2 kilo patatjes


Het leven kan ook simpel zijn. Op 16 maart nam ik op de landelijke Genoegdag in Os twee kleine patatjes mee. Ze lagen op een tafeltje waar mensen zaden hadden gelegd die je naar hartenlust kon meenemen. Ik heb de patatjes probleemloos over de grens gesmokkeld en dezelfde avond nog in de grond gestopt van mijn nieuwe parkeermoestuin (in de vakjes 5D en 5B).

Deze morgen zag ik dat de planten die op de plaats van de patatjes flink gegroeid waren begonnen te verslensen, patattjesdus wou ik wel eens kijken wat er in de grond zat. En voila, probleemloos haalde ik ruim 2 kilogram prachtige aardappelen uit de grond. Twee patatjes van elk zo’n 60 gram leveren op wonderbaarlijke wijze elk een kilogram oogst op.

Bon, voor veel mensen zal dit misschien wel allemaal normaal zijn, maar het is toch fijn dat de zon, de regen, de aarde en de kiemkracht daar allemaal zelf voor zorgen. (met veel dank aan de boeren in de Andes die duizenden jaren lang deze knollen zodanig hebben gecultiveerd). Ik heb er niks aan gedaan, en de patatjes hadden zich trouwens netjes gehouden aan het vakje dat ze toebedeeld gekregen hebben.

Binnen enkele weken komt een tweede lading, want ik heb op 13 april nog drie patatjes in de grond gestopt (1B, 1C en 1D), deze keren gewone eetaardappelen van het voedselteam. Ook deze planten zijn al flink opgeschoten. Het stukje van gisteren indachtig vraag ik me nu af wat er gebeurt als ik een van de pas geoogste patatjes in de grond stop. Levert dat weer een kilo extra op binnen drie maanden? Als je van 60 gram naar 1 kilogram gaat in 3 maanden (+1580 %), hoe vaak moet je dit herhalen om de hele wereld te kunnen voeden?

 

Advertenties

een schitterende dag in Gent


Het begon ’s morgen al in het Rozenbroekenpark, waar Velt samen met de lokale actiegroep een planten ruil IMG_20140426_105326beurs organiseerde en waar heel wat mensen langs kwamen om allerlei stekjes en plantjes te delen met elkaar. Om 11 uur stipt aan de andere kant van Gent kwamen een hoop ouders bij elkaar om samen 56 baby’s te verluieren. Dit in kader van een mondiale recordpoging herbruikbare luiers verversen.

Ongeveer op hetzelfde moment, terug in het Rozenbroekenpark, geeft de stad Gent een toelichting aan de buurtbewoners over de toekomst van een niet meer gebruikte cafetaria. De stad gaat de renovatie op zich nemen en dan zullen de buurtbewoners zelf het gebouw kunnen beheren voor activiteiten. Na Herberg Macharius en Ledeberg doet het zelf opnieuw een mooi project van stad en bewoners.

IMG_20140426_140039Na de middag start een PC Repair café, waar heel wat mensen langs komen met hun laptops en PC om ze ter plekke te laten herstellen. Ik krijg daar te horen dat er op hetzelfde moment nog een ander repair café bezig is (voor muziekinstrumenten) én er in het Landhuis ook een plantenruilbeurs aan de gang is.

Onderweg bost ik op de Korenmarkt op een fair-trade huwelijk. Jawel, bij een standje van ‘goud-eerlijk‘ maak ik kennis met Kaat en Niels die binnenkort trouwen en bewust hebben gekozen voor eerlijke gouden ringen.

Iets later dan ben ik op DOK, waar de resultaten getoond worden van een namiddag werken aan ‘parklets’, de constructies die de volgende maanden terecht zullen komen in 10 verschillende leefstraten. Een ploeg mensen is er enthousiast aan het timmeren geslagen, en opnieuw ben ik verrast door de creativiteit waarmee mensen hun eigen stad vorm geven. Je kan als IMG_20140426_165000stadsbestuur alleen maar dromen van zoveel organisaties en mensen die hun schouders zetten onder een leefbare stad.

