vrouwen met vaart


srarefairDe eerste voorstellingen van 2016 zijn ondertussen achter de rug, en als de trend zich doorzet ziet het er goed uit. De eerste drie waren namelijk exclusief voor vrouwen. Eenmaal voor een dameszwemclub in Snellegem (!) en twee keer op een inspiratieavond van de KVLV. Ik moet toegeven dat er positief verrast was door de gedreven inleiding door voorzitster Nik Van Gool. Ze hield een vurig pleidooi om met KVLV te kiezen voor duurzaamheid en van ‘delen’ het centrale thema te maken. Zo worden de 900 lokale groepen gestimuleerd om Share Fair-activiteiten te organiseren. Evenementen rond delen, ruilen, hergebruiken en repareren. Dapper toch om dit thema bij de landelijke vrouwen centraal te zetten. En als Femma de voorvechter is van de 30-uren week en KVLV van de deeleconomie dan zijn dit toch geen marginale thema’s meer.

Gisterenavond op een voorstelling in Bornem kwam ik Bruno en Mia nog eens tegen. Ze kwamen voor de vijfde (!) keer naar mijn voorstelling kijken. Ze hadden een van de allereerste try-outs gezien in Kortrijk en komen nu regelmatig kijken om de veranderingen te zien. Bruno is zelf Bermmeester in Zoersel, wat wil zeggen dat cafehij verantwoordelijk is voor een aantal wegen in de buurt en ervoor zorgt dat ze proper blijven. Niet helemaal tot grote tevredenheid van Mia, want ‘met Bruno en zijn witte zak gaan wandelen gaat wel heel erg traag’.

En tot mijn verrassing kreeg ik ook een foto toegestuurd vanuit een café in Antwerpen. In hipstercafe Chaleroi op het Antwerpse Zuid hangt zowaar een foto van mij aan de muur. Blijkbaar uit het eigenzinnige fotojaarovericht van DeMorgen. Niet dat dit veel indruk zal maken op de cafégangers, maar het zijn toch misschien kleine tekenen aan de wand dat het low impact verhaal toch hier en daar een beetje impact heeft.

hier ben ik weer


Een heel weekend met de cohousing groep vergaderd en ‘groep-gevormd’ in de zonnige Westhoek, gisteren ruim 7 uur onderweg geweest voor een lezing van anderhalf uur in Neerharen (wel een mooi fietstochtje gemaakt naar het station van Maastricht) én gisterenavond nog een commissievergadering van bijna 5 uur. Vandaar de korte stilte op deze blog van mijn kant. Al is het mooi om te zien hoe hier andere mensen zoals Renaat, Patrick en Lucie regelmatig interessante reacties en info op deze blogpagina plaatsen. Misschien is het wel een idee om eens een samenkomst (of klein feestje) te organiseren met en voor bloglezers?

Vrijdag op vraag van De Morgen nog snel een opiniestukje geschreven over de moestuin rage (en vooral de commerciële kantjes ervan). En tussendoor ook weer de start gemaakt voor mijn eigen parkeermoestuin. Voor wat extra potgrond zal ik maar eens horen bij Velt, want het lijkt me niet zo’n goed idee om nu langs te gaan in een tuincentrum.

Donderdag mag ik mee aan tafel zitten bij een debat over ‘Cuba en duurzaamheid’. Want uiteindelijk is Cuba zowat het enige land dat een bruuske oliepiek reeds heeft meegemaakt toen in 1990 de olietoevoer uit de Sovjet Unie zowat van de ene dag op de andere stil viel. Een interessant olieschok-experiment dus. Zondag ben ik in Nederland voor een try-out van mijn nieuwe voorstelling op de jaarlijkse Genoeg-dag. Benieuwd hoe daar de reacties zullen zijn.

beeldStopmetklagenEn zo komen terecht bij de nieuwe voorstelling die in de maak is. De lokale fotograaf Johan De Gussem heeft in een heuse fotoshoot een beeld gemaakt en een lokale lay-outer (Gunther) heeft dat beeld tot een affiche verwerkt.

