tijd voor iets anders


Ik zou kunnen schrijven over de aandacht die Green Evelien krijgt in Telefacts,  in Knack en De Standaard. Mooi hoe ze erin slaagt een hoge levenskwaliteit te koppelen aan een lage voetafdruk. Evelien is daar al jaren mee bezig en het is meer dan terecht dat haar verhaal wordt opgepikt.

Ik zou kunnen schrijven over de hondjes met een veel grotere voetafdruk dan Evelien en haar gezin. In New York zijn namelijk twee hondjes in de echt verbonden voor een prijs van 200 000 euro.  Hoeveel mensen zou je daar kunnen mee voeden bijvoorbeeld?

Ik zou het kunnen hebben over een site waar ik per toeval op terecht kwam. Happynews.nl vertelt verhalen waar je vrolijk van wordt. Zo worden flessen voor eenmalig gebruik verboden in een stadje in de VS en kan je er lezen dat dankbaarheid een belangrijke bijdrage kan leveren aan ons welbevinden.

Ik kan een stukje schrijven over de waarschuwing van de econoom Stern die in Davos, die meent dat we de risico’s van de opwarming van de aarde zwaar onderschatten. Of over het alweer zeer goed onderbouwde stuk van Kris De Decker die op zijn blog ‘Low Tech Magazine’ de kwestie van de houtpellets grondig analyseert.

Ik kan aankondigen dat we binnenkort weer mee kunnen doen met de No Impact Week en dat twee weken voor de start van de vasten al meer dan 4000 vlees-eters zich hebben ingeschreven voor dagenzondervlees.

Ik zou kunnen vragen om nog snel de petitie van Avaaz te tekenen om de Europese Unie er toe te overhalen om een aantal giftige producten te verbieden om zo de bijen te redden. Al meer dan 2 miljoen mensen gingen je voor.

Ik kan je uitnodigen om kennis te maken met de nieuwste minister, Lien, die als minister van Creatieve Recyclage verbazend leuke dingen maakt van wat anderen rommel noemen.

Ik kan iets schrijven over de ongelofelijke dynamiek die losgebarsten is in Ledeberg nu er een doe-het-zelf zaak de deuren sluit en er misschien een kans is dat de buurt eindelijk wat ruimte krijgt.

Kortom, wat schermutselingen in de gemeenteraad zijn relatief ten opzichte van de ontelbare hoeveelheid mensen die dag en nacht in de weer zijn om de wereld een beetje mooier te maken. Laten we dat nooit vergeten.

ledebergdoethetzelf

Advertenties

de strategie en de inhoud


Het is een beetje met gemengde gevoelens dat ik terugkijk op mijn eerste tussenkomst gisterenavond op de gemeenteraad. Ik kreeg veel complimentjes achteraf, maar toch…

Eerst even de context. Het ging over de punten 2, 4 en 5 die je kan vinden onder de ‘interpellaties’ in deze agenda. Vragen en een voorstel van motie (raadsbesluit dus) rond het gebruik van dienstwagens door de schepenen. Eerst even toelichten waarom ik op dit punt het woord moest voeren. We hebben namelijk de thema’s en commissies verdeeld binnen de fractie, en ik volg in de commissie Onderwijs en Facility Management alle bevoegdheden  op van schepen Martine De Regge. Dus bij vragen aan schepen de Regge is het aan mij om eventueel tussen te komen. Beheer van het stedelijk wagenpark hoort daarbij. Op voorhand was dan ook afgesproken met onze fractievoorzitter dan ik een woordje mocht placeren.

Wat de inhoud betreft gaat het hier over. Reeds bij de start van de legislatuur hebben de 3 groene schepenen beslist samen 1 auto te delen, en dus afstand te doen van het recht van elke schepen om over een dienstwagen (zonder chauffeur) te beschikken. Hoewel Groen dit in alle luwte wou uitproberen is het meteen opgepikt door de pers en waren interpellaties van de oppositie te verwachten.