Tussendoor vermeld ik graag dat ook ondernemers niet achterblijven. In 1 week tijd openen drie nieuwe zaken hun deuren. Broodjesbar  Wunderbar gaat voor ecologische en natuurlijke broodjes. In dezelfde straat als Eva vzw opende ook Essence zijn deuren, een tijdelijk pop-up restaurant waar raw food wordt geserveerd. En voortaan heeft Gent ook een heuse borstvoedingswinkel zijn deuren.

Wie zegt daar weer dat een andere wereld, een andere economie, een andere samenleving niet mogelijk is? Op steeds meer plaatsen zie je ze groeien.  Hoe meer aandacht en steun we geven aan deze onderstroom, hoe sterker die wordt.

gezonde sla uit de stad


Gisteren zijn de resultaten bekend gemaakt van een onderzoek naar de gezondheid van groenten gekweekt in de stad.  Ik was zelf een van de dertig deelnemers die volgens een specifieke procedure sla hebben gekweekt en ingeleverd voor labo onderzoek. Er is vooral gezocht naar de aanwezigheid van lood, cadmium en arseen, producten die je best niet in je slaatjes mengt.

De resultaten zijn behoorlijk hoopgevend. Voor cadmium zijn er geen overschrijdingen van de norm, voor lood is er één loodonderzoekplaats waar er te veel is gemeten. Wie mij weet wonen kan hier op dit kaartje zien dat wat lood betreft de hoeveelheid op mijn sla tussen de 0,01 en 0,15 mg/kg bedraagt (de norm is 0,3). Ook voor cadmium scoort mijn sla bij de beste.
Het simpele maar effectieve advies van de onderzoekers is dat het grondig wassen van de bladgroenten volstaat om de meeste vervuiling te doen verdwijnen. Verder is van groot belang de grond die je gebruikt en de locatie van de moestuin. Vlak naast een drukke autoweg groenten kweken is niet aan te raden, wat volgens mij een reden te meer is om te zorgen dat er geen drukke autowegen bij leefkernen zijn.
In mijn groentenbak begint ondertussen het eerste groen zichtbaar te worden, de spinazie, de waterkers en radijzen zijn al zichtbaar, in huis steken de tomatenplantjes ook hun kopje boven de grond. De resultaten van het onderzoek zullen de oogst nog beter doen smaken. (ps; in Antwerpen loopt op dit moment een gelijkaardig onderzoek met aardbeien plantjes).

parkeermoestuin #3


IMG_20140313_171819Natuurlijk heeft het goede weer van de voorbij week me ertoe aangezet opnieuw de parkeermoestuin op te starten. Nadat ik de voorbije twee jaar vooral in potten heb geëxperimenteerd doe ik het nu anders. Ik ben begonnen met een houten bak van 2,5 op 1,25 meter met daarin een zeil (met enkele gaatjes om overtollig water te laten wegvloeien).

De aarde bestaat voor het grootste deel uit de grond die ik vorig jaar gebruikt heb, gemengd met compost uit de compostbak. Daarnaast ben ik nog enkele zakken bio-potgrond gaan kopen in een doe-het-zelf-zaak (dus niet in een tuincentrum). Daarmee heb ik nu een oppervlakte van een goede 3 vierkante meter grond met een hoogte van 30 centimeter.

Met een touw heb ik een raster gemaakt, zodat ik nu precies 50 stukjes heb van elk 25 op 25 cm, en daar ga ik nu de volgende weken allerlei groenten en kruiden zaaien en planten. Het concept is geïnspireerd op de populaire ‘vierkante meter tuinen’ die her en der gepromoot worden.