Ziehier alvast een voorproefje van wat het worden zal (met dank aan Johan en Gunther). De officiële première is gepland op 25 en 26 september, bij de Vieze Gasten in Gent. Maar daar hoor je nog van.

van zesde metaal naar hogere kringen


Vandaag zal ik het grootste deel van mijn dag in treinen en stations doorbrengen. Twee klimaatshows die in net heb gegeven in het Sint-Jan Bergmans college in Genk zijn daar de oorzaak van. Het was ondertussen al enkele maanden geleden, en daarom des te leuker om zo’n driehonderdvijftig jongeren warm te maken voor wat actie.

Ik zal me nog moeten reppen om op tijd in de Vooruit te zijn voor de geplande ontmoeting met de groten der aarde. Hoewel, de mensen die vanavond te gast zijn op de Informal Summit zijn voor mij niet meer waard dan de 16 jarige jongens en meisjes uit beroeps- en technische richtingen die in de zaal zitten bij de klimaatshow.

Het feit dat één van die gasten achteraf kwam vertellen dat hij het goed vond en ik nog mag terugkomen doet me minstens evenveel plezier als de hand schudden van een celebrity. kaartjesfotosMorgen kan je in elk geval lezen hoe het is verlopen.

de laatste show


Zaterdagavond heb ik de laatste avondvoorstelling van de Low Impact Man klimaatshow gebracht in de theaterversie. Ten minste de laatste avondvoorstelling, want er zijn nog twee schoolvoorstelling in Tienen en dat zit het tweede seizoen erop. In totaal zal ik de voorstelling samen met muzikant Flor 61 keer gebracht hebben (zo’n 12 000 toeschouwers). En dan is op zich al een heel pak meer dan ooit gedacht toen ik in 2010 ben ingegaan op de vraag van Dranouter om een ‘festival’ versie van mijn lezing te brengen. Dus ben ik op zoek gegaan naar een muzikant-entertainer, hebben we liedjes gemaakt, grapjes en teksten geschreven en waren we vertrokken.

Met de auto (op koolzaadolie) met daarin het materiaal en de instrumenten reden we naar De Panne en Hamond-Achel, van Leuven naar Torhout. Onderweg gesprekken over de toestand van de wereld, in het terugrijden nabespreking van de voorstelling en de ontvangst ter plekke. En net zoals in 2009 toen ik met Dimitri Leue en Jonas Van Geel op tournee ging heb ik weer een hele reeks culturele centra leren kennen. Waarbij toch opvalt dat er Vlaanderen toch wel een uitgebreide infrastructuur aanwezig is voor de kunstensector, en het begrip ‘vegetarische maaltijd’ soms erg ruim wordt opgevat.

Ik blijf natuurlijk wel nog lezingen geven en de aangepaste solo-versie voor OKRA is nog op veel plaatsen te zien. Anderzijds zorgt de politieke wending in mijn leven ervoor dat ik minder en minder de boer op ga om mijn verhaal te vertellen. Vooral ’s avonds is er minder mogelijk.

Vanavond en morgenavond is er bijvoorbeeld weer gemeenteraad, en daar wordt ook wel af en toe een stukje show opgevoerd, dus zo’n grote verandering is het misschien nog niet.

Picture 270

improviseren


colruytworkshop

Dit was de opdracht die ik had gekregen voor gisterenavond: ‘lezing omtrent praktische tips voor particulieren hoe ze hun ecologische voetafdruk kunnen verkleinen’ Een opdracht in kader van de Colruyt Academy, een initiatief van de winkelketen waarbij een hele reeks workshops worden georganiseerd voor de klanten.  Een ruim aanbod met thema’s als koken, make-up, wassen van a tot z en het abc van bier.

