de magneetvisser!


In mijn nieuwe voorstelling zit een stukje over mensen die vaak door kleine daden of acties toch wel een bijdrage leveren aan een mooiere wereld. Ik vraag dan ook altijd aan het publiek of er daar mensen bij zijn die zo iets doen. En vandaag zat Ben in de zaal, een amateur magneetvisser!

Wat magneetvissers doen kan je zien in het volgende filmpje. Maar de naam zegt het zelf al, met een stevige magneet in de waterlopen gaan vissen. Absoluut rustgevend, zonder gevaar voor de vissen en tevens een manier om waterlopen proper te maken. Wellicht zitten er nog flink wat metalen in het water die kunnen hergebruikt worden. Alweer een tip voor de kerstboom, maak zelf een mooie magneetvislijn en geef die cadeau.

droogte


De twee regentonnen die me al vijf jaar lang van voldoende water voorzien voor het spoelen van het toilet en het water geven van de planten zijn leeg. Aangezien het er niet naar uitziet dat het de komende week zal regenen heb ik dus een probleem met deze droge juli maand. Gelukkig is er voor elk probleem een oplossing.

DSCF2278Op de binnenkoer waar ik woon bevindt zich namelijk nog een ondergrondse watervoorraad. Met een emmer en een touw kan ik daar nog water vinden. Een moeilijkheid is dat er regelmatig een auto op het putdeksel staat geparkeerd en ik moet wachten op momenten dat dit niet het geval. Deze morgen kreeg ik een kans kon ik naar hartenlust emmertjes vullen.

Ik ben wel even bezig geweest om alle planten overvloedig water te geven en meteen één van de regentonnen te vullen. Dat wil zeggen 24 emmers naar boven halen en naar de ton brengen. Ik heb er enkele blaren op mijn handen aan overgehouden maar voor de conditie zal dit niet slecht zijn.

Het zijn allemaal futiliteiten in het licht van hoe droogte op andere plaatsen toeslaat en wat we op dit vlak nog mogen verwachten. Jammer genoeg zijn veel mensen zich er niet van bewust dat we ook hier risico’s lopen voor watertekorten. Dat merk je bijvoorbeeld aan de hoeveelheid zwembadjes die overal gevuld worden en de grasperken dagelijks met drinkwater worden besproeid. Stel dat dit allemaal met emmers en touwen zou moeten gebeuren, dan zou het verbruik meteen een stuk dalen.

Eco-plan voor Paola, leidingwater voor Albert


Vandaag is de koning in Gent, enja, als raadslid krijg je dan een uitnodiging voor de officiële ontvangst. Omdat ik toch wel benieuwd was of de koning nu echt kraantjeswater zou drinken zoals eerder aangekondigd door schepen Sofie Bracke ben ik even langs gegaan.

Voor zover mijn mening hier toe doet, ik ben er voorstander van dat staatshoofden democratisch gekozen worden, maar ik vind de afschaffing van het Koningshuis nu niet echt de politieke prioriteit nummer één in deze tijden. Albert heeft trouwens nooit gekozen om die functie op te nemen, hij was niet eens kandidaat. Dus kan ik me voorstellen dat hij zeer tevreden zal als hij binnen enkele dagen de fakkel mag doorgeven.

IMG_0669[1]Maar het bezoek in Gent dus. Veel pers en politie en overal mannen in pak met een kabeltje achter hun oor druk fluisterend tegen hun uurwerk. Ik had mijn pak niet aan – het zou van weinig respect getuigen naar zo’n gelegenheid te gaan met de kleren waarmee ik een paar dagen eerder in de Leie ben gesprongen. Het was dus een simpel vestje van de Kringloopwinkel (4 euro) en een witte T-shirt (jaja, ook een broek natuurlijk). In de jaszak een Ecoplan van Gent, want dit leek me wel een kans om het bejaarde paar even te wijzen op de vele sociale en ecologische projecten in Gent.

In de pacificatiezaal werd ik meteen aangesproken door enkele collega’s met de vraag om mij toch een beetje te gedragen. Vreemd dat ze dit net aan mij zeggen, terwijl ik me toch altijd netjes aan het protocol hou… Dus vroeg ik aan de aanwezige fractieleiders of het een goed idee was een Ecoplan te overhandigen. Dat werd me meteen ten stelligste afgeraden omwille van het risico dat ik binnen de 3 seconden gekneveld op de grond zou liggen overmeesterd door 3 veiligheidsmensen die in het Ecoplan een explosief poeder vermoeden.