Tenslotte heb ik binnenshuis de eerste reeks zaadjes gepland (tomaat, paprika, aardbei) dit moeten dan plantjes worden die later in de bak belanden. Heel veel groenten levert dit allemaal niet op, maar het plezier om af en toe wat met de vingers in de aarde te zitten is onbetaalbaar.

hier ben ik weer


Een heel weekend met de cohousing groep vergaderd en ‘groep-gevormd’ in de zonnige Westhoek, gisteren ruim 7 uur onderweg geweest voor een lezing van anderhalf uur in Neerharen (wel een mooi fietstochtje gemaakt naar het station van Maastricht) én gisterenavond nog een commissievergadering van bijna 5 uur. Vandaar de korte stilte op deze blog van mijn kant. Al is het mooi om te zien hoe hier andere mensen zoals Renaat, Patrick en Lucie regelmatig interessante reacties en info op deze blogpagina plaatsen. Misschien is het wel een idee om eens een samenkomst (of klein feestje) te organiseren met en voor bloglezers?

Vrijdag op vraag van De Morgen nog snel een opiniestukje geschreven over de moestuin rage (en vooral de commerciële kantjes ervan). En tussendoor ook weer de start gemaakt voor mijn eigen parkeermoestuin. Voor wat extra potgrond zal ik maar eens horen bij Velt, want het lijkt me niet zo’n goed idee om nu langs te gaan in een tuincentrum.

Donderdag mag ik mee aan tafel zitten bij een debat over ‘Cuba en duurzaamheid’. Want uiteindelijk is Cuba zowat het enige land dat een bruuske oliepiek reeds heeft meegemaakt toen in 1990 de olietoevoer uit de Sovjet Unie zowat van de ene dag op de andere stil viel. Een interessant olieschok-experiment dus. Zondag ben ik in Nederland voor een try-out van mijn nieuwe voorstelling op de jaarlijkse Genoeg-dag. Benieuwd hoe daar de reacties zullen zijn.

beeldStopmetklagenEn zo komen terecht bij de nieuwe voorstelling die in de maak is. De lokale fotograaf Johan De Gussem heeft in een heuse fotoshoot een beeld gemaakt en een lokale lay-outer (Gunther) heeft dat beeld tot een affiche verwerkt.

Ziehier alvast een voorproefje van wat het worden zal (met dank aan Johan en Gunther). De officiële première is gepland op 25 en 26 september, bij de Vieze Gasten in Gent. Maar daar hoor je nog van.

zelfvoorzienend in kerstomaatjes


Ik merk dat hier tussen bloglezers wat discussie aan de gang is over de mogelijkheden om zelf voedsel te kweken. Misschien een goed moment om wat toelichting te geven over de resultaten van mijn persoonlijk experimentje met de parkeerplaatsmoestuin.  De oppervlakte die ik gebruik bedraagt ongeveer 7 vierkante meter en die staan vol met potten. Na het voorkweken in de woonkamer van plantjes (boontjes, tomaten, courgette, sla, broccoli, bloemkool, paprika,…) ben ik vanaf half april gestart met het buiten zetten van de potten. Ik heb ook nog warmoes, snijsla, spinazie en wortelen gezaaid en kocht regelmatig wat plantgoed op de boerenmarkt hier in Sint-Amandsberg.

kerstomaatjesNa zes maanden kan ik volgende oogsten voorleggen. Sla: een tiental kroppen en enkele porties snijsla. Spinazie: een drietal porties. Boontjes ongeveer 1,5 kilogram. Warmoes een drietal porties. Courgetten maximum een kilo (ze worden niet groot hier), wortelen iets minder dan een kilogram. Eén aubergine en twee zeer kromme komkommertjes. Kerstomaatjes, tot op vandaag een kilo of 3 en er zijn er minstens nog zoveel op komst. Wat ik nog kan verwachten, een tiental bussels prei, enkele pompoenen, nog wat boontjes en sla. Wat niet gelukt is: de broccoli, de bloemkolen en de vleestomaten. Opgegeten door rupsen, zwart geworden door voor mij onbekende oorzaken, te nat, te koud of te warm.