Bij dergelijke opdrachten heb weinig voorbereidingswerk omdat ik ondertussen wel een hele reeks presentaties op mijn computer heb met praktische en andere tips. Dus volstaat het meestal om op de trein de juiste presentatie te kiezen en nog wat aan te passen. Bij deze lezing was ik echter niet helemaal gerust omdat ik in het aanbod op hun site dit thema niet kon terugvinden, ook al omdat er geen namen van lesgevers zijn vermeld. Dus had ik de dag ervoor nog even gebeld om zeker te zijn. Maar jawel, ze verwachtten me daar, verder kreeg ik nog een mail om te vragen of ik zeker ook iets wou zeggen over afval. Geen probleem, dit komt ook wel even aan bod in de presentatie (ongeveer 5 van de 50 slides).

Toen ik dan ter plekke kwam en de brochure in handen kreeg bleek dat ik geprogrammeerd stond voor: ‘Verminder de afvalberg bij je thuis. Gemiddeld gooit een Vlaming jaarlijks 6 kg perfect eetbaar voedsel in de vuilnisbak. Jij niet meer na deze workshop.’ Het was dus ongeveer een kwartier voor aanvang dat me duidelijk werd wat van mij verwacht werd. In zo’n geval is er geen tijd voor discussie of ophelderen van misverstanden dus diep ademen en nadenken, hoe kan ik hier twee uur geven over afval. Terwijl het publiek binnenkwam heb ik nog snel wat steekwoorden op papier gezet en een paar sites opgezocht.

En dan kon ik beginnen voor een groep van 20 dames en 1 heer. Gelukkig had ik nog wat cijfers en info in mijn hoofd van de film van de Muffin Man, gelukkig stelden ze veel vragen over plastiek en composteren, gelukkig liet mijn geheugen me niet in de steek en wist ik nog wel wat cijfers over de afvalberg te citeren, gelukkig vond ik snel het youtube filmpje over de plastiek vervuiling van de oceanen, gelukkig kon ik vertellen over de manier waarop ik mijn eigen afvalbergje onder controle probeer te houden. Kortom, de twee uur waren behoorlijk snel om en de mensen waren best tevreden. Al kon ik niet antwoorden op de vraag hoe lang je een blikje tonijn kan gebruiken na de houdbaarheidsdatum (waarmee ik wel even het tonijnverhaal kon vertellen).

Moraal van het verhaal, zorg dat je duidelijk weet wat er van jou verwacht wordt. En vertrouw er op dat het dan soms nog anders kan lopen. Steeds klaar zijn voor het onverwachte kan geen kwaad.

mijn eerste loonbriefje


Deze week gevonden in mijn postbakje, het eerste loonbriefje als gemeenteraadslid. Het is vergelijkbaar met de meeste loonbriefjes, namelijk het vraagt enig ontcijferwerk om het echt te begrijpen. Maar het is me wel gelukt. Voor cijfer liefhebbers hier de details.

Bij de rubriek PG-GRRL (Presentiegelden-raadsleden gemeenteraad) krijg ik voor januari 3 x 124,98 x index 1,6084 = 603,06 – 225,24 (inhouding belastbaar) met als netto-resultaat: 377,82 euro.

De rubriek PGCOMM (Presentiegelden-raadsleden commissies) bevat voor vorige maand 6 x 99,98 x index 1,6084 = 964,86 – 360,38 (belastbaar) dus netto= 604,48 euro.

Dus krijg ik op mijn rekening het ronde bedrag van 982,30 euro. Daarvan gaat dan 313,58 euro naar Groen (20% van 603,06 + 964,86). Maar dat is blijkbaar dan weer in te brengen als beroepskost dus zou ik grotendeels via de belastingen in 2014 moeten terugkrijgen.

Dit bedrag kan van maand tot maand wat wisselen, soms is er wel eens een commissie meer of minder en niet elke gemeenteraad duurt twee avonden (hoop ik toch). Dit inkomen is niet genoeg om voltijds politieker te worden, en misschien maar best ook, kwestie van nog wat andere activeiten uit te voeren.

brugWat werkzaamheden betreft heb ik gisteren wel een behoorlijk blunder gemaakt. Voor de sessie in het winkelcentum Kortrijk – die ik hier nog heb aangekondigd – was ik gewoon een maand te vroeg op de plek van afspraak. Fout ingeschreven in mijn agenda… en het stomme is dat ik meteen had gezien mocht ik de link die ik zelf gebruikt heb goed gelezen hebben. Maar goed, dankzij Facebook waren de verloren uurtjes in Kortrijk goed voor een kopje thee met een oude bekende. Waarbij iemand meteen de suggestie meegaf: Bart: “Zou aan ieder van de bevolking verplicht moeten worden: 1 x per jaar vier uur zonder zin of doel ergens per ongeluk rond lopen. Zien welke creatieve en sociale uitspattingen dan al dan niet plaats vinden.”

