met de vélomobiel


Soms overkomt het mij ook. De verleiding die te groot wordt. En dus heb ik nu een velomobiel. Ik heb vroeger al wel eens een ritje gedaan met een zo’n overdekte driewieler. En af en toe ging mijn jongenshart wat sneller kloppen bij het zien van de supergestroomlijnde nieuwe modellen. Toen ik onlangs ging informeren om er eens een tijdje een te huren, bleek er ook een tweedehandsmodel te koop te zijn. Dus na wat twijfelen en tellen heb ik de knoop doorgehakt.

IMG_20140327_104018Zoals ziet je doet de fiets iets meer denken aan een raket (of een sigaar), dan aan een bolide, maar dat vind ik prima. Ik heb er natuurlijk wel wat plannetjes mee, het lijkt me bijvoorbeeld een ideaal ding om ook een straattheater versie van mijn verhaal te brengen. En uiteraard kan ik me met deze fiets over langere afstanden verplaatsen op eigen kracht.

Zo ben ik zondag even heen en weer gefietst naar Eeklo, en bij rustig trappen zit je al snel aan een snelheid van 20 kilometer per uur, iets harder duwen en dertig per uur is haalbaar. Ik vind het persoonlijk ook comfortabeler om zo te fietsen, je rug en polsen worden niet belast en je kan meer kracht zetten. Dat wil zeggen dat ik voor lezingen en opdrachten in een straal van pakweg 20 kilometer me helemaal fosielvrij kan verplaatsen. Grappig is ook dat mensen je spontaan aanspreken en willen weten hoe het ding werkt.

Nu de campagnetijd dichterbij beschik ik nu ook over een gepast campagnevoertuig. Dus binnenkort mag je hier beelden verwachten van een gepimpte vélomobiel…

 

Advertenties

campagnenieuws


Ik ben toch heel tevreden dat we beschikken over een actief middenveld van vele organisaties die rond allerlei maatschappelijke thema’s campagne voeren. Hieronder 2 recente campagnes.

De Klimaatcoalitie lanceert de nieuwe campagne “Jobs4Climate” om duidelijk te maken dat investeringen in energierenovaties, een slim elektriciteitsnet, hernieuwbare energie en milieuvriendelijk vervoer tot 60.000 bijkomende jobs kan opleveren in België. Tegelijk kunnen ze de luchtvervuiling terugdringen, de afhankelijkheid van dure fossiele brandstoffen afbouwen en de klimaatverandering afremmen. Door voldoende en gericht te investeren kunnen we een duurzame toekomst vorm geven. Meer informatie vind je via de campagnesite.

Steun de campagne van de Klimaatcoalitie en verspreid de affiches en filmpjes.

Ondertussen loopt ook de campagne van Broederlijk Delen ‘Plant de toekomst’ al een aantal weken. Tijdens deze campagne gaat de aandacht naar jonge landbouwers in Senegal die in moeilijke omstandigheden er toch in slagen om aan tuinbouw te doen en een inkomen te verwerven. Tegelijk wil Broederlijk Delen de achterban doen nadenken over de eigen leefstijl. Vorig jaar was er hiervoor de Foodtest die ingevuld werd door meer dan 15000 mensen.

Onder de noemer “Boer zoekt toekomst”  zijn er nu drie animatiefilmpjes verschillende toekomstperspectieven van de jonge Senegalese boer Ibrahima beschrijven. Het publiek kan via de webpagina stemmen op de toekomst die zij het beste zien zitten. In het zog van de 11.11.11-actie “België is geen eiland”, worden de Vlaamse politieke partijen herinnerd aan hun verklaringen rond ‘duurzame landbouw’ en de resultaten van de stemming worden bekend gemaakt samen met de de politieke eisen.

En er alvast één politieke partij die deze bekommernissen ter harte neemt. Hoe dat zit rond voedsel kan je nu zaterdag ontdekken op ‘Groe(n)ten uit Gent’, een politieke, culinaire en educatieve namiddag rond voedsel. Ik zal er ook zijn met de LIM-mobiel (en als de zon schijnt kunnen we koken met de zon)

 

gezonde sla uit de stad


Gisteren zijn de resultaten bekend gemaakt van een onderzoek naar de gezondheid van groenten gekweekt in de stad.  Ik was zelf een van de dertig deelnemers die volgens een specifieke procedure sla hebben gekweekt en ingeleverd voor labo onderzoek. Er is vooral gezocht naar de aanwezigheid van lood, cadmium en arseen, producten die je best niet in je slaatjes mengt.