En dus kwamen het Belang, NV-A en CD&V uitvoerig vertellen dat ze vinden dat alle schepenen het Groene voorbeeld moeten volgen en de laatste twee partijen legden een voorstel ter stemming neer. Je kan het helemaal lezen als bijlage bij de agenda, maar dit is het eerste artikel:

“Artikel 1:
Stelt het College van Burgemeester en Schepenen voor afstand te doen van het huidige principe ‘één dienstvoertuig voor één lid van het College’ en over te stappen naar het principe van autodelen waarbij er één dienstvoertuig voor 3 leden van het College ter beschikking wordt gesteld.”

Niet dat deze partijen nu plots grote voorstanders zijn van duurzame mobiliteit want de dag ervoor hebben ze hele mobiliteitsplan van het bestuur met man en macht afgebroken, maar hiermee willen ze natuurlijk andere zaken bereiken:

  • Sp-a en Open-VLD in verlegenheid brengen (want zij doen nu niet aan autodelen)
  • Groen in een moeilijk parket brengen (want nu moeten ze tegen autodelen stemmen)

Na een uitgebreide toelichting van de indieners kreeg ik als eerste het woord (ik had op juiste moment gezwaaid). Het was ook niet moeilijk wat Filip Van Laecke had nog net uitgehaald naar Groenen die met thermometers en waterkannen in de gemeenteraad rondlopen.

Ik ga hier  mijn tussenkomst niet uitschrijven (je kan die  hier beluisteren, klik op gemeenteraad van 29 januari, het punt start op minuut 32, mijn tussenkomst is op minuut 49). Maar ik had er geen moeite mee om te verdedigen waarom Groen tegen de motie zou stemmen. Integendeel, het was een mooie kans om aan te tonen dat we voorstanders van een andere aanpak zijn. De kern van mijn betoog(je) was dat we nood hebben aan een breed draagvlak om naar een ecologische stad te evolueren en we absoluut autodelen willen promoten, maar niet willen opleggen (zoals in het voorstel). Met een paar kwinkslagen en verwijzingen naar de op dit vlak weinig consequente houding van de indienende partijen heb ik dus mijn inbreng gedaan. Met de nodige commotie op de oppositiebanken tot gevolg.

foto van het parlement in Oekraïne

foto van het parlement in Oekraïne

Het vervolg van de discussie kan je zelf beluisteren, en al kreeg ik goede reacties helemaal gelukkig ben ik niet. Want wat me vooral opvalt is dat in de discussies (ook over andere thema’s) de strategische overwegingen vaak zwaarder doorwegen dan de inhoudelijke. Dit meerderheidssysteem veroordeelt de raadsleden in een wij-zij denken, en het is niet evident dit te overstijgen. De berichten in  Het Nieuwsblad over het eerste debat en het autodeelincident laten dit ook uitschijnen.

We zitten dus nog ver van de innovatieve manieren om te komen tot keuzes en beslissingen zoals die worden uitgetest in de G1000 of ‘het waarderend onderzoek‘.  Voor mij wordt de uitdaging dus binnen de bestaande spelregels inhoudelijke accenten te leggen. En misschien is de gemeenteraad daar niet het beste forum voor. Ik heb in elk geval nog veel te leren (daarom duurt zo’n mandaat misschien zes jaar).

PS: voor wie de politieke verhalen hier wat beu wordt: morgen schrijf ik zeker over iets anders!

de eerste schooldag


lammetjesEerst een paar vaststellingen van praktische aard over de gemeenteraad van gisteren. De maaltijd voor de raadsleden (en medewerkers) bestond uit een bloemkoolsoep, een stevige lamsbout met puree of een vegetarische pasta schotel met vier kazen. De soep en pasta waren best wel lekker.

Ik hoorde van de traiteur dat er 80 warme maaltijden waren voorzien en de verhouding al jarenlang 25% veggie en 75% vlees is. Nu bleek dat gisteren er onvoldoende veggie-aanbod was én een overschot van vlees. Niet alleen zijn er meer vegetariërs in deze raad dan in de vorige, maar heel wat vleeseters zien zo’n bout waar je makkelijk het lammetje bij kan fantaseren liever aan zich voorbij gaan. Ik heb dan ook even gesuggereerd aan de traiteur om de verhoudingen even te bekijken. Een stad die zich Veggie-hoofdstad noemt zou hier toch iets meer moeten kunnen doen. Ik probeer in elk geval de juiste kanalen te gebruiken (dienst Protocol) om dit te herbekijken.

