie of operaties niet meer kunnen betalen.

      Niet dat ik je totaal geen gelijk geeft, gebeurtenissen waardoor mensen gaan inzien dat geld en grote materiële welvaart relatief onbelangrijk zijn voor geluk, is een goede zaak.
      Maar een interessante vraag daarbij vind ik b.v. hoe we er in kunnen slagen om een maatschappij te creëren waar iedereen het met minder doet en minder belang hecht aan welvaart, maar waar b.v. het gezondheidssysteem nog wel op een zelfde hoog niveau blijft staan.

      • De voorgaande post was van mij. Maar met al die accounts die tegenwoordig op allerlei (soms ongewenste) manieren verbonden zijn, krijg je van die toestanden. Ik kan dus blijkbaar niet meer onder mijn eigen naam posten met mijn gewoon mailadres, omdat ik dan moet inloggen in een account waarmee ik helemaal niet wil posten. Bizar en bijzonder irritant.
        (Antwerpenvanopdefiets is een voorlopig ongebruikte blog.)

  2. @ antwerpenvanopdefiets:
    Ja, daar heb ik inderdaad ook schrik voor, als ouder van een gehandicapte zoon. De budgetten voor mensen met een handicap zijn nu al heel krap, met overal wachtlijsten tot gevolg. Maar wat als de economie op een zoveel lager pitje draait dat de overheid nog minder geld heeft te besteden? Ik vrees dat de zwaksten uit onze welvaarstmaatschappij dit het hardst gaan voelen.
    Toch, vanuit een soort oergevoel, doe ik er ook alles aan om mijn voetdruk op deze kwetsbare planeet zou klein mogelijk te houden. Want wat ben je met een goed gezondheidssysteem, als de aarde zo doodziek is? Met het geld dat ik minder uitgeef aan misbare “frutsels en prutsen”, steun ik een aantal verenigingen (voor mensen met een handicap, voor de natuur, voor de derdewereld, …) waarvan ik denk dat die het goed kunnen gebruiken, zodat zij kunnen blijven werken.
    Want ook daar voelen ze de crisis al: Minder subsidies en minder bedrijven die hun werking willen sponsoren.

    • Het is niet eenvoudig om een onderscheid te maken tussen een persoonlijk verhaal, een anecdote, en een systemisch verhaal zoals het macro economische.
      Om het zeer kort samen te vatten:
      1. er is nood aan het betalen van belastingen opdat er van voldoende overheid sprake zou kunnen zijn
      2. de overheid is niet hetzelfde als de politiek. De politiek zou die overheid moeten aansturen, maar heeft het vaak te druk met het politiek bedrijf op zich
      3. Voldoende budget is nog geen garantie van dienstverlening of kwaliteit van beleid. Daarvoor moet je goede mensen hebben, met het juiste mandaat en ook wel controle mechanismen
      4. Er zijn zeer veel soorten belastingen, zowel direct als indirect. Belastingen, dus inkomen voor de overheid, wordt bijna automatisch gekoppeld aan groei. Dat is een foute aanname. Er is geen ‘wetmatigheid’ die zegt dat zo moet zijn. Wel moeten er voldoende inkomsten zijn voor de overheid, maar er zijn veel manieren om die te innen.
      5. De belastingdruk is de mate waarin ‘iets’ belast wordt. Dat kan arbeid zijn, maar ook grondstoffen, energie of kapitaal. Traditioneel wordt arbeid het meest belast, omdat daar de meeste meerwaarde wordt geproduceerd. Dat is echter niet meer zo. Vele soorten jobs produceren geen ‘meerwaarde’ in termen van economische groei. Het is dan ook niet echt ‘slim’ om die arbeid zo zwaar te belasten.
      6. We zijn nu al meer dan 20 jaar bezig om het ‘verzekeringsprincipe’ te privatiseren. Terzelfdertijd hebben nog nooit zoveel mensen op de overheid gerekend voor hun levensonderhoud (of dat van hun naasten). Maar nog nooit was er zo weinig betalingsbereidheid van de burger om via de overheid die ‘verzekering’ (als een vorm van solidariteit) te organiseren.
      Er werd in de voorbij jaren nog nooit zoveel gespaard en private verzekeringen verkocht.
      De oplossing: een gemengde financiering van zo ongeveer alles. Dat betekent dat de toekomst van een gehandicapt kind zowel ‘verzekerd’ is via een combinatie van private initiatieven en ‘rechten opgebouwd als burger binnen de sociale zekerheid’. En die sociale zekerheid is trouwens geen ‘belastingsgeld’ maar bijdragen – juist ja- van de werkenden. En die zijn heden de facto met minder dan alle niet werkenden. We zitten dus met een omgekeerde pyramide.
      Er is geen economische groei nodig, en al helemaal niet via consumptie van goederen en diensten die ‘ingevoerd’ worden, om ons systeem recht te houden, maar een ander soort belastingen en een echte solidariteit die via de overheid wordt georganiseerd en opgelegd. En daarom moeten ook vermogens, energie en grondstoffen beter belast worden.

  3. Dank u wel, Lucie, voor deze verhelderende uitleg. Ik heb er mij natuurlijk nooit zo ernstig in verdiept, maar het stelt met toch wat gerust dat het in stand houden van het huidig economisch systeem geen noodzaak is om in de toekomst ook voor de zwaksten in onze maatschappij te kunnen blijven zorgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: