my fair baby en andere fraaie dingen


Hier kan je een samenvatting bekijken van de transitie dag op de boekenbeurs. Meer nog, je kan zelf een boek winnen als je het filmpje uitkijkt en een paar vragen beantwoord op de site van Sumo TV. Dit is een internet zender die ecologische en sociaalbewuste initiatieven in de kijker wil zetten. Je kan op hun site dus best nog wel wat interessante informatie vinden.

De mensen van Sumo hebben trouwens nog een andere hobby. Ze komen op voor het bestaansrecht van kunstzinnige groenten en fruit. Vooral als aanklacht tegen de vele tonnen groenten en fruit die worden weggegooid omdat ze niet voldoen aan het schoonheidsideaal. Meer info op deze facebookpagina. 

babyspulEn nu we toch bezig zijn met ongewone dingen: Netwerk Bewust Verbruiken, Gezinsbond, Vredeseilanden en Max Havelaar lanceren My Fair Baby, een project dat jonge ouders informeert rond duurzaam opvoeden.

Werd je afgelopen jaar ouder, of verwacht je een kind? Ben jij of is je partner zwanger? Heb je net een kindje gekregen? Dan willen de initiatiefnemers graag horen welke keuzes jij momenteel maakt rond voeding, verzorging en de aankoop van babyspullen.Vul dan de My Fair baby-startenquête in en maak kans op een waardebon van webwinkel Villa Kakelbont, ter waarde van € 50.

Het project zal drie jaar lopen en ongetwijfeld nog heel wat boeiende info opleveren. Wellicht ook binnenkort op Sumo teevee.

alles moet leuk zijn


Net een cameraploeg van RTL een rondleiding gegeven voor het programma ‘Tout ’s explique‘. Dit terwijl vandaag ook opnames bezig zijn bij Jan Van Loveren die voor de VRT een poging zal doen zijn water- en energieverbruik gedurende een week drastisch te verminderen. Allemaal ok natuurlijk, die aandacht voor het ecologische leven, al blijft de interesse toch beperkt tot de praktische tips en de anekdotische weetjes.

Deze programma’s zullen het niet hebben over de reden waarom we het met minder zullen moeten doen, of geen aandacht hebben voor de structurele en onderliggende mechanismen die meespelen. De link tussen ons financieel model en de vernietiging van de planeet zal niet duidelijk worden, de ernst van de situatie zal niet scherper worden door deze leuke programma’s. De kijker zal eens meewarig glimlachen bij het zien van de douchecoach of de hooikist of in het beste geval eens een dagjes vlees overslaan of een paar lichten uitdoen.

donotlikeMedia zitten ook zo vast in ‘formats’ en ‘doelgroepen’ en ‘tijdsslot’s’ met als belangrijkste norm de kijkcijfers dat er weinig ruimte is voor echte analyse, laat staan voor ongemakkelijke boodschappen. Maar de krampachtige pogingen om de kijker ‘niet te verliezen’ en alles luchtig en behapbaar te maken zou wel eens voor het omgekeerde effect kunnen zorgen. Het is een behoorlijke paradox dat in deze cruciale periode vol tikkende tijdbommen alles ‘leuk’ moet zijn.

Dit is geen pleidooi voor somberheid of pessimisme, maar wel een oproep om de dingen die niet leuk zijn (en er zijn heel wat in deze wereld) ook zo te noemen én er actie rond te ondernemen, want als we dat niet doen is binnenkort gewoon niks meer over om ‘leuk’ te vinden.

fluitend naar de volgende financiële crash


Het gebeurt niet zo vaak, maar af en toe hoor je op de radio een interview waar je even stil van wordt. Want tussen de stortvloed van economen en politici die zeggen dat we goed bezig zijn, de crisis bijna overwonnen is en we gewoon meer moeten werken en groeien valt een andere mening des te meer op. De man in kwestie die de andere klok laat horen is Joris Luyendijk. Ik ken de hem niet, het is een Nederlandse antropoloog die het financiële hart in Londen op de voet volgt.

cartoonbankenLuyendijk zegt vergelijkbare dingen als Bernard Lietaer of Richard Heinberg. In het interview dat je hier kan beluisteren klaagt hij aan hoe de financiële en politieke wereld vervlochten zijn en hoe de banken erin geslaagd zijn de regels die hun zouden moeten controleren terug af te zwakken, zodat we op weg zijn naar een volgende crisis. In ‘Het Alfabet van onze tijd’ gaat MO* journalist John Vandaele dieper in op de verbanden tussen banken en politiek, met een hele reeks voorbeelden zoals Gerard Schröder, Tony Blair en Jean-Luc Dehaene, die erg rijk geworden zijn van het wisselen van politieke en bancaire zitjes. (Voor de duidelijkheid, ik heb geen ambities in die richting)

Naast de schandelijke belangenvermenging is het echte punt natuurlijk dat deze heren (het zijn vooral mannen) enorme risico’s nemen wat betreft onze toekomst en die van de leefbaarheid van de planeet. Luyendijk verwijst daarbij zowel naar de financiële als de ecologische catastrofe en de totale onmacht van de politici op dit vlak.

