wie doet het zonder?


Graag deel ik even een oproep van Luc Van Herentals, die werkt aan een nieuw boek over leven zonder auto:

“Ik ben op zoek naar mensen die door zonder eigen auto door het leven gaan en hierover willen getuigen in het nieuwe boek dat ik dit najaar wil uitbrengen. Het wordt de opvolger van ‘Leven zonder auto’ dat ik medio 2014 uitbracht. De oplage ervan is momenteel zo goed als uitverkocht. Werktitel voor het nieuwe boek is ‘Mobieler zonder auto’.

‘Leven zonder auto’(298 blz.) bevat het verhaal van meer dan 100 personen uit alle lagen van de bevolking en leeftijden zonder eigen auto, analyseert ‘het probleem auto’ met aandacht voor ongevallen, luchtvervuiling, schade aan natuur, lawaaioverlast, files, stress, financiën… en doet voorstellen hoe de overheid het leven zonder auto beter zou kunnen faciliteren. Het boek sluit af met concrete tips hoe men zich efficiënt kan verplaatsen zonder auto.

Wie aan het nieuwe boek wil meewerken stuurt mij uiterlijk tegen 15 april zijn verhaal met onder meer aandacht voor de wijze waarop men zich verplaatst, de reden waarom men het bezit van de auto afwijst, de voor- en nadelen die men hiervan ondervindt en maatregelen die de overheid dient te nemen om verplaatsingen zonder auto te ondersteunen. Tot slot verwacht ik een aantal tips voor verplaatsingen zonder auto.

Vooraleer het nieuwe boek gepubliceerd wordt ontvangt iedereen de tekst digitaal zodat men op voorhand weet in welke context zijn bijdrage verschijnt. Op dat ogenblik zal men nog steeds kunnen beslissen om zijn bijdrage terug te trekken. Ook in het nieuwe boek zal met nieuwe informatie het fenomeen auto geanalyseerd worden en voorstellen gedaan met betrekking tot het mobiliteitsbeleid.

Wie zijn medewerking belooft ontvangt een exemplaar van het vorige boek aangevuld met een digitale bijlage (45 blz.) met geactualiseerde informatie tegen kostprijs van 10 euro (verzendingskosten inbegrepen) evenals een fikse korting op de nieuwe publicatie. Andere geïnteresseerden dienen 17,5 euro te betalen. Na storting op mijn bankrekening BE65 7855 2875 6196 krijgt U het boek toegestuurd.”

Je kan Luc bereiken via: luc.vanheerentals@telenet.beezel-lift

5 jaar Fukushima


Een trieste verjaardag vandaag. 5 jaar geleden bleek dat de moderne en veilige kerncentrale in Fukushima toch niet bestand bleek tegen een uitzonderlijke tsunami. Het ziet er naar uit dat de gevolgen van deze ramp nog minstens 40 jaar voelbaar zullen zijn in de regio en de miljarden rekening voor de opruim alleen maar zal toenemen. Deze verjaardag is dus een goede gelegenheid om nog eens krachtig nee te zeggen tegen nucleaire energie. De risico’s zijn enorm, het is een ondemocratisch energiesysteem en is niet te combineren met de noodzakelijke omslag naar hernieuwbare energie. Morgen is er een manifestatie in Antwerpen, waar deelnemers uit verschillende landen aanwezig zullen zijn. Ik kom ook, ik hoop van u hetzelfde!

12645142_1701456776759241_6631118848717264744_n

Solidair in Gent


Met veel plezier kondig ik hier een nieuw proefproject aan van Solidar-it. Een nieuw initiatief om in stedelijke weefsels hulp aan te bieden en te vragen.

Daarbij zullen gedurende een zestal maanden 200 mensen Solidare-it!-website uittesten en hun ervaringen, bemerkingen en ideeën uitwisselen om het initiatief te optimaliseren. Het project loopt ook in Brussel en hopelijk binnenkort in nog vele andere steden.

In Ledeberg, een andere wijk in Gent is dan weer een nieuwe wijkmunt gelanceerd, de pluim. Iedereen kan een pluim verdienen door zich in te zetten op drie domeinen: burenzorg, buurtzorg en ontmoeting. Eén Pluim is gelijk aan een kwartier van iemands tijd. Op deze manier kunnen bewoners een dienst bewijzen aan elkaar. Daarnaast kunnen Ledebergenaars met Pluimen ook terecht bij lokale handelaars en organisaties voor bijvoorbeeld een koffie, het huren van een (kinder)fiets, enzovoort.

En zo krijgt het ecosysteem van gemeenschapsmunten opnieuw wat meer diversiteit. Een goede zaak, want het is duidelijk dat ons dominant financieel model op een dag opnieuw in crisis zal verkeren, en dan zal de ervaring van de Torekes, Stropkes, Solidar-it, Pluimkes en de vele andere complementaire munten en systemen van goudwaarde zijn.

Hoe alles in elkaar zou kunnen storten…


coverservigneDe titel van het boek ‘Comment tout peut s’éffonder’ vertalen is wellicht al genoeg om gefronste wenkbrauwen of angstzweet op te roepen. Het makkelijkste zou zijn dit boek van Pablo Servigne en Raphaël Stqevens af te doen als een overtrokken verhaal van doemdenkers. Jammer genoeg kan ik enkel melden dat het een zeer goed onderbouwd en realistisch boek is geworden.