Een mooie suggestie voorwaar. De lezing gisterenavond voor de managers en directeurs bij Amelior is goed verlopen. Achteraf kwamen meerder mensen vertellen over hoe ze ook genieten van werken in de tuin of geloven dat het allemaal wat trager zou mogen gaan. Nu maar hopen dat ik een paar mensen op nieuwe gedachten heb gebracht.

 

 

nummer 500 en 501


Het is geleden van 29 juni 2009 dat er zoveel bezoekers naar mijn blog zijn gekomen. Toen is een Low Impact Man reportage uitgezonden in Italië, en zijn er 4 399 Italianen op deze blog komen kijken (ze zullen er wel niet veel van begrepen hebben). Maar gisteren zijn hier 3 690 bezoekers langs geweest, 5 keer meer dan een normale dag. Uit de vele reacties  onthou ik vooral die van Mattias, die denkt dat ik door de blogpost van gisteren toch gewoon het politieke spel meespeel en het beter is te focussen op eigen verwezenlijkingen en voorstellen dan aandacht te geven aan wat ik niet goed vindt.

En gelukkig zijn er nog andere zaken waarover ik kan over schrijven. Gisteren heb ik bijvoorbeeld in Roeselare lezing nummer 500 gehouden. Dit voor een groep meisjes (en enkele jongens) eerste jaar BSO. Niet evident voor die jongeren om anderhalf uur te luisteren naar verhalen over de wereld en het klimaat, maar ze deden zeer goed mee, en ik had achteraf toch het gevoel een zinnige bijdrage te hebben geleverd.

lezingschoolDe allereerste lezing was ook voor jongeren, op 25 juli 2008 voor een groep JNM’ers. Toen had ik nog geen flauw idee van dat er steeds meer vragen zouden van komen, niet alleen van scholen maar ook van bedrijven, gemeentes, verenigingen enzovoort. De kleinste groep die ik ooit heb gesproken bestond uit 1 persoon, de grootste uit bijna  2 000 compostmeester. Ik ben zowat in alle parochiezalen van het land geweest, heb voor nonnen gesproken, politieke partijen en kleuters.Het is vooral dankzij die vele lezingen en shows dat ik van ‘Low Impact leven’ mijn beroep heb kunnen maken. Met dank dus aan de vele organisatoren.

Aangezien het mijn afwijking is dat ik nogal wat cijfertjes bijhoud (niet enkel de meterstanden dus) kan ik melden dat er zo’n 49 530 mensen mij levend hebben gehoord (minus degene die in slaap zijn gesukkeld). Het valt niet te becijferen of dit iets uithaalt, de gemiddelde voetafdruk in ons land is in die periode blijven stijgen. Toch krijg ik regelmatig mails of spreken mensen me aan dat ze zelf acties ondernemen om hun milieu-impact verkleinen. Eén keer kwam een jongen van een jaar of vijftien me na een lezing vertellen dat dit de eerste keer was dat hij geboeid was door een ecologisch thema. Dus misschien zijn die 49 529 anderen al lang vergeten waar het over ging, dan was het nog de moeite voor die ene jongen.

Ondertussen zijn er steeds meer mensen die de boer opgaan met hun eigen verhaal, denk maar aan de 18 vrijwilligers van OKRA, mensen als Green Evelien en anderen. Zelf stop ik er niet helemaal mee (al zal het aantal lezingen drastisch verminderen), maar straks ga ik in elk geval naar Wetteren voor nummer 501.