De resultaten zijn behoorlijk hoopgevend. Voor cadmium zijn er geen overschrijdingen van de norm, voor lood is er één loodonderzoekplaats waar er te veel is gemeten. Wie mij weet wonen kan hier op dit kaartje zien dat wat lood betreft de hoeveelheid op mijn sla tussen de 0,01 en 0,15 mg/kg bedraagt (de norm is 0,3). Ook voor cadmium scoort mijn sla bij de beste.
Het simpele maar effectieve advies van de onderzoekers is dat het grondig wassen van de bladgroenten volstaat om de meeste vervuiling te doen verdwijnen. Verder is van groot belang de grond die je gebruikt en de locatie van de moestuin. Vlak naast een drukke autoweg groenten kweken is niet aan te raden, wat volgens mij een reden te meer is om te zorgen dat er geen drukke autowegen bij leefkernen zijn.
In mijn groentenbak begint ondertussen het eerste groen zichtbaar te worden, de spinazie, de waterkers en radijzen zijn al zichtbaar, in huis steken de tomatenplantjes ook hun kopje boven de grond. De resultaten van het onderzoek zullen de oogst nog beter doen smaken. (ps; in Antwerpen loopt op dit moment een gelijkaardig onderzoek met aardbeien plantjes).

zero waste uitdaging


In onze reeks inspirerende voorbeelden vandaag aandacht voor Sebastiaan Jammaers. Hij heeft niet enkel een interessante blog over consumeren in de 21ste eeuw, maar is recent gestart met een boeiend experiment onder de naam ‘zerowaste uitdaging’.

Het concept is dat er 5 mensen zijn die een aantal uitdagingen moeten uitvoeren rond afvalreductie, en daarvoor krijgen ze 30 dagen tijd.  Hun ervaringen delen ze onderling op een wiki, en de buitenwereld kan het experiment volgen via de blog en Facebookpagina. Het doel van het project: het informeren van mensen, en hun laten inzien dat veel dingen in ons dagelijks leven ook anders (ecologischer, ethischer) kunnen. Dat kunnen we alleen maar toejuichen natuurlijk.

Zo kan je lezen hoe de deelnemers op zoek zijn naar manieren om afvalarm te winkelen, hoe ze alternatieven bedenken voor deodorant of onderling discussiëren over al of niet duurzame palmolie. Het project zit nu in week 2, maar loop nog een tijdje door.  Het hele project is gebaseerd op vrijwilligerswerk en van onderuit gegroeid. Sebastiaan heeft zich hierbij laten inspireren door de toch wel straffe aanpak van Bea Johnson van het ‘Zero Waste Home’ project.

 

rust in je hoofd


Maandag een redelijk rustige gemeenteraad gehad in Gent. Met inbegrip van het vragenuurtje gaat dan nog over een vergadering van ruim 6 uur, maar het goede nieuws is dat er geen tweede sessie nodig is op dinsdag. Want meestal neemt de raad twee avonden in beslag. Gezien de presentiegelden bij de gemeenteraad levert een avond minder vergaderen zo’n kleine 10 000 euro op voor de stad, in deze tijden niet te versmaden.

Is het je trouwens opgevallen dat er steeds meer nieuwe invullingen komen van het concept ‘vasten’? Naast dagen zonder vlees, heb je ook mensen die het veertig dagen zonder suiker of alcohol willen doen. Of veertig dagen zonder auto, zonder het kopen van nieuwe spullen of zonder plastiek. Zelf heb ik niet zo’n concreet project, maar ik ben volop bezig om me uit te schrijven van allerhande nieuwsbrieven. Zeker nieuwssites die meerdere updates per dag doormailen moeten er aan geloven. Want voor je het weet ben je met alle moderne communicatiemiddelen altijd maar bezig om te ‘checken’ of er nog iets belangrijk is gebeurt en lees allerlei berichten met spectaculaire titels die echter niet de moeite zijn. Mijn doel in de vasten is dus een beetje meer rust in mijn hoofd.

broodjesTot slot nog een kleine anekdote uit het dagelijks leven. Gisteren was ik te gast op de onderwijs dag van de Artevelde Hogeschool. Een uitgebreid programma over duurzaamheid met een hele reeks interessante sprekers en workshops, prima georganiseerd. Behalve het kleine detail dat bij de broodjeslunch de broodjes met kaas heel snel verdwenen waren en er alleen nog keuze was tussen préparé, krabsalade, kip, zalm, ham en andere ‘duurzame’ alternatieven. Duurzaamheid is dan wel een bijzonder vaak gebruikt woord, maar tussen worden en daden is er nog een flinke kloof…

als het aan mij zou liggen


Dit weekend heb ik de Tijd gekocht, vooral omwille van een interview over stress met Paul Verhaeghe, Dirk De Wachter en Monica De Coninck. De eerste twee (een psycholoog en een psychiater) luiden al langer de alarmbel over de steeds toenemende druk en de desastreuze gevolgen ervan. Het aantal burn-outs en depressies blijft snel toenemen en dat door een combinatie van hoge psychologische druk en lage beslissingsvrijheid.

