met de rode duivels in thermisch ondergoed


Ik beschouw mezelf helemaal niet al een lid van de grote groep BV’s die de televisieschermen teisteren, maar als kameraad Dimitri Leue me belt om mee te gaan voetballen kan ik niet nee zeggen.  Na de hele leuke tournee die ik met Dimitri, Jonas Van Geel en Antoon Officiers is het altijd fijn om deze mensen nog eens terug te zien.

Maar gisteren was er dus een ‘gala-wedstrijd’ tussen BV’s en ex-rode duivels, waarbij ik in de goal mocht staan. Ik was ooit een behoorlijk goede keeper, al is het hoogtepunt van mijn carrière zo’n 35 jaar geleden, dus dat zou nog wel moeten lukken. Het ging over een wedstrijd op kunstgras georganiseerd door een niet nader genoemd tapijtenmerk. Aangezien ik niet over het geschikte tenue beschik heb ik via een oproep bij Lets en keepershandschoenen op de kop kunnen tikken. Ik was een uurtje voor de match in de sportzaal en toen ik vertelde dat ik mee kwam spelen met de BV’s mocht ik zonder problemen naar de kleedkamer. Al vroegen de mensen aan de kassa zich vertwijfeld af wie ik dan wel mocht wezen.

In de kleedkamer zaten een heleboel bekende mensen die ik – bij gebrek aan TV – wel niet ken. Gelukkig stelden ze zichzelf voor, Guga Baul, Stan Van Samang, Kobe Ilsen (die ooit bij mij is komen douchen), Niels Destadsbader en later ook Dimitri Leue, Jonas Van Geel en niemand minder dan Matthias Schoenaerts. Ik ga niet beschrijven wat ik na de match heb gezien maar het was van een heel ander niveau dan Kris Peeters in zijn onderbroek.

Na het aankleden gingen we wat opwarmen, en ik moet zeggen dat ik na tien minuten al bekaf was. Aangezien naar de bal duiken op kunstgras best pijnlijk kan zijn had ik me goed aangekleed met een loopbroek en keepersbroek en trui (die waren daar voorzien) en eronder natuurlijk… thermisch ondergoed. Spelen op zo’n klein veldje met 6 tegen 6  is wel heel wat anders dan in het ‘echt’.  Het gaat bijzonder snel en zenuwachtig, en de bal blijft maar komen. Ik was dan ook behoorlijk aan het zweten van het springen, vallen en lopen.

Duivels2000De tegenstanders waren niet van de minsten, mensen als Danny Boffin, Danny Veyt, Yves Van der Haeghe, Filip De Wilde en Wesley Sonck en nog enkele anderen. Zelfs wie voetbal niet volgt zal sommige van die namen misschien wel kennen. Over de match zelf kan ik kort zijn. Na een minuut of vijf stond het al 4-0, voor de rode duivels wel te verstaan. Daarna hielden ze zich een beetje in, maar aan de rust was het 12-4 of zoiets. Ja, af en toe kon ik een bal tegenhouden, maar meestal vlogen ze langs mij gewoon het doel in. Maar het was wel fun.

Na de rust besloot men de keepers even te wisselen, wat mij de kans gaf de BV’s dichterbij te laten komen waarbij de match eindigde met 22-20 (ongeveer). Na de wedstrijd kwam Filip De Wilde me wat tips geven, dat had hij wel beter op voorhand gedaan. Terwijl nadien mijn collega’s BV’s de hele tijd op de foto moesten met fans (vooral kinderen eigenlijk), kon ik rustig bekomen met een pintje. Ik was al blij dat ik het avontuur zonder kleerscheuren ben doorgekomen.  En een schouderklopje van Matthias Schoenaerts of Wesley Sonck maakt veel goed natuurlijk. Of Dimitri me nog zal vragen om mee te spelen weet ik niet, maar voor andere projectjes zal hij me wel vinden.

 

 

Advertenties

olympische gedachten


Een mens moet al naar de radiomis op radio Eén luisteren om nog eens een uurtje radio te krijgen zonder olympische flitsen. Het kan best zijn dat dergelijke spelen iets uniek zijn, maar dat alle andere nieuws daarvoor moet wijken gaat me toch een beetje te ver. Vooral omdat dit zogenaamde feest van sport vooral een commerciële bedoening is geworden. Al wordt daar in de media nauwelijks nog over gesproken, we zijn al zo blij dat landgenoot Jacques Rogge de baas is van dit circus dat kritiek niet gepast is.