Mensen die deze blog lezen zullen er al langer van overtuigd zijn dat ons huidig model grondig fout loopt, maar je hoort wel aan de stem van interviewster Ruth Joos dat ze een beetje schrikt van de ongezouten mening van Luyendijk. het besef dat het ergste nog moet komen doet de vrolijke presentatrice wel even slikken. En wellicht is dit een oorzaken van het  probleem, ook de media laat zich in slaap wiegen door de bekende praatjes van degene die de touwtjes in handen hebben. Ze nemen zonder al te veel kritiek de mening van de machtigen over en zijn daarnaast vooral bezig met het zoeken naar ‘leuke’ fait-divers en pikante tegenstellingen.

Wat media betreft doen we er dus goed aan ook wat andere kanalen te volgen, zoals daar zijn MO* en De Wereld Morgen.

toevallige ontmoetingen


Toen ik gisterenavond om 22u43 in Antwerpen Zuid op de trein naar Gent stapte en deur van de coupé opende zag ik meteen twee bekenden zitten.  Ik weet niet hoe groot de statistische kans is om in elke trein iemand te kennen, maar het overkomt me de laatste tijd meer en meer. Soms zijn het ook mensen die ik niet echt ken en die mij aanspreken, of reizigers die ik zelf aanspreek omwille van een of ander uiterlijk teken. Zo ben ik onlangs aan de praat geraakt met iemand die in het tijdschrift van Jong-Groen zat te lezen. Verder merk ik dat plooifiets gebruikers ook wel makkelijker met elkaar een babbel doen.

loesjekerstIn mijn lezing maakt ik steeds het grapje dat we dankzij de NMBS en de vertragingen nu steeds meer kansen hebben om een babbeltje te doen in de trein. Toch gebeurt het niet zoveel. Mensen zijn heel vaak verdiept in hun lectuur/computer/krant/smartphone, zijn een dutje aan het doen of kijken redelijk wezenloos voor zich uit. Als er iets mis loopt – de conducteur die iets fout of grappig zegt, de trein die plots tien minuten stil staat in het veld  – dan komen de tongen los. Meestal om te klagen, maar vaak ook met de nodige humor.

Ik wil niet zo ver gaan als die burgemeester in Frankrijk die inwoners bij wet verplicht om elkaar goedendag te zeggen, maar het zou toch een heel verschil maken mochten we dit wat meer doen. Bij het opstappen op de bus, het binnenkomen van een postkantoor, het plaats nemen naast iemand in de trein. Of terwijl je met de fiets staat te wachten aan het rood licht en er een fietser naast je komt staan. Zo moeilijk is dat toch niet, en het zou een groot verschil maken.

Straks zal ik in elk geval vaak goedendag zeggen. Om 12u12 start namelijk de eerste officiële ministerraad van het Ministerie van Ideeën. Zo’n 200 mensen worden verwacht voor een bad vol ideeën en uitwisseling. We willen laten zien dat er naast reden voor ongerustheid ook heel veel redenen zijn voor optimisme. Mensen die de rug rechten en hun eigen initiatief nemen om alvast de wereld waar zij leven een stukje beter te maken. We verwachten ook wat pers, dus wie weet krijg je er vandaag en morgen nog iets over te lezen. Kan misschien een thema zijn om een praatje over te slaan in de bus of trein.

Over media gesproken, hier kan je een kleine reportage zien (gemaakt door studenten) over de te Gecke Gentenaar 2012.

 

oproep aan journalisten


Nog even eraan herinneren: vandaag niks kopen aub. Het is namelijk de internationale Buy Nothing day, een internationale symbolische actie om tenminste eens 1 dag geen nieuwe spullen te kopen.

Daarnet fietste ik nog door de stad en ik kon me niet van de indruk ontdoen dat we weer op weg zijn naar een ‘buy everything’ periode, met veel promotie voor een nieuwe Media markt (daar zijn bussen dan wel goed voor), overal aankondigingen van buitenkansjes en fantastische nieuwe dingen die we met zijn allen moeten kopen om gelukkig te zijn…

De kerstverlichting wordt weer opgehangen, de Sinten zijn tegenwoordig in dienst van winkelketens en op tientallen plaatsen zullen weer energieverslindende ijspistes worden aangelegd. Goed voor de middenstand.