De kosten voor de mentale gezondheidsproblemen lopen ondertussen op tot 13 miljard per jaar (of 3,4 % van het BNP). De Wachter en Verhaeghe zijn het er over eens dat een burn-out geen teken is van individueel falen, maar van een compleet systeem gebaseerd op marktdenken en meritocratie (ook wel kapitalisme genoemd). Dus was ik vooral benieuwd wat de minister van werk daarop te zeggen zou hebben.

monikaDCWel, het valt een beetje tegen. Ze erkent in elk geval het probleem en heeft recent een preventiecampagne opgestart om meer aandacht te vragen voor werkdruk en stress. Ze vertelt er meteen bij dat ze als politica weinig impact heeft op de tijdsgeest. Verder kan ze nog een paar persoonlijke anekdotes kwijt en maakt ze van de gelegenheid gebruik om te melden dat ze de vuilnismannen 50 euro fooi heeft gegeven (ondanks het verbod van het stadsbestuur in Antwerpen). Ze besluit dat het systeem op zijn grenzen botst en dat het niet simpel is om daar iets aan te veranderen.

Tot zover dus de daadkrachtige aanpak van onze minister van werk. Geen enkel concreet voorstel, geen suggestie tot oplossing. Werk is niet mijn specialiteit, maar ik wil hier toch enkele voorstellen doen die misschien toch minstens overwogen kunnen worden.

Het drastisch verminderen van de werkweek. Het moet niet meteen de 21-uren werkweek zijn, maar stel dat vier-vijfden de norm wordt (en dus ook het loon met één vijfde daalt, behalve bij de laagste lonen) dan is er meteen werk voor iedereen. En wellicht kan het zo georganiseerd worden dat de lastenverlaging (waar alle partijen nu voor pleiten) enkel toegepast wordt bij werkgevers die de 30-uren week invoeren.

Stel dat we dit combineren met een basisinkomen voor elke burger. Een oud idee, dat echter heel veel potentieel biedt in het vereenvoudigen van ons hopeloos ingewikkeld systeem van uitkeringen en controles én plots een hoop positieve maatschappelijke energie vrijmaakt én de stress ongetwijfeld doet dalen. Ik weet dat er ook bezwaren zijn tegen het idee van het basisinkomen, maar kijk hier toch maar eens wat dit zou kunnen opleveren.

Als je daarnaast nog een serieuze inspanning doet naar herverdeling, samenwerking gaat versterken in plaats van competitie, en het zwaarder belasten van consumptie en verspilling én een breed maatschappelijk debat opzet over wat we nu echt belangrijk vinden in het leven, dan ben ik er zeker van dat het mogelijk is te komen tot een model met minder milieuschade, minder stress en minder armoede.

Allemaal geen simpele punten, maar misschien toch beter om tenminste het debat uit te lokken dan als minister zeggen dat je er niets kan aan doen, en je beperkt toch het drukken affiches om aandacht te vragen voor te hoge werkdruk. Een beetje visie mogen we toch verwachten van onze ministers?

ondernemer in het nieuwe tijdperk


IMG_20140312_133013Vorige week heb ik het geluk gehad erbij te zijn toen Bas Van Abel langs kwam bij Ovam. Bas is zowat de geestelijke vader van de Fairphone, het alternatief voor de alom bekende smartphone.

Het was interessant om de horen dat het maken van die telefoon eigenlijk een bijzaak is voor de initiatiefnemers. Wat ze echt willen doen is via een product een boodschap brengen, waarbij door een grote transparantie te hanteren iedereen kan zien hoe het product tot stand komt. Zichtbaar maken van de keten is dus minstens even belangrijk als het product zelf.

Door aandacht te besteden aan sociale waarden in het hele verhaal kan misschien ook het aankoopgedrag van consument worden beïnvloed. Als piepkleine speler heeft Fairphone een grote impact op de sector. Fairphone heeft aangetoond dat je via de meer bewuste consument de markt wel degelijk kan wijzigen.

Bas Van  Abel is ook eerlijk in wat niet goed zit. De Fairphone is zeker niet 100% duurzaam. In elke smartphone zitten wel 20 à 30 verschillende mineralen, die elk op zich moeilijk te traceren zijn. Een smartphone wordt geproduceerd via een complex netwerk over de hele wereld. Vandaag werkt Fairphone aan de ontwikkeling van een nieuwer model, met focus op sustainability, design for disassembly en recycling(makkelijk uit elkaar te halen voor herstel, batterij te vervangen). Binnenkort komen ook ‘I fix it’ handleidingen online zodat iedereen mogelijke defecten kan opsporen. Tenslotte kwamen we ook te weten waarom deze telefoon iets zwaarder is. Er zit namelijk iets meer ijzer in dan bij andere Fairphones wat blijkbaar helpt om de straling te beperken.

Ik was al fan, maar na de ontmoeting met deze man – die in de hele drukte ook heel bescheiden blijft – is mijn bewondering nog toegenomen. Mochten we meer van dat soort ondernemers hebben, de wereld zou er een stuk beter uit zien.