Tijdens zo’n momenten is het dus geen slecht idee om eens te kijken wat de ‘andere’ media er over schrijven.  Volgend stukje in Mo laat zien hoe het zit met de macht van de sponsors, zo zijn er 800 restaurants in London die geen frieten mogen serveren, omdat dit een inbreuk is op de rechten van Mc Donalds.  Dat een bedrijf dat de promotor is van ongezonde voeding (vooral bij kinderen en jongeren) zich gaat associëren met een evenement dat gezondheid moet bevorderen is op zich al bedenkelijk. Maar het gaat nog verder. Zo kan je lezen bij De Wereld Morgen, hoe een bedrijf als Dow Chemical (verantwoordelijk voor de de productie van Napalm in Vietnam) nu een trotse sponsor van dit gebeuren van fair play en sportiviteit.

Kortom, we kunnen ons de volgende twee weken vergapen aan allerlei sportieve hoogstandjes (en blij zijn met hier een daar een Belgische bronzen plak), maar de wereld draait ondertussen verder. Met de afschuwelijke conflicten in o.a. Syrië en Congo, de droogte in de V.S. en de bosbranden in Rusland, de economische ellende in Griekenland en Spanje, de hongersnood in Soedan, het kleine en grote racisme overal ter wereld. En zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan. We laten ons best maar niet in een olymische slaap wiegen.

22 mei 2030: brood en spelen


Wat brood betreft zit het vrij goed tegenwoordig. Er zijn het laatste jaar geen graantekorten geweest en je kan een heel assortiment van lekkere bio-broden kopen op de vele markten in de stad. In het Azaleapark waar ik vroeger naast heb gewoond, is nu ook een volks-oven. Deze houtoven in steen is van de gemeenschap en wordt drie tot vier keer per week gestoookt. Telkens zijn er ploegen van enkele mensen die dan een hele reeks broden bakken. Je kan er als buurtbewoner zelf je ongebakken brood afgeven en kan het ’s avonds vers gebakken terug ophalen. Vaak zijn er trouwens nog pizzafeestjes als met de restwarmte van de oven nog pizza wordt gebakken.

Naast brood heeft een mens natuurlijk ook nood aan ontspanning en dat ziet er toch alweer anders uit dan pakweg 20 jaar geleden. Een echte televisie bestaat niet meer, maar de meeste mensen kijken regelmatig op het scherm van hun computer naar een of ander programma. Erg populair is het samenbeamen, waarbij een aantal mensen samen komen en dan op groot scherm naar een of ander programma kijken. Om een of andere reden is het bij tieners bijvoorbeeld nu populair om in groep naar heruitzendingen van FC de Kampioenen te kijken. Voor mij hoeft dat niet echt, maar nostalgie komt altijd terug.

Er is heel veel lokale televisie, zoals het erg originele TV Ekkergem (ja, een beetje reclame voor mijn jongste broer mag wel) en daarbij worden de gekste programma’s bedacht. In Gent loopt een reeks met de titel ‘een huis in 36 uur’, waarbij ploegen van 5 moeten proberen een earthship te bouwen met afval dat ze vinden in een straal van 10 kilometer. In Limburg hadden ze vorige jaar nog een reality-show met als titel ‘LIM van het jaar’, waarbij ze op zoek gingen naar de man of de vrouw met de laagste voetafdruk. Een andere topper is: ‘wortel zoekt grond’, waarbij een team een gazon omvormt tot een volledige moestuin maken terwijl de familie op vakantie is. Zeer ontroerend om de thuiskomst van de bewoners in beeld te zien. In Brussel is er een reality show met als titel ‘mijn broodje is gebakken’; waarbij celebrities elkaar moeten overtroeven in het bedenken van nieuwe broodvariëteiten.

Sport is ook heel populair, vooral omdat wandelen en fietsen de meest voorkomende manieren zijn om ons voort te bewegen zie je dit ook in het sportaanbod. Overal worden nu elfstedentochten georganiseerd. Het kan te voet zijn, maar er zijn ook speciale edities voor bakfietsen, naaktfietsers, achteruitstappers of oorkaarswandelaars. Een echte voetbalcompetitie met zwaar betaalde prof. voetballers bestaat al een tijd niet meer. Maar elk stadsdeel heet een eigen ploeg, en de wedstrijden lokken altijd heel wat volk. De laatste jaren doet het Rabot het meestal erg goed, maar dat is natuurlijk omdat ze vooral Braziliaanse vluchtelingen hebben opgevangen. Met als gevolg dat andere wijken er nu op staan om vooral vluchtelingen op te vangen die goed op een bal kunnen sjotten.