Op één vraag uit het vragenuurtje wil ik even ingaan. Dirk Holemans, onze fractieleider wou weten hoe het zit met de GAS- boetes voor minderjarigen. Zoals eerder bekend zijn er in 2012 in Gent 5 500 boetes uitgeschreven. Wat jongeren betreft (16-18 jarigen) wordt automatisch een bemiddeling opgestart. Vorig jaar zijn er 71 bemiddelingsdossiers opgestart (1,3 % van het totaal). Blijkbaar zijn er slechts 12 bemiddelingen positief afgesloten, omdat de betrokkenen vaak liever een boete betalen dan mee te gaan in een bemiddeling. Verder verzekerde Termont ons dat in Gent sneeuwballen gooien, met de voeten op een bankje zitten of een broodje eten aan de kathedraal nooit een GAS boete zal opleveren. Dit is elk geval een thema dat Groen nauwgezet zal volgen.

De raadszitting zelf dan. Veel volk op de publieksbanken, een behoorlijk opgewonden sfeertje, een beetje als de eerste schooldag. Na een test met het elektronisch stemmen en het goedkeuren van enkele hoogdringende punten is de burgemeester gestart met het voorlezen van de beleidsverklaring. Dan mochten de verschillende fractieleiders reageren, in een strikte volgorde: eerste de grootste oppositiepartij zo tot de kleinste, en dan de kleinste meerderheidspartij en zo tot de grootste. De toespraken waren een beetje voorspelbaar en duurden nogal lang (in totaal van 19u30 tot 21u47, met een kleine onderbreking voor de klasfoto.

Waar NV-A en CD&V nog enkele ernstige punten van kritiek hadden rond bijvoorbeeld het aantal schepenen en de kostprijs van het ambitieuze programma was de tussenkomst van het Belang overbodig. Een half uur lang veronderstellingen maken en mensen bang maken (cafébazen, automobilisten, organisatoren van evenementen, bewoners…) voor dingen die gewoon niet in het akkoord staan. Toen Bracke tegen de regels en afspraken in het debat opende was er even wat tumult met het heen en weer sturen van verwijten. Het waren 10 geanimeerde minuutjes die echter weinig inhoudelijks opleverden. Om 22u37 is het gesprek over het bestuursakkoord afgesloten. Het akkoord is goedgekeurd meerderheid tegen minderheid – al moet het bestuursakkoord blijkbaar niet worden gestemd.

Dan zijn er nog enkele andere punten afgehandeld, en om 10 na elf heeft de burgemeester de vergadering opgeschort. Wat wil zeggen dat we vanavond om 19 uur terug samenkomen voor het vervolg. Vanavond ga ik alvast een CO2 meter meenemen, want volgens mij  begint de concentratie van CO2 in de raadszaal na enkele uren serieus te stijgen. Misschien is dat de verklaring voor het zakken van het niveau van de tussenkomsten?

 

het echte werk


Vanavond is het zo ver, de eerste ‘echte’ gemeenteraad in mijn carrière. Ik zal alvast mijn pedagogisch taak terug opnemen en proberen geïnteresseerde bloglezers wat wijs te maken in het verloop.

Om 18 uur starten de openbare werkzaamheden in het stadhuis. Voor de gemeenteraad echt start is er dan het vragenuurtje, daarbij kunnen raadsleden allerlei vragen aan het college. Morgen staan er 14 vragen op de agenda, het verslag ervan is later te lezen in de bulletins van vragen en antwoorden. Het is niet de bedoeling dat we daar met zijn allen vrolijk wat vragen uit onze duim zuigen, nee, de vragen moeten uiterlijk om 14 uur van de derde werkdag voorafgaand aan de gemeenteraadsvergadering aan de stadssecretaris bezorgd zijn. Ze dienen om aandacht te vestigen op bepaalde thema’s of om informatie in te winnen. Vanavond gaat het onder andere over GAS-boetes, strooien bij sneeuw, de bibberduik en storende lichtreclame. Tijdens het vragenuurtje is er voor de raadsleden en medewerkers ook de mogelijkheid iets (warm) te eten in de zaal naast de gemeenteraad.