Dus stond ik braafjes op de tweede rij terwijl de koning en de koningin de hal betraden en begonnen met het handjesschudden. Na de korte toespraak van de burgemeester kreeg het vorstenpaar een drankje aangeboden. Op een zilveren (of plastieken) IMG_0674[1]schaal stonden 4  glazen schuimwijn (of champagne), 2 glazen Wereldwinkel fruitsap en 2 glazen kraantjeswater. En de koning koos voor het kraantjeswater! Voila, ik hoop dat alle royalistische drinkers van Evian, Spa, Chaudfontainne, Volvic, Bru en de hele santenboetiek overbodig gebotteld water nu meteen hun grote voorbeeld gaan volgen en voortaan enkel Belgisch leidingwater consumeren. Niet perse voor het vaderland, maar gewoon om wat minder plastiek in omloop te brengen.

Mijn dag was al half goed, alleen zat dit Ecoplan nog in mijn jas te branden. Dus toen de ontvangst naar het einde liep zag ik mijn kans schoon om bugermeester Daniel Termont even te vragen of hij het plan niet wou overhandigen. Daniël is namelijk iets moeilijker te overmeesteren. Maar zo zei onze immer sympathieke burgemeester: “goed idee, geef het hem zelf maar”.  Dus heb ik me in de rij gedecoreerde oud-strijders gepost om mijn plannetje te overhandigen.  Omdat de koning maar bleef kletsen heb ik het uiteindelijk overhandig aan koning Paola, met de woorden, ‘Mevrouw als u nog eens tijd hebt voor een rustig bezoekje aan Gent, hier vindt je alle ecologische adresjes’.  Omdat ik de kroon niet mag ontbloten kan ik haar antwoord hier niet openbaar maken, maar het was toch bemoedigend. Het duurde trouwens maar enkele seconden voor een veiligheidsagent het plan uit de handen van Paola nam voor grondig onderzoek.

In elk geval, als u binnenkort de koningin ziet met een tattoo van vegetale inkten dan mag je er zeker van zijn dat ze het adres gevonden heeft in mijn plan. Gezondheid.

koningdrinkt

big jump


Samen met een aantal collega’s van de gemeenteraad naar jaarlijkse gewoonte meegedaan met de Big Jump. En natuurlijk kan ik er netjes uit zien.

deftig-JanVensEn zo ging het springen zelf:

lopenopwaterEn dit was het eindresultaat:

nahetspringenSamDeClerg(met dank aan fotograaf Jan Vens van de Gentenaar voor de eerste twee foto’s, en aan Sam De Clercq voor de derde)

 

een tussentijds balansje


Gisteren dus de laatste gemeenteraad afgesloten om 01u15, een vergadering van 6 uur en 15 minuten, en dit nadat we de dag ervoor ook al eens 4 uur hadden vergaderd. Daarmee kan ik zeggen dat de ‘kennismakingsfase’ van zes maanden in de lokale politiek voorbij is. Tijd om even terug te blikken, waarbij er een verschil is tussen het werk voor en achter de schermen.

Vooreerst zijn er de openbare commissies en gemeenteraadsvergaderingen (36 avonden als ik juist heb geteld). Hier valt me toch op dat het voor een groot deel gaat over rituelen en strategie. Patrick Jansens zegt in een uitzending van Touché: ‘de gemeenteraad kraanwaterHLNzou het hoogtepunt van de democratie moeten zijn, maar uiteindelijk is het enkel theater’ (deel 2, vanaf minuut 7). Het klopt dat eenmaal een punt op de gemeenteraad komt de beslissing al grotendeels genomen is en de nog enkele rituelen worden opgevoerd voor de pers en eigen achterban. Misschien is mijn beperkte ervaring in theater en met de media daar wel van pas gekomen.

In een commissie kon ik wel wat accenten leggen, door bijvoorbeeld regelmatig aandacht te vragen voor bijvoorbeeld duurzame aankopen, voor soberheid in de manier van werken of milieuvriendelijk maken van sportevenementen. Als het dan lukt om een paar voorstellen te realiseren zoals rond vis, of het kraantjeswater dan geeft dat uiteraard wel wat voldoening.

Ten tweede is er het werk tussendoor, via contacten met schepenen en kabinet, op basis van burgers en organisaties, via intercommunales en andere vertegenwoordigingen. Hier gaat het over het oplaten van proefballonnetjes, doorspelen van ideeën, vragen stellen rond bepaalde dossiers, mensen samen brengen en concrete voorstellen doen. Dit is een boeiend terrein omdat ik wel het gevoel krijg me hier en daar nuttig te kunnen maken. Concreet ben ik bijvoorbeeld bezig geweest rond depots voor de Voedselteams, mee zoeken naar de invulling van stadslandbouw of de zoektocht naar een coöperatief model voor hernieuwbare energie. Dit zijn dossiers die pas op langere termijn tot resultaten leiden en waar ik de volgende jaren wil blijven rond werken.