Het leven is niet makkelijk, spel en plezier blijven een belangrijke rol spelen. Het gaat er nu niet meer om de beste of de slimste te zijn. Aangezien ook in het dagelijks leven competitie veel minder een rol speelt gaat de voorkeur nu naar genieten.

Om af te sluiten een filmpje van TV EKkergem, met de stem van mijn kleinzoon Klaas!

brood en spelen


Het weekend de hele tijd doorgewerkt aan het schilderen van de vloer. Ik heb van de gelegenheid gebruikt gemaakt om nog wat op te ruimen. En zo staan er weer heel wat dozen papier klaar en zal ik eens een ritje naar de kringloopwinkel moeten organiseren om kleren en spullen weg te doen. Ik weet niet of dit herkenbaar is, maar zelf heb ik er steeds een goed gevoel bij als ik het met minder kan doen. En nu is het thuis bij mij netjes en opgeruimd.

De volgende twee weken zijn de kinderen bij mij. We beginnen met een paar dagen Oostende, ook al omdat ik vanavond nog een lezing heb in Zillebeke (nabij Ieper).  Dan wordt het wat rustiger wat lezingen en shows betreft tot het nieuwe seizoen begint in september.

Tijdens het opruimen en schilderen heb ik meestal radio 1 opstaan. Ik heb me toch een beetje geërgerd aan de overvloed aan sport. Als er geen voetbal is dan moet er dringend een match op Wimbledon worden verslagen, of een motorcross en dan is de tour ook nog eens begonnen. Als je zou afgaan op de hoeveelheid tijd die in de media wordt besteed aan de sport dan lijkt dit wel het allerbelangrijkste te zijn van dit moment.

Een boorplatform dat al meer dan twee maanden gigantische hoeveelheden olie lekt? Tja, het feit dat Tom Boonen niet meedoet aan de tour krijgt meer media-aandacht.

Een nieuwe regering die moet gevormd worden en die zeer belangrijke keuzes moet maken over de toekomst? Dat zal wel, maar toch eerst een kijken wat er met de coach van Argentinië gebeurt.

Vandaag weer zo’n vijfduizend mensen die zullen sterven bij gebrek aan drinkbaar water. Spijtige zaak, maar is de blessure van Justine Henin toch van een hoger belang.

Benieuwd hoe historici terug zullen kijken op deze periode in de geschiedenis van de mensheid. ‘The age of Stupid’ krijgt alvast mijn voorkeur.

op de latten


Dit weekend was ik in de Ardennen. Heel veel sneeuw, prachtig natuurlijk. Ik heb me ook laten overhalen om voor het eerst op mijn leven te gaan skiën. Ik moet toegeven dat ik het een prettige ervaring vond. Ik had wel wat last met de skilift die ik een paar keer halverwege hebben moeten loslaten. Maar het naar beneden skiën was best spannend. Ik ben dan natuurlijk enkele keren gevallen, maar ook dat is leuk op zo’n zacht sneeuwtapijt. Het moeilijkste is op zo’n moment terug recht komen, eenmaal je met die skilatten aan de voeten in de sneeuw ligt. Skiën is ook volop genieten van het uitzicht, van de frisse lucht en van de natuurelementen. Ik kan dan ook begrijpen dat heel wat mensen zo’n weekje skiën in de Alpen wel zien zitten.

Maar hoe zit het met de milieu-impact van deze leuke ervaring? In mijn geval was ik met de auto meegereden voor een weekendje Ardennen. Toch zo’n 500 kilometer…(te delen door twee mensen) Voor het skiën zelf heb je skilaarzen, ski’s en stokken nodig. Wellicht allemaal gemaakt van kunststoffen (maar wel minstens tweedehands want gehuurd). Om naar boven te gaan heb ik natuurlijk de skiliften gebruikt. Verder is er een stukje helling waar ooit bossen zullen gestaan hebben en dat nu gebruikt wordt voor de sport. (ik mag hopen dat er in de zomer koeien ofzo op grazen).  Dus ja, dit heeft een grotere impact dan een weekend wandelen of fietsen. Het probleem is natuurlijk nog groter als je de massale omvang van de wintersporten bekijkt. In de Alpen alleen zijn zo’n 4000 skipistes en gaan jaarlijks honderduizenden mensen (meestal met de auto) naar de skigebieden. En als iedereen zou gaan skiën dan is het inderdaad snel gedaan met de Alpen.