Om 19 uur gaat de bel en start de gemeenteraad. De agenda van de vergadering is voor iedereen hier te bekijken.Deze agenda bestaat uit verschillende soorten punten. Je hebt er met hoogdringendheid die eerst aan bod komen. Daarnaast zijn er A en B punten. Deze B punten (morgen zijn het er 20) zijn al aan bod gekomen in de commissie en hoeven geen debat meer. Ze worden dus zonder discussie aangenomen. Het bepalen van wat A of B punten zijn gebeurt door de fracties, die 10 dagen voor de gemeenteraad de lijst krijgen van alle mogelijke punten. Als 1 van de raadsleden een bespreking wenst, dan wordt het automatisch een A punt.

Morgen staat er 10 A-punten op de agenda, waarvan het eerste punt, bespreking van het bestuursakkoord normaal gezien een flink debat zal opleveren. De oppositie probeert te argumenteren waarom ze bepaalde onderdelen (of het geheel) van het akkoord niet goed vinden. De meerderheid zal het akkoord verdedigen. Deze discussie gebeurt in principe door de fractieleiders van de 6 partijen en zal afgesloten worden met een stemming. Die is niet geheim, iedereen (ook het publiek) kan op de schermen zien wie voor of tegen stemt.

Na de A-punten is er tijd voor mondelinge vragen of interpellaties (morgen zijn er vier), deze maken deel uit van de gemeenteraadszitting (in tegenstelling tot de vragen van het vragenuurtje). Ook deze mondelinge vragen moeten op voorhand schriftelijk of elektronisch worden ingediend, ten laatste de vrijdag voor de gemeenteraad. Morgen staat er ook een voorstel tot besluit van de oppositie op de agenda (laatste punt), en aangezien het over een thema gaat dat door mij wordt opgevolgd zal ik hier moeten tussenkomen. Het zou ook kunnen dat dit op dinsdag gebeurt, want als de vergadering op maandag uitloopt (bijvoorbeeld tot middernacht), dan komen we met zijn allen terug op dinsdag om 19uur.

Tenslotte is er meestal ook een besloten vergadering. Dan moeten pers, publiek en medewerkers de zaal verlaten en blijven enkel de raadsleden over. Het gaat dan vooral om persoonsgebonden materies, personeelszaken (benoemingen, overplaatsingen en dergelijke), en levert bij mijn weten ook niet veel discussie op.
cafedentrukVolgens de overlevering gaan de raadsleden na de zitting nog iets drinken in café den Turk aan de overkant. Of dit vanavond het geval zal zijn kan je morgen lezen. De gemeenteraad is in elk geval een behoorlijk formeel en strikt geregisseerd gebeuren. Voor elke van de regeltjes zullen er wel historisch goede redenen zijn, maar ik ben echt wel benieuwd of zo’n beslissingsmodel ook werkt als we echt in periodes van snelle verandering en crisis komen. Afwachten of dit de volgende zes jaar zal gebeuren natuurlijk.

Arcelor Mittal: take the money and run


Het is toch een beetje zielig. Al die grote verklaringen van ministers en ministers-presidenten die hun verontwaardiging uitspreken over het banenverlies in Luik. Ze zullen grote woorden gebruiken, ze zullen het niet laten gebeuren, ze zullen de baas van Arcelor-arcelormittalMittal op het matje roepen enzovoort enzoverder. Net zoals bij de recente sluiting van Ford weet iedereen dat het gejammer van onze politici geen indruk maakt op de eigenaars en aandeelhouders van de grote multinationals.

Het jammere is dat het dezelfde politici  zijn die door het stof kruipen om deze grote bedrijven naar hier te lokken met allerlei subsidies en fiscale voordelen. In ruil voor deze gulle geschenken beloven de CEO’s dan extra investeringen en jobbehoud. Maar het is nu toch wel duidelijk dat deze beloftes van geen tel zijn. ‘Take the money and run‘, dat is het devies. Het is tenslotte het model waar wereldwijd voor is gekozen. Het kapitaal moet vrij kunnen circuleren naar de plek waar de hoogste winst te behalen is. Dat is het kapitalisme, de vrije markt die door alle traditionele partijen wordt omarmd. Het is dan ook een beetje doorzichtig om de dramaqueen uit te hangen als je zelf de wetten van de vrije markt moet ondergaan.