Je leest ook bij andere auteurs wel eens dat het fout zou kunnen aflopen als we niet dringend de grote uitdagingen van klimaat, ongelijkheid en uitputting van grondstoffen aanpakken. Hier kiezen de auteurs ervoor om het thema eens grondig uit te werken. Ze beschrijven hoe systemen en beschavingen in elkaar kunnen storten, welke de grenzen zijn die we reeds overschreden hebben en wat mogelijke gevolgen kunnen zijn.

Ze doen geen voorspellingen over welke schokken we op welk moment kunnen voorvallen, maar hun op beschrijving van de kwetsbaarheid van de systemen waar we afhankelijk van zijn is behoorlijk deprimerend. Het energiesysteem (met de nucleaire tijdbom), het voedselsysteem, het klimaatsysteem en het financieel systeem zijn er maar enkele van, en daarnaast zijn er natuurlijk de zwarte zwanen. Schokken die niemand zag aankomen (zoals Fukushima) en een grote impact kunnen hebben.

Gelukkig staan de auteurs ook stil bij hoe een samenleving zich best kan voorbereiden. Daaruit blijkt dat de aanwezigheid van sociale netwerken een zeer belangrijke factor is naast het ontwikkelen van back-up systemen die kunnen opgeschaald worden. Ook het erkennen dat we kwetsbaar zijn is beter dan fluitend in het donker ervan uitgaan dat er geen vuilte aan de lucht is. In die zin is mijn vorige blogstukje rond ‘Hoop’ en vooral de site ‘verander alles’ een mooie illustratie van hoe deze alternatieven sterk aan het groeien zijn.

Bij mijn weten is het boek nog niet in het Nederlands te krijgen, maar op hun site met de passende titel Collapsology kan je heel wat achtergrondinfo vinden.

Dat ze op dit moment in Parijs grootschalige oefeningen aan het doen zijn voor een mogelijke mega-overstroming zal dan wel toeval zijn.

Hoop


hoopDeze week ben ik “Hoop” gaan bekijken, de derde voorstelling van het Nieuwstedelijk in de reeks rond de financiële crisis en de gevolgen ervan. De eerste voorstellingen “Hebzucht” en “Angst” toonden op indrukwekkende wijze hoe de financiële crisis van 2008 tot stand kwam en hoe politiek en bankiers de gevolgen ervan op de samenleving afwentelden. Met “Hoop” wil Stijn Devillé, de auteur en regisseur van de voorstellingen tonen dat er ook alternatieven zijn.

De voorstelling speelt zich af in 2018, middenin een hittegolf, een wekenlange staking van de vuilnisophalers en een strijd om het heropenen van oude kerncentrales. En bij de start ziet het er naar uit dat politiek en industrie zullen kiezen voor de oude oplossingen (de winsten privatiseren en kosten doorschuiven naar de samenleving). Maar al snel gaat de aandacht naar alternatieven. In een hoog tempo en op boeiende wijze komen zowel de mogelijke technologische oplossingen (zoals de smart grid) aan bod als nieuwe actievormen (het voor de rechter dagen van de olie-industrie). Heel wat concepten uit de boeken van Harald Welzer,  Jeremy Rifkin, Rutger Bregman, Noami Klein en Michel Bauwens. Het is in elk geval knap hoe deze moeilijke thema’s in een theatervoorstelling worden verwerkt en geen moment vervelen.

Naar het einde toe is de voorstelling een krachtige een aanstekelijke oproep om zelf aan de slag te gaan, om meteen een energie-coöperatieve op te starten en mee te doen met de vele lokale initiatieven. Hoewel ik bij de start soms het gevoel had dat Stijn vooral gelooft in de ‘techno-fix’, komt later een duidelijk oproep voor systeemveranderingen, inclusief het aan de kant schuiven van het neoliberale economische groeimodel. De boodschap is tevens dat er geen duidelijke roadmap is, dat we met trial and error zullen moeten werken, maar dat dit allemaal geen redenen zijn op bij de pakken te blijven zitten.

Dat het voor de makers meer is dan een theaterstuk bewijst ook de website die ze gemaakt hebben waar de alternatieven zichtbaar gemaakt worden. Zeker de moeite om de site eens grondig door te nemen én als je de kans krijgt om de voorstelling te zien: doen!

 

George Cloony toch


Als het gaat over afval blijft preventie natuurlijk de allerbeste optie. Daarom lijkt het me geen slechte zaak dat de stad Hamburg beslist heeft om koffie-capsules te gaan verbieden. Het spreekt vanzelf dat ik ga bekijken of de stad Gent niet een initiatief in dezelfde richting kan nemen.

Waar ook wel eens iets aan zou mogen gebeuren zijn de vele broodjesverpakkingen die dagelijks in de vuilbak verdwijnen. Aangezien steeds eco-green-rolleatmeer mensen onderweg een broodje kopen – ik doe het zelf ook wel eens in het station – gaat het over tienduizenden stuks per dag.

Gelukkig zijn er dan creatieve ondernemers die op zoek gaan naar oplossingen. Zelf gebruik ik ook regelmatig herbruikbare verpakking om mijn boterhammen in te stoppen. Ja, natuurlijk de goede oude brooddoos kan ook, maar neemt toch wat veel plaats in de fietstas of rugzak.

Zo is Jens (die ooit mijn zijn klas een van mijn klimaatshows zag) gestart met het verdelen van de rolleat, een handige verpakking die je steeds weer opnieuw kan gebruiken. Misschien zou George Cloony beter daarvoor reclame maken in plaats van zijn belachelijk vervuilende capsules…