Zo iets oplossen is moeilijk als we niet een globale benadering vinden. Want ik kan me voorstellen dat heel wat mensen het niet fijn zouden vinden mocht dit nu verboden worden (net zoals de huisdieren, het vliegen, de gsm’s en zoveel andere zaken). Anderzijds kunnen we de impact van deze activiteiten niet negeren. Als iedereen met een gelijk CO2 budget zou moeten werken kunnen we er misschien wel uit geraken. Dan kent iedereen zijn limiet en dan zullen mensen die bijvoorbeeld geen auto gebruiken en een goed geïsoleerd huis hebben wel genoeg krediet hebben om te gaan skiën…  Een van de volgende dagen starten we met zo’n pilootprojectje in Gent, binnenkort meer hierover.

Ondertussen zal ik maar eens nadenken of ik de impact van mijn weekend kan compenseren met een actie. (een maand koud douchen ofzo???)

brood en spelen


De heisa rond twee tenissers die een jaar niet mogen spelen is toch wel verbazingwekkend. Pagina’s vol in de kranten, hoofdpunt op radio en televisie. Emotionele persconferenties en petities. Zelfs het consumentenprogramma Peeters en Pichal is nu over dit thema een uitzending aan het vullen. Het doet me wat denken aan wat een Senegalese vriend me onlangs vertelde. In de Koran staan namelijk een aantal verzen die ook het einde van de wereld aankondigen (er staat geen datum bij denk ik), en in de aanloop daarvan zullen we merken dat degene die bezig zijn met ‘spel’ gigantisch veel zullen verdienen en door iedereen bewonderd zullen worden. En als je kijkt in welke positie voetballers, tenissers, maar ook artiesten en zogenaamde celebrities zich bevinden dan is het einde der tijden niet ver af meer.  Ik ben geen doemdenker en wil ook niet zagen, maar al die aandacht voor sporters en zangers, terwijl de mensheid toch wel wat andere katten te geselen heeft… voor mij hoeft het niet.

plukrijpDaarom wat aandacht voor iets wat volgens mij veel belangrijker en interessanter is. Groepen van gewone mensen die in hun eigen omgeving allerlei experimenten opzetten om de wereld wat beter te maken. Zo kwam ik in Heist-op-den-Berg mensen tegen van vzw Plukrijp.  Een groep mensen die vanuit het thema voeding bezig zijn solidariteit, persoonlijke groei en lokale zelfredzaamheid. Die mensen hebben een permacultuurtuin van 1,5 hectare, maar ook een weggeefwinkel, weekends rond inmaken van groenten, houtbewerking, muziek en meditatie, naaiaterliers, zomerkampen en nog vanalles. Kortom, deze mensen verdienen voor mij meer de titel van held, dan de dikbetaalde sterren die toevallig over wat talent beschikken. Hier kan je foto’s vinden van plukrijp en op hun site staat nog meer info.

o-LIM-pische spelen?


Niks aan te doen, vandaag staat de hele wereld in functie van de spelen in China. Over de schaduwzijden zoals mensenrechten en arbeidsomstandigheden zal ik het niet hebben, daar worden we in de media voldoende op gewezen. Ook de problemen van vervuiling en smog zijn ondertussen bekend. Dat dit evenement tienduizenden extra vliegreizen met zich meebrengt zal wel onvermijdelijk zijn, ook als de spelen in London of Sydney doorgaan. Al is het bedenkelijk dat tientallen ‘hoog’waardigheidsbekleders en BV’s even over en weer vliegen om daar hun gezicht te laten zien.

Als we naar de sporten zelf kijken ben ik al blij dat High Impact sporten als motorrijden of formule 1 niet bij de olympische disciplines horen.  Misschien moet ik eens een afspraakje maken met Jacques Rogge om na te denken over echte oLIMpische spelen. Deelnemers moeten met de fiets of te voet komen, disciplines zijn onder andere energiefietsen, waszakken, zaklampdraaien, groententelen, hooikisten, dakisoleren en rolstofzuigen. Deelnemen is absoluut belangrijker dan winnen, er zijn trouwens geen medailles te winnen, enkel gratis knuffels.