In plaats van de steeds weerkerende mantra’s van: we moeten concurrentiëler worden, harder werken en de bedrijven nog meer voordelen bieden zou zo’n drama misschien aangegrepen kunnen worden om enkele andere vragen te stellen. Zou het vele geld dat via de notionele interest naar de grote bedrijven gaat niet beter kunnen geïnvesteerd worden in lokale kleinschaliger projecten? Is het niet verstandiger KMO’s en jonge ondernemers te ondersteunen, zij zorgen tenslotte voor het grootste deel van de tewerkstelling. Moeten we niet meer kiezen voor coöperatieve ondernemingsmodellen? Moeten we zelfs de grondvesten van ons economisch model eens niet in vraag stellen?

De weinige stemmen die dat soort vragen stellen krijgen weinig aandacht. Tomas Sedlacek is zo iemand; ‘De hedendaagse economie zou afscheid moeten nemen van de voortdurende ontevredenheid en kunstmatig gecreëerde sociaal-economische tekortkomingen, en zou weer oog moeten gaan krijgen voor de rol van voldoening, rust en dankbaarheid voor datgene wat wij hebben.’ Hij is lid van de Tsjechische Nationale Economische Raad en schreef het steengoede boek ‘Economie van goed en kwaad’. Op 3 maart kan je hem aan het woord horen in Antwerpen. Ik zal erbij zijn.

nummer 500 en 501


Het is geleden van 29 juni 2009 dat er zoveel bezoekers naar mijn blog zijn gekomen. Toen is een Low Impact Man reportage uitgezonden in Italië, en zijn er 4 399 Italianen op deze blog komen kijken (ze zullen er wel niet veel van begrepen hebben). Maar gisteren zijn hier 3 690 bezoekers langs geweest, 5 keer meer dan een normale dag. Uit de vele reacties  onthou ik vooral die van Mattias, die denkt dat ik door de blogpost van gisteren toch gewoon het politieke spel meespeel en het beter is te focussen op eigen verwezenlijkingen en voorstellen dan aandacht te geven aan wat ik niet goed vindt.

En gelukkig zijn er nog andere zaken waarover ik kan over schrijven. Gisteren heb ik bijvoorbeeld in Roeselare lezing nummer 500 gehouden. Dit voor een groep meisjes (en enkele jongens) eerste jaar BSO. Niet evident voor die jongeren om anderhalf uur te luisteren naar verhalen over de wereld en het klimaat, maar ze deden zeer goed mee, en ik had achteraf toch het gevoel een zinnige bijdrage te hebben geleverd.

lezingschoolDe allereerste lezing was ook voor jongeren, op 25 juli 2008 voor een groep JNM’ers. Toen had ik nog geen flauw idee van dat er steeds meer vragen zouden van komen, niet alleen van scholen maar ook van bedrijven, gemeentes, verenigingen enzovoort. De kleinste groep die ik ooit heb gesproken bestond uit 1 persoon, de grootste uit bijna  2 000 compostmeester. Ik ben zowat in alle parochiezalen van het land geweest, heb voor nonnen gesproken, politieke partijen en kleuters.Het is vooral dankzij die vele lezingen en shows dat ik van ‘Low Impact leven’ mijn beroep heb kunnen maken. Met dank dus aan de vele organisatoren.

Aangezien het mijn afwijking is dat ik nogal wat cijfertjes bijhoud (niet enkel de meterstanden dus) kan ik melden dat er zo’n 49 530 mensen mij levend hebben gehoord (minus degene die in slaap zijn gesukkeld). Het valt niet te becijferen of dit iets uithaalt, de gemiddelde voetafdruk in ons land is in die periode blijven stijgen. Toch krijg ik regelmatig mails of spreken mensen me aan dat ze zelf acties ondernemen om hun milieu-impact verkleinen. Eén keer kwam een jongen van een jaar of vijftien me na een lezing vertellen dat dit de eerste keer was dat hij geboeid was door een ecologisch thema. Dus misschien zijn die 49 529 anderen al lang vergeten waar het over ging, dan was het nog de moeite voor die ene jongen.

