een klein paradijs


Een eerste berichtje om te melden dat het heerlijk genieten is van de stilte, het licht,  de natuur en de mensen. We verblijven nu al enkele dagen in Lola, een pipowagen in de Algarve. Helemaal verstopt in de plooien van groene hellingen, helemaal low tech, met een prachtige sterrenhemel en Indy, de trouwe hond die ons overal vergezelt. (wie had ooit gedacht dat ik tijdelijk een hond zou hebben)

Wie dus nood heeft aan vakantie kan via de link hierboven meteen boeken. Op anderhalve dag ben je er met de trein vanuit Gent, en Ruud en Jacqueline komen je graag ophalen aan het station van Silves.

Advertenties

even naar het Zuiden


Gisterenavond de laatste voorstelling van 2015 gespeeld in de aandoenlijke parochiezaal van Desteldonk. Na dit een zaaltje vol enthousiaste mensen en de voorbije dagen nog een beetje impact via de VRT en Knack is het tijd voor een stevige pauze.

Het is uiteindelijk geleden van mei 2008, toen ik zes maanden loopbaanonderbreking nam en de hele LIM bal aan het rollen ging. De komende pauze is korter (zes weken) maar komt goed gelegen. Ik heb tenslotte naast de 122 voorstellingen dit jaar al 141 politieke vergadering en 33 politieke activiteiten gehad. Om nog te zwijgen van de vele tijd die ons cohousingsproject vroeg en nog wat andere projecten links en recht (vooral links eigenlijk).

De volgende weken is er tijd om te rusten, te ademen, te onthaasten, te bezinnen, te wandelen, te lezen, te ontdekken en te ontmoeten. We hebben een reeks bijzondere low-tech vakantiehuisjes geboekt in het zuiden van Portugal en Spanje. Met het openbaar vervoer trekken van de Pipo-wagen naar de Caravan, naar het rieten huisje en de grot om tenslotte enkele dagen te leven in een watertoren. Steeds in de nabijheid van natuur en met hier en daar een cultureel bezoekje aan een stad in de buurt.

Af en toe eens online gaan zal wel gebeuren, of er ook berichtjes op deze blog of mijn facebook verschijnen ga ik niet beloven. Misschien wel, misschien niet. Zondag op de klimaatbetoging in Oostende ben ik er ook niet, want dan zitten we op de trein naar Irun.

Maar ik ben er zeker van dat ondertussen duizenden en duizenden mensen blijven werken aan een vrolijke nieuwe wereld. Met kleine acties in het dagelijks leven, door het opvoeren van politiek druk, door bewust te consumeren of tijd te nemen om samen met anderen actie te voeren.

Alvast een fijn eindejaar gewenst en tot dan!

Steven

casakaren

 

trop is teveel


Wie mij een beetje kent weet dat ik een beleefde jongen ben. Maar soms krijg ik het wat moeilijk. Vandaar mijn oproep om onze minister van leefmilieu de rug toe te keren.

Het stukje is na een uur tijd het meest gelezen stuk op Knack.be geworden. Als je akkoord bent kan je het verder delen én natuurlijk de actie uitvoeren als je in de buurt van Joke bent.

Maar zoals ik al zei, verder ben ik braaf en beleefd. Bijvoorbeeld als de VRT nog wat tips wil (en ze jammer genoeg niet uitzenden dat ik als tip meegeef dat we ons contract met Electrabel moeten opzeggen én andere ministers kiezen)

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/journaal/2.41953?video=1.2511938

vrtips

#wearemarching


schoeneparijsWe hebben ondertussen onze gloeilampen vervangen, we koken met deksel op de pot en laten de auto al eens staan. We hebben petitie’s getekend, het licht uitgedaan en zelfs liedjes gezongen voor het klimaat. We hebben geduldig naar de vele mooie woorden en toespraken geluisterd. We hebben even geloofd dat al die beloftes misschien zelfs zouden uitgevoerd worden.

We mochten niet naar Parijs, we mochten niet naar Oostende. Dus hebben we maar een fotootje gepost, omdat we begrip wilden opbrengen voor de overwerkte politiediensten. Maar het haalt allemaal niks uit.

Onze eigen regeringen hebben na ZES jaar nog steeds geen overeenstemming over de eigen inspanningen. Meer nog, de dag dat de klimaatconferentie start beslissen ze om verder te gaan voor nucleaire energie ten koste van hernieuwbare energie.

Ik heb het dus wel een beetje gehad met mijn eigen voetafdruk verkleinen en als brave burger beleefd te vragen aan bedrijven en politici om alstublieft ook eens iets te doen. Ik blijf voor een zachtmoedige en vreedzame aanpak pleiten, maar de beleefdheid laat ik alvast varen.

Hier alvast concreet voorstel. Onze verantwoordelijke ministers (Schauvliege, maar evengoed Bourgois) zijn hier en daar wel eens te lande om een lintje door te knippen of met een speech een evenement op te luisteren. Voortaan zal ik als een van deze verantwoordelijken het woord neemt rechtstaan en  in stilte mijn rug naar hen keren. Ik roep iedereen op hetzelfde te doen. Uiteindelijk is dit wat onze politici doen, ze keren hun rug naar de tienduizenden mensen die op alle mogelijke manieren zich inzetten om de klimaat-uitdaging aan te pakken! We kunnen dit niet blijven pikken.