Het zal zeker te maken hebben met mijn beperkte kennis en ervaring als moestuinier, maar van zo’n opbrengst kan je niet leven natuurlijk. Er zit behoorlijk wat werk in (vooral het geven van regenwater tijdens de droge periodes) en aanschaf van potgrond, zaden en plantgoed kost ook wat geld. Stel nu dat ik even kort door de bocht een extrapolatie maak voor de stad Gent.

Er zijn naar schatting zo’n 25 000 parkeerplaatsen in Gent, en het nieuwe bestuur besluit omwille van een acute voedselcrisis die allemaal om te vormen tot moestuintjes.  Als dit even stuntelig gebeurt als met mijn experiment is dat goed voor maximum 15 kilogram groenten per parkeerplaats. Stel dat wat betere kennis en techniek een verdubbeling tot 30 kilogram per tuintje mogelijk maakt, dan levert dit per jaar 750 000 kilogram voedsel op, en dat is precies 3 kilogram per Gentenaar. Er zitten wellicht een paar fouten in mijn redenering, maar laat ons eerlijk zijn, in de stad voldoende voedsel kweken voor alle bewoners lijkt me een illusie.

Tegelijk juich ik alle initiatieven toe van mensen (en bedrijven) die inspanningen doen om zelf één en ander te kweken. Want hoe beperkt de oogst, het is wel lekker én het helpt om terug een link te leggen met voedsel en natuur. En wat kerstomaatjes betreft ben ik deze maand in elk geval zelfvoorzienend.

over wapens en tomaten


Deze week staat voor mij grotendeels in teken van het politieke werk, met achtereenvolgens een overlegvergadering met de Sp-a, de commissie algemene zaken, een Groen-fractie vergadering, de algemene vergadering van het Festival van Vlaanderen, de commissie milieu en welzijn, een overlegcommissie over de missie en visie van de stad en om af de ronden zaterdag een hele dag politieke raad van Groen in Brussel.

Natuurlijk moeten die vergaderingen wel voorbereid worden (er zijn steeds de nodige agenda’s en documenten door te nemen), en heb ik nog een lijstje van een aantal ideeën en vragen van burgers en organisaties die ik wil opvolgen. Het begint me stilaan duidelijk te worden wat er allemaal komt kijken bij een lokaal mandaat. In die zin is de reeks ‘met man en macht’ niet helemaal waarheidsgetrouw, in plaats van het vergaderen zijn ze vooral bezig met intriges op relationeel en politiek vlak. En daar heb ik nog niet veel van gemerkt hier in Gent. In Ranzegem rijden de politici wel allemaal in mooie auto’s, autodelen zoals de Groene schepenen zit er blijkbaar niet in.

Op de vergaderingen van de volgende dagen komen weer heel diverse punten aan bod. Bij aankoopdossiers probeer ik regelmatig eens tussen te komen om te wijzen op het belang van milieucriteria en ecologische alternatieven. Of ik dit vanavond ook zal doen bij de bespreking van de aankoop van ‘2 less lethal launcher wapens van het type FN 303 en 6000 patronen‘ voor de politie is wat anders. Het doel van het wapen is ‘het onmiddellijk stoppen van een agressor die de fysieke integriteit van zichzelf of een derde ernstig in gevaar dreigt te brengen zonder hem evenveel levensgevaarlijk te verwonden’. Persoonlijk heb ik niet zo voor wapens, maar ik kan me voorstellen dat zoiets in uitzonderlijke gevallen misschien nodig is. In het bestek staat onder andere dat ‘de lichtversterkingsbron moet bestaan uit standaard AA of AAA batterijen, geen speciale batterijmodellen’. Maar vanavond pleiten om herlaadbare batterijen gebruiken lijkt me wat overdreven.

De vele vergaderingen weerhouden me er echter niet van om elke dag – al is het maar tien minuutjes – bezig te zijn met de voorbereidingen van de parkeermoestuin. Dat wil zeggen, het zaaien van de plantjes die ik binnen enkele weken dan buiten in potten wil zetten. Altijd goed om met de voeten op de grond te blijven en te beseffen dat het kweken van kerstomaatjes sneller gaat dan het veranderen van het lokaal beleid.

opkweken