Ondertussen zijn er steeds meer mensen die de boer opgaan met hun eigen verhaal, denk maar aan de 18 vrijwilligers van OKRA, mensen als Green Evelien en anderen. Zelf stop ik er niet helemaal mee (al zal het aantal lezingen drastisch verminderen), maar straks ga ik in elk geval naar Wetteren voor nummer 501.

constructieve oppostie = leugens verspreiden?


Dat politiek een spel is waar wel eens stevig getackeld wordt is alom bekend. Neem nu het huis aan huis blad van de NV-A dat deze week in mijn bus is gevallen. Op de voorpagina staat: we gaan voor een goede, constructieve oppositie! Prima, denk je dan, dit kan het niveau van het debat alleen maar ten goede komen. Op de volgende pagina wordt het bestuursakkoord doorgelicht. Een beetje te verwachten oprispingen over te veel geld voor armoedebestrijding, te weinig nadruk op plichten voor nieuwkomers, de plannen rond mobiliteit, de kostprijs van het hele programma. Het zijn punten van kritiek die vanuit het standpunt van NV-A logisch zijn.

Maar dan staat er een toch een passage die iets verder gaat. Het gaat over de geplande foodcouncil. Voor ik het weergeef wil ik even letterlijk citeren uit het bestuursakkoord:

2.71 Het nieuwe stadsbestuur richt een ‘foodcouncil’ op naar het voorbeeld van de Canadese stad Toronto. Deze foodcouncil zorgt voor een cluster van lokale initiatieven rond voeding en geeft het stadsbestuur advies rond een breed gamma van onderwerpen betreffende gezond en betaalbaar voedsel. ( p. 19, na te lezen via deze link)

Hier kan je lezen hoe dit vertaald wordt door de NV-A:

NVaFOODCOUNCIL

Ik laat je zelf oordelen of dit een adequate interpretatie is van het bestuursakkoord. Maar een raad die zal bepalen wat Gentenaars mogen eten??  Zelf vraag ik me dan af wat er aan de hand is. Is de auteur gewoon dom en weet hij/zij niet wat een food council is, en neemt hij/zij de moeite niet om dit even uit te zoeken? Of is dit een bewuste strategie om mensen bang te maken op leugenachtige wijze – of hoe noem je dit anders?

Het toeval wil dat we gisterenavond de nieuwjaarsreceptie hadden met de nieuwe gemeenteraad, en ik dus een kans kreeg om mijn vragen te stellen aan de auteur zelf. De eerste NV-A ster die ik aansprak, Karlijn Deene, wist van niks. Dit is tussen haakjes een talentvolle jonge politica die erg groene standpunten inneemt. Karlijn wist me wel te melden dat dit een stukje was van  de hand van Siegfried Bracke.

Dus ben ik even bij hem uitleg gaan vragen. Enja, hij heeft het geschreven en hij weet natuurlijk wat een Food Council is. Maar vertelde hij me, dit is gewoon ‘part of the game’. Zo werkt dat nu eenmaal. Toen ik opperde dat ik, als naïef groentje, dacht dat het in politiek gaat over argumenten en inhoudelijk motivaties, haalde hij zijn schouders op. Soms wel, maar dit is het pingpong spel dat we gaan spelen, je zal dat nog wel leren.

Tja. Ik weet nog niet zo zeker of ik zo’n spel wil spelen. Ik kan begrijpen dat het zo werkt, maar dat wil niet zeggen dat ik nu ook foutieve informatie over de oppositie ga verspreiden, zelfs al is het ‘part of the game’. En hoe betrouwbaar is iemand (of een partij) die om naar de gunst van de kiezer te dingen gewoon verkeerde informatie gaat verspreiden?

Misschien bega ik een strategische fout door nu aandacht te besteden aan deze tactiek, of vinden sommige mensen mijn opmerkingen NV-A- bashen. Maar ik geloof dat precies dit ‘politiek spel’ maakt dat veel mensen afhaken of enkel nog cynisch over politici kunnen praten. Dus, beste Siegfried, zou ik toch vragen om dit soort verdraaiingen achterwege te laten en de burgers ernstig te nemen. We hebben er – als politici – een gezamenlijk belang bij.