Zucht. Wie vandaag de Morgen, of de Standaard inkijkt zou denken dat we wel andere zorgen hebben dan wat we nu weer onder de kerstboom moeten leggen voor mensen die al alles hebben. Maar iedereen doet vrolijk verder. Daarom lanceer ik via Facebook, deze blog en Twitter een oproep naar alle journalisten om de volgende dagen, als politici geïnterviewd worden over het klimaat en durven zeggen dat ze ‘goed bezig zijn’ meteen hard in lachten uit te barsten. We kunnen de Schauvlieges, Peetersen en Wathelts toch niet opnieuw laten verklaren dat zij hun best doen en het de schuld is van de anderen.

Dus journalisten, ontmasker de leugens en de zelfgenoegzaamheid. Wees niet tevreden met algemeenheden en ontwijkende antwoorden. Confronteer de politici met de harde cijfers die aantonen dat België én Vlaanderen het bijzonder slecht doen in alle rankings rond klimaatbeleid. Laat je niet afwimpelen door excuses of vage beloftes.  De journalist die een politicus die kan laten verklaren we inderdaad veel te weinig doen voor het klimaat en enkel aan de korte termijn denken krijgt mijn eeuwige waardering.

van P-magazine tot Kerk en Leven


Ik zal beginnen met een bekentenis. Ik heb vandaag P-magazine gekocht, niet echt het lijfblad van de bewuste consument. Maar er is een reden voor natuurlijk, het tijdschrift bevat een duurzaamheidsdossier en ik sta er zelf ook in. Over vier pagina’s mag ik tips geven voor de lezer. En de lezer zal deze keer niet de reeds lang overtuigde ecologische activist zijn. In een blad met flink wat reclame voor auto’s, videogames en lingerie vertellen dat we het beter zonder auto en biefstuk doen is toch al een verbreding van het gebruikelijk publiek.

Trouwens mijn complimenten voor de journalist Tom Peeters die van ons gesprek van enkele weken terug een zeer goede samenvatting heeft gemaakt. Dat kan ik niet van alle interviews zeggen. Er zijn daarenboven groene prijzen te winnen op de site van het magazine via een duurzaamheidskwis die voor de regelmatige lezers van deze blog een makkie moet zijn.

En nu moet ik even bellen met iemand van Kerk en Leven, waar daar komt ook nog een interviewtje (over het ministerie van ideeën).  Om maar te zeggen de thema’s van ecologie, klimaat en anders leven nog steeds actueel blijven.

en nu: inhoud


Gisteren heb ik deelgenomen aan het Gents kampioenschap ‘klimtijdrijden voor plooifietsen’, een ludiek evenement voor de lancering van de campagne van Sven Taeldeman. Zo zijn er  heel wat evenementen opgezet en gepland om aandacht te krijgen voor de partijen en de kandidaten. Springen in het water, zonnen, bootje varen, alles is goed voor enkele seconden media-aandacht. Enja, zelf plan ik ook nog een paar media momentjes.

Toen kwam op facebook deze opmerking van Dominique Willaert: @ mijn linkse FB-politici vrienden: jullie mogen gerust ook campagne voeren door inhoudelijke, politieke en ideologische visie op jullie FB – status te posten. Ik heb ondertussen al heel wat foto’s gezien van en met jullie op concerten, vakanties, loopwedstrijden,…Dit is echter iets wat wij moeilijk kunnen delen of verspreiden. Dus graag wat meer inhoudelijke, ideologische en politieke input. Sterke en bevlogen ideëen gaan we met veel trots ‘delen’ en ‘vind-ik-leuken’

Het is een beetje een dilemma in deze tijden van fast-food-infotainement. Want wie uitpakt met genuanceerde analyses, grondig uitgewerkte opiniestukken of stevige voorstellen rond weinig hippe thema’s maakt erg weinig kans om aandacht te krijgen van de media. Een persconferentie op lokaal vlak kan weinig journalisten lokken tenzij er een schandaal wordt onthult, een BV een stunt doet of er bijzonder lekker eten wordt aangeboden.  Dus vrees ik dat wij, kandidaten van de tweede rij,  een beetje gedoemd zijn om op een of andere manier wat aandacht te trekken om dan te proberen een inhoudelijke boodschap te geven.

Een belangrijke rol is hier ook weggelegd voor de kiezers. Daarom lijkt het me een goed idee om de politici die je een folder in de hand duwen aan te spreken en vragen te stellen over hun standpunten over bijvoorbeeld armoedebestrijding, mobiliteit of energie. Zo kan je horen waar deze mensen voor staan.

Zelf ben ik wel blij met het programma van ons evenement ‘Gent in orde’, komende donderdag in Campo-Nieuwpoort te Gent. Naast de namen die ik al eerder doorgaf krijgen we nog een input van Paul Carpentier (acteur en ondernemer) en van Roeland Samson (prof. ecologie).  Dus hoop ik dat er heel wat mensen komen luisteren naar een goed gevulde avond met veel inhoud. En je moet je haar niet groen verven om binnen te mogen! (zie ook op de facebook pagina)