Er zijn nog wel aspecten van het politieke leven die een terugblik verdienen, maar daar ga ik de volgende dagen nog wel op in.

in troebel water


Vrijdag alweer een boeiende maar redelijk ongemakkelijk ervaring opgedaan in mijn prille politieke carrière. Het begon een maand geleden met de uitnodiging voor de Jaarvergadering van de TMVW. Dit bedrijf staat in voor drinkwatervoorziening in heel wat Vlaamse gemeentes, maar is ook actief in waterzuivering, beheer van sportinfrastructuur en wegenwerken. De stad Gent is een van de grootste aandeelhouders van deze intercommunale en mag flink wat volk afvaardigen in de beheersorganen.

Bij de uitnodiging was ik wat ontgoocheld over de ‘praktische schikkingen’. Daar stond netjes uitgelegd hoe je het ICC kan bereiken met de auto en waar je kan parkeren, maar geen woord over de nabijheid van het Sint-Pietersstation, de vele bussen die er stoppen of de mogelijkheid om met de fiets te komen. Een typische uitnodiging vanuit het eenduidige auto-paradigma, en voor mij al meteen een varia punt om in te brengen in de vergadering. Dacht ik.

tafelsTMVWToen ik vrijdagavond kwam aangefietst was meteen duidelijk dat dit niet zomaar een vergadering zou zijn. Honderden mensen, de meesten netjes opgekleed, met een glaasje cava in de hand waren al druk aan het ‘netwerken’. De feestelijk gedekte tafels voor het diner stonden klaar. Dit moest iets belangrijk zijn. Gelukkig kwam ik al snel enkele collega’s uit de Gentse gemeenteraad tegen, en was er naast de Cava ook kraantjeswater – met een schijfje citroen – te drinken. Wat logisch lijkt voor een bedrijf dat het drinken van kraantjeswater wenst te stimuleren.

Dan de vergadering zelf, in de grote zaal van het ICC. Vooraan zat een flinke delegatie van Gentse gemeenteraadsleden (enkel meerderheid) waar ik me heb bij aangesloten. We kregen een korte inleiding door voorzitter en Gentse schepen Martine De Regge avTMVW gevolgd door een interessante uitéénzetting door algemeen directeur Ludy Modderie. Hij schetste een beeld van een groeiend, winstgevend en ambitieus bedrijf met 780 medewerkers, een omzet van 317 miljoen en een EBIT van bijna 30 miljoen euro in 2012 (Earnings Before Interest and Taxes’ of ook operationele winst genaamd). Dan kan er al eens een glaasje cava af natuurlijk.

Na een aantal statutaire goedkeuringen en kwijtingen die steeds zonder tegenstem door de naar schatting 400 aanwezigen werden aangenomen kwam het punt van de vergoedingen voor de bestuurders aan bod. Eerst moet ik vermelden dat het totaal aantal bestuurders in de verschillende directiecomités recent is gehalveerd van 360 naar 185 mensen én dat tevens de maandelijkse vergoedingen zijn gehalveerd. Toch schrok ik van de overblijvende vergoedingen. Want de 185 bestuurders krijgen naast een maandelijkse vergoeding ook een presentiegeld per vergadering. Ik weet niet hoe vaak deze organen vergaderen en hoeveel werk dit allemaal met zich mee brengt, maar het gaat om behoorlijke bedragen. Zeker omdat heel wat van die bestuurders burgemeesters en schepenen zijn die al een loon krijgen voor hun werk.

Dus toen de voorzitter vroeg of er bij dit punt onthoudingen waren stak ik rustig mijn hand de hoogte in. Algemene consternatie aan de voorzitterstafel en bij de collega’s rond mij. Dit was blijkbaar niet de gewoonte. Na kort overleg is mijn onthouding genoteerd en aangezien verder iedereen voor was, is het punt aangenomen. Ik hoefde mijn stemgedrag niet te verantwoorden, wat achteraf gezien misschien maar beste was.

De vergadering werd verdergezet met het goedkeuren van ellenlange lijsten van benoemingen in de diverse directiecomités en colleges. En nee, ik heb mijn hand niet meer in de lucht gestoken telkens toen er gevraagd werd naar onthoudingen of tegenstemmen. Met nog wat juridische gebeurtenissen die ik niet goed begreep – zoals een tijdelijke schorsing van de vergadering gevolgd door het meteen hernemen – waren alle punten na een uurtje unaniem goedgekeurd.  De vergadering werd beëindigd zonder oproep voor varia punten, waardoor ik mijn opmerking over de mobiliteit niet kon maken.

Na de vergadering was er een receptie – in afwachting van het diner. Alweer artistieke hapjes met veel vlees en vis, en op verzoek toch ook wel met kaas, dat wel. Voor lastige veganisten waren er nog steeds de obligate olijven. Mijn eerste plan was om te blijven voor het diner; kwestie van wat te netwerken, maar toen ik de menu bekeek ben ik toch van idee veranderd.  Gegrilde scampi, gewokte mosselen, kip met citroen, varkenskop, penne carbonara en nog wat dingen die ik niet ken zoals ‘porchetta scombro’ en ‘creme renversé’.

laarzenTMVWBij het naar buiten gaan moest ik langs een muur van schoendozen. Ik kreeg net als iedereen een paar kwaliteitslaarzen aangeboden. Ik heb ze even vastgenomen, ze zagen er goed uit,  zelfs made in Belgium,  maar toch heb ik ze vriendelijk geweigerd. De onthaaldame was een beetje verbaasd toen ik zei dat ik al laarzen heb. Je kan ze toch aan iemand anders cadeau doen, of als reservepaar?

Misschien is nu duidelijk waarom ik dit onderdeel van het politieke werk ongemakkelijk vind. Ik begrijp best dat openbare besturen dergelijke intercommunales moeten runnen, en dat ze dan wel eens honger hebben na een vergadering. Maar waarom een eetfestijn met adellijke allures –  waarvan nadien ongetwijfeld grote hoeveelheden worden weggegooid? Waarom die riante vergoedingen, het uitstralen van luxe, het geven van geschenkjes? Is het niet onze plicht als verkozenen des volks ervoor te zorgen dat het waternet goed wordt beheerd? Daarvoor moeten we toch niet zo in de watten worden gelegd?

(PS: ik ben zelf niet gekozen in een van de organen van TMVW, en mocht ik presentiegeld krijgen voor deze algemene vergadering dan weet ik er wel een nuttige bestemming voor)

waterverspilling


De vakantiemaanden zijn voor mij ook ‘loopmaanden’, ter voorbereiding van de marathon van Gent op 23 september gaat het nu toch over 60 tot 70 kilometer per week. En bij zo’n looptochtjes ziet een mens natuurlijk het een en het ander.

De foto hiernaast heb ik gemaakt in Destelbergen, in de Kerkstraat. Daar staan nogal wat schone doeningskes, bijzonder grote villa’s, om niet te zeggen kasteeltjes. Bij één ervan is er blijkbaar een grote schrik voor bosbranden, want heel regelmatig staan langs de rand van de prachtige (privé) tuin, om niet te zeggen park, watersproeiers duchtig te sproeien. Ik heb het zelfs al meegemaakt terwijl het regende, en dus ook tijdens periodes als deze waarop we zowat elke dag op flinke buien worden getrakteerd vindt deze kasteelheer het nodig om zijn kwetsbare plantjes overvloedig te bewateren.

Ik vermoed dat dit met drinkwater is, en ik vermoed ook dat de eigenaar in kwestie geen problemen heeft om de gigantische rekeningen van zijn waterverbruik te betalen. Maar het is natuurlijk een voorbeeld van verspilling als gevolg van het ‘vermarkten’ als iets kostbaar en essentieel als water. Want water is een ‘common’, iets waarvan de natuur ons in voorziet en waar iedereen recht op heeft. Zou je toch denken. Alleen zijn er een paar miljard mensen die geen drinkbaar water ter beschikking hebben, terwijl deze pipo in Destelbergen kubieke meters water per dag verspilt. Alleen is dit wettelijk perfect mogelijk, zolang de rekening wordt betaald mogen we alle kraantjes dag en nacht laten lopen en alle lichten laten branden.

Hier klopt dus iets niet. Als we echt vinden dat iedereen recht heeft op  de levensnoodzakelijke diensten die de natuur ons levert  zullen we op een goede dag moeten kiezen voor een ander model. En dan krijgt iedereen een basisrecht toegewezen, ongeacht het inkomen. We zijn nog ver af van een model van ‘rantsoenering’ maar uiteindelijk denk ik onvermijdelijk. Hier kan je trouwens gratis het boekje van Fleming lezen waar zo’n model staat beschreven. In afwachting van een betere verdeling kan ik iedereen die water nodig aanraden om zijn emmers bij te vullen in de Kerkstraat in Destelbergen.